எல்லா விதமான ஜலத்திலும் ஐந்துவிதமான ஸாமத்தை உபாஸனை செய்யவேண்டும். தண்ணீர் முழுவதும் மழையினால் உண்டாவதால் மழை உபாஸனைக்குப் பின்னர் ஜல உபாஸனைக் கூறப்படுகிறது. மேகம் எப்பொழுது மேல் எழுந்து ஒன்றுக்கொன்று சேர்ந்து ஒரே பாவத்தை அடைந்து (திடமாகிறது) அடர்த்தியாகிறது. மேகம் எப்பொழுது எழுகிறதோ அதை “संप्लवत” அடர்த்தியாகிறது என்று கூறப்படுகிறது. இது தண்ணீர் ஆவதற்கு ஆரம்பம். ஆதலால் அது “हिंकारः” (ஹிம்காரம்). மழை பொழிவது “प्रस्तावः” (பிரஸ்தாவமாகும். ஏன் எனில் தண்ணீர் எங்கும் பரவுவதாலும், சிரேஷ்டமானதாலும் “उद्गीथ” (உத்கீதம்) கிழக்கு ஆகும். “प्रति” சப்தம் ஸமானமாக இருப்பதால் “प्रतीच्यः” கிழக்கு நோக்கி ப்ரவஹிப்பதாலும் முகமாய் நதி பிரவஹிப்பது “प्रतिहारः” (பிரதிஹாரம்) ஆகும். அந்த ஸமுத்திரத்தில் ஜலம் போய் சேர்வதால் ஸமுத்திரம் “निधनम्” (நிதனம்) ஆகும்.