छान्दोग्योपनिषद्भाष्यम् ४.२.३

मन्त्रः ३மந்த்ர꞉ 3 / ५5

तमु ह परः प्रत्युवाचाह हारेत्वा शूद्र तवैव सह गोभिरस्त्विति तदु ह पुनरेव जानश्रुतिः पौत्रायणः सहस्रं गवां निष्कमश्वतरीरथं दुहितरं तदादाय प्रतिचक्रमे ॥ ३ ॥தமு ஹ பர꞉ ப்ரத்யுவாசாஹ ஹாரேத்வா ஶூத்³ர தவைவ ஸஹ கோ³பி⁴ரஸ்த்விதி தது³ ஹ புநரேவ ஜாநஶ்ருதி꞉ பௌத்ராயண꞉ ஸஹஸ்ரம் க³வாம் நிஷ்கமஶ்வதரீரத²ம் து³ஹிதரம் ததா³தா³ய ப்ரதிசக்ரமே ॥ 3 ॥

தமிழ்அந்த ராஜாவிடம் ரைக்வர் கூறினார் - ஹே சூத்ர! பசுக்களுடன் இந்த மாலை, ரதங்கள் எல்லாம் உன்னிடமே இருக்கட்டும் என்று. அதன்பின் அந்த ஜான ஸ்ருதி பெளத்தராயணர் ஒரு ஆயிரம் பசுக்களையும், ஒரு ஹாரத்தையும், வேகமான இளம் குதிரைகளுடன் கூடிய ரதத்தையும், தன்னுடைய மகளையும், மேலும் தனத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு மறுபடியும் அவரிடம் வந்தார்.

संस्कृतम्

தமிழ்

तम् एवमुक्तवन्तं राजानं प्रत्युवाच परो रैक्वः । अहेत्ययं निपातो विनिग्रहार्थीयोऽन्यत्र, इह त्वनर्थकः, एवशब्दस्य पृथक्प्रयोगात् । हारेत्वा हारेण युक्ता इत्वा गन्त्री सेयं हारेत्वा गोभिः सह तवैवास्तु तवैव तिष्ठतु न मम अपर्याप्तेन कर्मार्थमनेन प्रयोजनमित्यभिप्रायः । हे शूद्रेति ।தம் ஏவமுக்தவந்தம் ராஜாநம் ப்ரத்யுவாச பரோ ரைக்வ꞉ । அஹேத்யயம் நிபாதோ விநிக்³ரஹார்தீ²யோ(அ)ந்யத்ர, இஹ த்வநர்த²க꞉, ஏவஶப்³த³ஸ்ய ப்ருத²க்ப்ரயோகா³த் । ஹாரேத்வா ஹாரேண யுக்தா இத்வா க³ந்த்ரீ ஸேயம் ஹாரேத்வா கோ³பி⁴꞉ ஸஹ தவைவாஸ்து தவைவ திஷ்ட²து ந மம அபர்யாப்தேந கர்மார்த²மநேந ப்ரயோஜநமித்யபி⁴ப்ராய꞉ । ஹே ஶூத்³ரேதி ।

ननु राजासौ क्षत्तृसम्बन्धात् , स ह क्षत्तारमुवाचेत्युक्तम् ; विद्याग्रहणाय च ब्राह्मणसमीपोपगमात् शूद्रस्य च अनधिकारात् कथमिदमननुरूपं रैक्वेणोच्यते हे शूद्रेति ।நநு ராஜாஸௌ க்ஷத்த்ருஸம்ப³ந்தா⁴த் , ஸ ஹ க்ஷத்தாரமுவாசேத்யுக்தம் ; வித்³யாக்³ரஹணாய ச ப்³ராஹ்மணஸமீபோபக³மாத் ஶூத்³ரஸ்ய ச அநதி⁴காராத் கத²மித³மநநுரூபம் ரைக்வேணோச்யதே ஹே ஶூத்³ரேதி ।

तत्राहुराचार्याः — हंसवचनश्रवणात् शुगेनमाविवेश ; तेनासौ शुचा श्रुत्वा रैक्वस्य महिमानं वा आद्रवतीति ऋषिः आत्मनः परोक्षज्ञतां दर्शयन् शूद्रेत्याहेति । शूद्रवद्वा धनेनैव एवं विद्याग्रहणायोपजागम न च शुश्रूषया । न तु जात्यैव शूद्र इति ।தத்ராஹுராசார்யா꞉ — ஹம்ஸவசநஶ்ரவணாத் ஶுகே³நமாவிவேஶ ; தேநாஸௌ ஶுசா ஶ்ருத்வா ரைக்வஸ்ய மஹிமாநம் வா ஆத்³ரவதீதி ருஷி꞉ ஆத்மந꞉ பரோக்ஷஜ்ஞதாம் த³ர்ஶயந் ஶூத்³ரேத்யாஹேதி । ஶூத்³ரவத்³வா த⁴நேநைவ ஏவம் வித்³யாக்³ரஹணாயோபஜாக³ம ந ச ஶுஶ்ரூஷயா । ந து ஜாத்யைவ ஶூத்³ர இதி ।

अपरे पुनराहुः अल्पं धनमाहृतमिति रुषैव एवमुक्तवान् शूद्रेति । लिङ्गं च बह्वाहरणे उपादानं धनस्येति ।அபரே புநராஹு꞉ அல்பம் த⁴நமாஹ்ருதமிதி ருஷைவ ஏவமுக்தவாந் ஶூத்³ரேதி । லிங்க³ம் ச ப³ஹ்வாஹரணே உபாதா³நம் த⁴நஸ்யேதி ।

तदु ह ऋषेर्मतं ज्ञात्वा पुनरेव जानश्रुतिः पौत्रायणो गवां सहस्रमधिकं जायां च ऋषेरभिमतां दुहितरमात्मनः तदादाय प्रतिचक्रमे क्रान्तवान् ॥தது³ ஹ ருஷேர்மதம் ஜ்ஞாத்வா புநரேவ ஜாநஶ்ருதி꞉ பௌத்ராயணோ க³வாம் ஸஹஸ்ரமதி⁴கம் ஜாயாம் ச ருஷேரபி⁴மதாம் து³ஹிதரமாத்மந꞉ ததா³தா³ய ப்ரதிசக்ரமே க்ராந்தவாந் ॥

இவ்வாறு கூறிய ராஜாவிடம் இவ்வாறு கூறினார் - இதில் “अह” (அஹ) என்ற நிபாதம் தடை என்ற அர்த்தமுடையது. ஆனால் இங்கு “एव” (எவ) என்று தனியாக பிரயோகம் செய்யப்பட்டுள்ளதால் அர்த்தமற்றதாகிறது. மாலையுடன் கூடி ரதத்துடனும் பசுக்களும் உன்னிடமே இருக்கட்டும். ஹே சூத்ரனே! எது கர்மத்திற்கு இது போதுமானது அல்லவோ அவ்வாறே இந்த தனத்தால் எனக்கு பிரயோஜனம் இல்லை.

சங்கை - சேவகனுடன் சம்பந்தப்பட்டதால் அந்த ராஜா ஜான சுருதி முன்பு தன் சேவகனிடம் (ஹே சூத்ர என்று) இவ்வாறு கூறினார். அவ்வாறு சூத்ரனுக்கு அதிகாரம் இல்லாததால் பிராஹ்மணனிடம் வித்யையை கிரஹிப்பதற்காக சென்ற காரணத்தால் எவ்வாறு ஹே! சூத்ர என்று உசிதமில்லாத இந்த சப்தத்தைக் கூறினார்?

இந்த விஷயத்தில் ஆச்சாரியர்கள் இவ்வாறு கூறுகின்றனர் - ஹம்சத்தின் வசனத்தைக் கேட்டு அவருக்கு சோகம் உண்டாயிற்று. ஆகையால் அவர் சோகம் அடைந்தார். அதாவது ரைக்வருடைய மஹிமையைக் கேட்டு அவர் நெகிழ்ந்து இருப்பதால் ரிஷியானவர் தன்னுடைய அறியமுடியாத உண்மை தன்மையை (परोक्षज्ञता) தெரிவிப்பதற்காக அவரை “சூத்ர” என்று அழைத்தார். அல்லது சூத்திரனைப் போன்று சிசுருஷை செய்யாமல் தனம் அளித்து வித்யையை கிரஹிப்பதற்கு என்பதற்காகவே அவரிடம் கூறினாரே அன்றி சூத்ர ஜாதியினால் என்பது அல்ல.

ஆனால் மற்றவர்கள் குறைந்த தனம் கொண்டுவந்தார் என்பதற்காக சூத்ரன் என்றார் என்று கூறுகின்றனர். மேலும் அதிக தனம் பெறவேண்டும் என்பதற்கான சூச்சனை செய்கிறார் என்கின்றனர்.

அப்பொழுது ஜானஸ்ருதி பெளத்ராயணர் ரிஷியின் அபிப்பிராயத்தை அறிந்து மறுபடியும் ஆயிரத்திற்கு அதிகமான பசுக்களுடன் அவர் விரும்பிய பத்தினி ரூபமான தன்னுடைய ஒரு புத்ரியையும் அவருக்காக கொண்டுவந்தார்.