एकोनसप्ततितमः सर्गः 1.69

ततो रात्र्यां व्यतीतायां सोपाध्यायः सबान्धवः । राजा दशरथो हृष्टः सुमंत्रमिदमब्रवीत् ॥१॥

अद्य सर्वे धनाध्यक्षा धनमादाय पुष्कलम् । व्रजंत्वग्रे सुविहिता नानारत्नसमन्विताः ॥२॥

चतुरंगबलं चापि शीघ्रं निर्यातु सर्वशः । ममाज्ञा समकालं च यानं युग्ममनुत्तमम् ॥३॥

वसिष्ठो वामदेवश्च जाबालिरथ काश्यपः । मार्कण्डेयश्च दीर्घायुर्ऋषिः कात्यायनस्तथा ॥४॥

एते द्विजाः प्रयान्त्वग्रे स्यंदनं योजयस्व मे । यथा कालात्ययो न स्याद्दूता हि त्वरयन्ति माम् ॥५॥

वचनाच्च नरेन्द्रस्य सेना च चतुरंगिणी । राजानमृषिभिः सार्धं व्रजंतं पृष्ठतोऽन्वगात् ॥६॥

गत्वा चतुरहं मार्गं विदेहानभ्युपेयिवान् । राजा तु जनकः श्रीमान् श्रुत्वा पूजामकल्पयत् ॥७॥

ततो राजानमासाद्य वृद्धं दशरथं नृपम् । जनको मुदितो राजा हर्षं च परमं ययौ ॥८॥

उवाच वचनं श्रेष्ठो नरश्रेष्ठं मुदान्वितम् । स्वागतं ते नरश्रेष्ठः दिष्ट्या प्राप्तोऽसि राघव ॥९॥

पुत्रयोरुभयोः प्रीतिं लप्स्यसे वीर्यनिर्जिताम् । दिष्ट्या प्राप्तो महातेजा वसिष्ठो भगवानृषिः ॥१०॥

सह सर्वैर्द्विजश्रेष्ठैर्देवैरिव शतक्रतुः । दिष्ट्या मे निर्जिता विघ्ना दिष्ट्या मे पूजितं कुलम् ॥११॥

राघवैः सह संबंधाद्वीर्यश्रेष्ठैर्महात्मभिः । श्वः प्रभाते नरेन्द्र त्वम् सम्वर्तयितुमर्हसि ॥१२॥

यज्ञस्यान्ते नरश्रेष्ठ विवाहमृषिसत्तमैः । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ऋषिमध्ये नराधिपः ॥१३॥

वाक्यं वाक्यविदां श्रेष्ठः प्रत्युवाच महीपतिम् । प्रतिग्रहो दातृवशः श्रुतमेतन्मया पुरा ॥१४॥

यथा वक्ष्यसि धर्मज्ञ तत् करिष्यामहे वयम् । तद्धर्मिष्ठं यशस्यं च वचनं सत्यवादिनः ॥१५॥

श्रुत्वा विदेहाधिपतिः परं विस्मयमागतः । ततः सर्वे मुनिगणाः परस्परसमागमे ॥१६॥

हर्षेण महता युक्तास्तां निशामवसन् सुखम् । अथ रामो महातेजा लक्ष्मणेन समं ययौ ॥१७॥

विश्वामित्रं पुरस्कृत्य पितुः पादावुपस्पृशन् । राजा च राघवौ पुत्रौ निशाम्य परिहर्षितः ॥१८॥

उवास परमप्रीतो जनकेन सुपूजितः । जनकोऽपि महातेजाः क्रियां धर्मेण तत्त्ववित् । यज्ञस्य च सुताभ्यां च कृत्वा रात्रिमुवास ह ॥१९॥