अष्टात्रिंशः सर्गः 6.38

स तु कृत्वा सुवेलस्य मतिम् आरोहणम् प्रति । लक्ष्मण अनुगतो रामह् सुग्रीवम् इदम् अब्रवीत् ॥१॥

विभीषणम् च धर्मज्नम् अनुरक्तम् निज़ा चरम् । मन्त्रज्नम् च विधिज्नम् च ज़्लक्ष्णया परया गिरा ॥२॥

सुवेलम् साधु ज़ैल इन्द्रम् इमम् धातु ज़तैज़् चितम् । अध्यारोहामहे सर्वे वत्स्यामो अत्र निज़ाम् इमाम् ॥३॥

लन्काम् च आलोकयिष्यामो निलयम् तस्य रक्षसह् । येन मे मरण अन्ताय हृता भार्या दुरात्मना ॥४॥

येन धर्मो न विज्नातो न वृत्तम् न कुलम् तथा । राक्षस्या नीचया बुद्ध्या येन तद् गर्हितम् कृतम् ॥५॥

यस्मिन् मे वर्धते रोषह् कीर्तिते राक्षस अधमे । यस्य अपराधान् नीचस्य वधम् द्रक्ष्यामि रक्षसाम् ॥६॥

एको हि कुरुते पापम् काल पाज़ वज़म् गतः । नीचेन आत्म अपचारेण कुलम् तेन विनज़्यति ॥७॥

एवम् सम्मन्त्रयन्न् एव सक्रोधो रावणम् प्रति । रामह् सुवेलम् वासाय चित्र सानुम् उपारुहत् ॥८॥

पृष्ठतो लक्ष्मण च एनम् अन्वगच्चत् समाहितः । सज़रम् चापम् उद्यम्य सुमहद् विक्रमे रतः ॥९॥

तम् अन्वरोहत् सुग्रीवह् सामात्यह् सविभीषणह् । हनूमान् अन्गदो नीलो मैन्दो द्विविद;एव च ॥१०॥

गजो गव अक्षो गवयह् ज़रभो गन्ध मादनह् । पनसह् कुमुदज़् चैव हरो रम्भज़् च यूथपह् ॥११॥

जाम्बवांश्च सुषेणश्च ऋषभश्च महामतिः । दुर्मुखश्च महातेजास्तथा शतबलिः कपिः ॥१२॥

एते च अन्ये च बहवो वानराह् ज़ीघ्र गामिनह् । ते वायु वेग प्रवणास् तम् गिरिम् गिरि चारिणह् ॥१३॥

अध्यारोहन्त ज़तज़ह् सुवेलम् यत्र राघवह् । ते त्व् अदीर्घेण कालेन गिरिम् आरुह्य सर्वतह् ॥१४॥

ददृज़ुह् ज़िखरे तस्य विषक्ताम् इव खे पुरीम् । ताम् ज़ुभाम् प्रवत द्वाराम् प्राकार वर ज़ोभिताम् ॥१५॥

लन्काम् राक्षस सम्पूर्णाम् ददृज़ुर् हरि यूथपाह् । प्राकार चय संस्थैज़् च तथा नीलैर् निज़ा चरैह् ॥१६॥

ददृज़ुस् ते हरि ज़्रेष्ठाह् प्राकारम् अपरम् कृतम् । ते दृष्ट्वा वानराह् सर्वे राक्षसान् युद्ध कान्क्षिणह् ॥१७॥

मुमुचुर् विपुलान् नादांस् तत्र रामस्य पज़्यतह् । ततो अस्तम् अगमत् सूर्यह् संध्यया प्रतिरन्जितह् ॥१८॥

पूर्ण चन्द्र प्रदीपा च क्षपा समभिवर्तते । ततः स रामो हरि वाहिनी पतिर् । विभीषणेन प्रतिनन्द्य सत्कृतः । सलक्ष्मणो यूथप यूथ सम्वृतः । सुवेल पृष्ठे न्यवसद् यथा सुखम् ॥१९॥