छान्दोग्योपनिषद्भाष्यम् २.२.१

मन्त्रः १மந்த்ர꞉ 1 / ३3

लोकेषु पञ्चविधꣳ सामोपासीत पृथिवी हिङ्कारः । अग्निः प्रस्तावोऽन्तरिक्षमुद्गीथ आदित्यः प्रतिहारो द्यौर्निधनमित्यूर्ध्वेषु ॥ १ ॥லோகேஷு பஞ்சவித⁴ꣳ ஸாமோபாஸீத ப்ருதி²வீ ஹிங்கார꞉ । அக்³நி꞉ ப்ரஸ்தாவோ(அ)ந்தரிக்ஷமுத்³கீ³த² ஆதி³த்ய꞉ ப்ரதிஹாரோ த்³யௌர்நித⁴நமித்யூர்த்⁴வேஷு ॥ 1 ॥

தமிழ்உலகில் ஐந்து விதமான சாமங்களை உபாசனை செய்யவேண்டும். பிருதிவீ “हिंकारः” (ஹிம்காரம்), அக்னி “प्रस्ताव” (பிரஸ்தாவ), அந்தரிஷம், “उद्गीथ” (உத்கீதம்), ஆதித்யன் “प्रतिहार” (பிரதிஹார), மேலும் த்யுலோகம் “निधनः” (நிதனம்) இவ்வாறு மேல் உலகங்களுக்கு செல்வதற்கான உபாசனை (ஸாமதிருஷ்டி உபாசனை)

संस्कृतम्

தமிழ்

कानि पुनस्तानि साधुदृष्टिविशिष्टानि समस्तानि सामान्युपास्यानीति, इमानि तान्युच्यन्ते — लोकेषु पञ्चविधम् इत्यादीनि ।காநி புநஸ்தாநி ஸாது⁴த்³ருஷ்டிவிஶிஷ்டாநி ஸமஸ்தாநி ஸாமாந்யுபாஸ்யாநீதி, இமாநி தாந்யுச்யந்தே — லோகேஷு பஞ்சவித⁴ம் இத்யாதீ³நி ।

ननु लोकादिदृष्ट्या तान्युपास्यानि साधुदृष्ट्या च इति विरुद्धम् ;நநு லோகாதி³த்³ருஷ்ட்யா தாந்யுபாஸ்யாநி ஸாது⁴த்³ருஷ்ட்யா ச இதி விருத்³த⁴ம் ;

न, साध्वर्थस्य लोकादिकार्येषुकारणस्यानुगतत्वात् — मृदादिवद्धटादिविकारेषु । साधुशब्दवाच्योऽर्थो धर्मो ब्रह्म वा सर्वथापि लोकादिकार्येष्वनुगतम् । अतः यथा यत्र घटादिदृष्टिः मृदादिदृष्ट्यनुगतैव सा, तथा साधुदृष्ट्यनुगतैव लोकादिदृष्टिः — धर्मादिकार्यत्वाल्लोकादीनाम् । यद्यपि कारणत्वमविशिष्टं ब्रह्मधर्मयोः, तथापि धर्म एव साधुशब्दवाच्य इति युक्तम् , साधुकारी साधुर्भवति इति धर्मविषये साधुशब्दप्रयोगात् ।ந, ஸாத்⁴வர்த²ஸ்ய லோகாதி³கார்யேஷுகாரணஸ்யாநுக³தத்வாத் — ம்ருதா³தி³வத்³த⁴டாதி³விகாரேஷு । ஸாது⁴ஶப்³த³வாச்யோ(அ)ர்தோ² த⁴ர்மோ ப்³ரஹ்ம வா ஸர்வதா²பி லோகாதி³கார்யேஷ்வநுக³தம் । அத꞉ யதா² யத்ர க⁴டாதி³த்³ருஷ்டி꞉ ம்ருதா³தி³த்³ருஷ்ட்யநுக³தைவ ஸா, ததா² ஸாது⁴த்³ருஷ்ட்யநுக³தைவ லோகாதி³த்³ருஷ்டி꞉ — த⁴ர்மாதி³கார்யத்வால்லோகாதீ³நாம் । யத்³யபி காரணத்வமவிஶிஷ்டம் ப்³ரஹ்மத⁴ர்மயோ꞉, ததா²பி த⁴ர்ம ஏவ ஸாது⁴ஶப்³த³வாச்ய இதி யுக்தம் , ஸாது⁴காரீ ஸாது⁴ர்ப⁴வதி இதி த⁴ர்மவிஷயே ஸாது⁴ஶப்³த³ப்ரயோகா³த் ।

ननु लोकादिकार्येषु कारणस्यानुगतत्वादर्थप्राप्तैव तद्दृष्टिरिति ‘साधु सामेत्युपास्ते’ (छा. उ. २ । १ । ४) इति न वक्तव्यम् ।நநு லோகாதி³கார்யேஷு காரணஸ்யாநுக³தத்வாத³ர்த²ப்ராப்தைவ தத்³த்³ருஷ்டிரிதி ‘ஸாது⁴ ஸாமேத்யுபாஸ்தே’ (சா². உ. 2 । 1 । 4) இதி ந வக்தவ்யம் ।

न, शास्त्रगम्यत्वात्तद्दृष्टेः ; सर्वत्र हि शास्त्रप्रापिता एव धर्मा उपास्याः, न विद्यमाना अप्यशास्त्रीयाः ॥ந, ஶாஸ்த்ரக³ம்யத்வாத்தத்³த்³ருஷ்டே꞉ ; ஸர்வத்ர ஹி ஶாஸ்த்ரப்ராபிதா ஏவ த⁴ர்மா உபாஸ்யா꞉, ந வித்³யமாநா அப்யஶாஸ்த்ரீயா꞉ ॥

लोकेषु पृथिव्यादिषु पञ्चविधं पञ्चभक्तिभेदेन पञ्चप्रकारं साधु समस्तं सामोपासीत । कथम् ? पृथिवी हिङ्कारः । लोकेष्विति या सप्तमी, तां प्रथमात्वेन विपरिणमय्य पृथिवीदृष्ट्या हिङ्कारे पृथिवी हिङ्कार इत्युपासीत । व्यत्यस्य वा सप्तमीश्रुतिं लोकविषयां हिङ्कारादिषु पृथिव्यादिदृष्टिं कृत्वोपासीत ।லோகேஷு ப்ருதி²வ்யாதி³ஷு பஞ்சவித⁴ம் பஞ்சப⁴க்திபே⁴தே³ந பஞ்சப்ரகாரம் ஸாது⁴ ஸமஸ்தம் ஸாமோபாஸீத । கத²ம் ? ப்ருதி²வீ ஹிங்கார꞉ । லோகேஷ்விதி யா ஸப்தமீ, தாம் ப்ரத²மாத்வேந விபரிணமய்ய ப்ருதி²வீத்³ருஷ்ட்யா ஹிங்காரே ப்ருதி²வீ ஹிங்கார இத்யுபாஸீத । வ்யத்யஸ்ய வா ஸப்தமீஶ்ருதிம் லோகவிஷயாம் ஹிங்காராதி³ஷு ப்ருதி²வ்யாதி³த்³ருஷ்டிம் க்ருத்வோபாஸீத ।

तत्र पृथिवी हिङ्कारः, प्राथम्यसामान्यात् । अग्निः प्रस्तावः । अग्नौ हि कर्माणि प्रस्तूयन्ते । प्रस्तावश्च भक्तिः । अन्तरिक्षमुद्गीथः । अन्तरिक्षं हि गगनम् । गकारविशिष्टश्चोद्गीथः । आदित्यः प्रतिहारः, प्रतिप्राण्यभिमुखत्वान्मां प्रति मां प्रतीति । द्यौर्निधनम् । दिवि निधीयन्ते हि इतो गता इत्यूर्ध्वेषूर्ध्वगतेषु लोकदृष्ट्या सामोपासनम् ॥தத்ர ப்ருதி²வீ ஹிங்கார꞉, ப்ராத²ம்யஸாமாந்யாத் । அக்³நி꞉ ப்ரஸ்தாவ꞉ । அக்³நௌ ஹி கர்மாணி ப்ரஸ்தூயந்தே । ப்ரஸ்தாவஶ்ச ப⁴க்தி꞉ । அந்தரிக்ஷமுத்³கீ³த²꞉ । அந்தரிக்ஷம் ஹி க³க³நம் । க³காரவிஶிஷ்டஶ்சோத்³கீ³த²꞉ । ஆதி³த்ய꞉ ப்ரதிஹார꞉, ப்ரதிப்ராண்யபி⁴முக²த்வாந்மாம் ப்ரதி மாம் ப்ரதீதி । த்³யௌர்நித⁴நம் । தி³வி நிதீ⁴யந்தே ஹி இதோ க³தா இத்யூர்த்⁴வேஷூர்த்⁴வக³தேஷு லோகத்³ருஷ்ட்யா ஸாமோபாஸநம் ॥

அ.கை - மேலும் அந்த எல்லா சாது (நல்ல) திருஷ்டியுடன் கூடிய உபாசிக்கப்படும் சாமங்கள் யாவை? என்பதற்கு - அந்த இந்த “लोकेषु पच्चविधम्” (லோகேஷு பஞ்சவிதம் - உலகில் ஐந்து விதம்) என்பது முதலியவைகளால் கூறப்படுகிறது.

சங்கை - ஆனால் அந்த எல்லா ஸாமங்களையும் லோக திருஷ்டியினாலும் அவ்வாறே சாது திருஷ்டியினாலும் உபாசனை செய்யவேண்டும் என்பது ஒன்றுக்கொன்று விருத்தமாக உள்ளதே?

ஸமாதானம் - அவ்வாறு அல்ல. மண் முதலியவைகள் கடம் முதலிய விகாரங்களில் உள்ளதுபோல் காரணமாக சாது அர்த்தம் லோகம் முதலிய காரியங்களில் அனுகதமாய் உள்ளது. சாது சப்த வாச்சிய பதார்த்தம் தர்மம் அல்லது பிரஹ்மம் எல்லா வகையிலும் லோகம் முதலிய காரியங்களில் அனுகதமாய் உள்ளது. ஆகையால் எவ்வாறு எங்கு கடம் முதலிய திருஷ்டி ஏற்படுகிறதோ அங்கு மண் முதலிய திருஷ்டி அனுகதமாகவே உள்ளது. அவ்வாறே லோகம். முதலிய திருஷ்டிகளில் சாது திருஷ்டியும் அனுகதமாகவே உள்ளது. ஏன்எனில் லோகம் முதலியவைகள் தர்மம் முதலியவைகளின் காரியங்களாகும். பிரஹ்மமும், தர்மமும் காரணத்துவத்தில் சமமாக இருந்தாலும் இங்கு தர்மமே இங்கு சாது சப்தத்திற்கு வாச்சியம் என்பது உசிதமாகும். சாது (நல்ல தர்மத்தை) செய்பவன் சாதுவாகின்றான் என்று இவ்வாறு தர்ம விஷயத்தில் சாது சப்தம் பிரயோகம் செய்யப்பட்டுள்ளது.

சங்கை - ஆனால் லோகம் முதலிய காரியங்களில் காரணம் அனுகதமாய் இருப்பதால் அந்த திருஷ்டி ஸ்வதஸ்சித்தமாகவே உள்ளது. ஆகையால் “साधु सामेत्युपास्ते” (ஸாது ஸாமேத்யுபாஸ்தே) என்று கூறமுடியாது.

அவ்வாறு அல்ல. ஏன்எனில் திருஷ்டி சாஸ்திரத்தினால் அறியப்படுவதால் (அடையப்படுவதால்) ஆகும். எங்கும் சாஸ்திரத்தினால் விதிக்கப்பட்ட தர்மத்தையே உபாசிக்க வேண்டும். சாஸ்திரத்திற்கு விருத்தமான தர்மம் இருந்தாலும். அதை உபாசனை செய்ய தகுதி அற்றதாகும்.

பிருதிவி முதலிய லோகங்களில் ஐந்து விதமான ஐந்து பக்தி பேதத்தால் ஐந்துவித ஸாது (நல்ல) குணத்துடன் கூடிய எல்லா ஸாமங்களையும் உபாசனை செய்யவேண்டும். எவ்வாறு? பிருதிவி “हिंकारः” (ஹிம்காரம்) என்று. உலகங்களில் என்பதில் உள்ள ஏழாம் வேற்றுமையை முதல் வேற்றுமையாக மாற்றி பிருதிவி திருஷ்டியினால் “हिंकार” (ஹிம்கார) என்று உபாசிக்க வேண்டும். அல்லது “लोकेषु” (உலகங்களில்) என்ற பதத்தில் உள்ள ஏழாவது வேற்றுமையில் கூறப்பட்ட சுருதியை “हिंकार” (ஹிம்காரம்) முதலியவைகளில் செய்து அங்கு கர்மவிபக்தி (இரண்டாவது வேற்றுமை) லோக சப்தத்தால் ஹிம்காரம் முதலியவைகளில் பிருதிவீ முதலிய திருஷ்டியினால் உபாசனை செய்ய வேண்டும்.

அவைகளில் பிருதிவீ ஹிம்காரம். ஏன் எனில் இவை இரண்டும் முதன்மை என்பதில் சமான குணமுடையதால். அக்னி “प्रस्तावः” (பிரஸ்தாவ:). கர்மங்கள் அக்னியில் தான் செய்யப்படுகிறது. பிரஸ்தாவம் ஒருவித ஸாம பக்தியாகும். உத்கீதம் அந்தரிக்ஷம். அந்தரிக்ஷம் என்பது “गगनम्” (ககனம் = ஆகாயம்) “उद्गीथ” (உத்கீத)த்திலும் “गकारम्” (க) உள்ளது. ஆதித்யன் “प्रतिहारः” (பிரதிஹாரம்). ஏன்எனில் என்னை நோக்கி, என்னை நோக்கி என்று எல்லா பிராணிகளும் எதிர் நோக்கி இருப்பதால் ஆகும். (द्यौः) (த்யெளः = தேவலோகம்) நிதனம் (निधनम्) இங்கிருந்து சென்று அடையும் த்விலோகம் என்று மேல் மேல் கதிகளின் லோக திருஷ்டியால் ஸாம உபாசனையாகும்.