छान्दोग्योपनिषद्भाष्यम् ७.२६.२

मन्त्रः २மந்த்ர꞉ 2 / २2

तदेष श्लोको न पश्यो मृत्युं पश्यति न रोगं नोत दुःखताꣳ सर्वꣳ ह पश्यः पश्यति सर्वमाप्नोति सर्वश इति स एकधा भवति त्रिधा भवति पञ्चधा सप्तधा नवधा चैव पुनश्चैकादशः स्मृतः शतं च दश चैकश्च सहस्राणि च विꣳशतिराहारशुद्धौ सत्त्वशुद्धिः सत्त्वशुद्धौ ध्रुवा स्मृतिः स्मृतिलम्भे सर्वग्रन्थीनां विप्रमोक्षस्तस्मै मृदितकषायाय तमसस्पारं दर्शयति भगवान्सनात्कुमारस्तꣳ स्कन्द इत्याचक्षते तꣳ स्कन्द इत्याचक्षते ॥ २ ॥ததே³ஷ ஶ்லோகோ ந பஶ்யோ ம்ருத்யும் பஶ்யதி ந ரோக³ம் நோத து³꞉க²தாꣳ ஸர்வꣳ ஹ பஶ்ய꞉ பஶ்யதி ஸர்வமாப்நோதி ஸர்வஶ இதி ஸ ஏகதா⁴ ப⁴வதி த்ரிதா⁴ ப⁴வதி பஞ்சதா⁴ ஸப்ததா⁴ நவதா⁴ சைவ புநஶ்சைகாத³ஶ꞉ ஸ்ம்ருத꞉ ஶதம் ச த³ஶ சைகஶ்ச ஸஹஸ்ராணி ச விꣳஶதிராஹாரஶுத்³தௌ⁴ ஸத்த்வஶுத்³தி⁴꞉ ஸத்த்வஶுத்³தௌ⁴ த்⁴ருவா ஸ்ம்ருதி꞉ ஸ்ம்ருதிலம்பே⁴ ஸர்வக்³ரந்தீ²நாம் விப்ரமோக்ஷஸ்தஸ்மை ம்ருதி³தகஷாயாய தமஸஸ்பாரம் த³ர்ஶயதி ப⁴க³வாந்ஸநாத்குமாரஸ்தꣳ ஸ்கந்த³ இத்யாசக்ஷதே தꣳ ஸ்கந்த³ இத்யாசக்ஷதே ॥ 2 ॥

தமிழ்இந்த விஷயத்தில் இந்த மந்திரம் - வித்வான் மிருத்யுவைக் காண்பதில்லை. நோயை அடைவதில்லை. துக்கத்தையும் அடைவதில்லை. அந்த வித்வான் எல்லாவற்றையும் ஆத்மாவாகவே காண்கிறான். ஆகையால் எல்லாவற்றையும் எப்பொழுதும் அடைகின்றான். அவன் ஒருவனாகின்றான், மேலும் மூன்றாக ஆகின்றான், ஐந்தாக, ஏழாக மேலும் ஒன்பதாக, ரூபங்களை அடைகின்றான். மேலும் அவன் பதினொன்றாக, அவ்வாறே நூ று, பத்து, ஒன்று, ஆயிரம் மேலும் இருபதாக ஆகின்றான். ஆகார சுத்தியினால் அந்தக்கரண சுத்தி ஏற்படுகிறது. அந்தக்கரண சுத்தியினால் சலனமற்ற ஸ்மிருதி (ஞாபகசக்தி) உண்டாகிறது. அவ்வாறே ஸ்மிருதி அடைந்தபின் எல்லா முடுச்சுகளும் நிவிர்த்தி ஆகிறது. இவ்வாறு எவருடைய வாசனைகள் க்ஷீண (நாச) மாகிவிட்டதோ அந்த நாரதருக்கு பகவான் சனத்குமாரர் அக்ஞான அந்தகாரத்திற்கு அப்பாற்பட்ட காட்சியைக் காட்டினார். அவரை (சனத்குமாரரை) ஸ்கந்த அதாவது மஹாஞானி என்று அழைக்கப்படுகிறார். மஹாஞானி என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

संस्कृतम्

தமிழ்

किञ्चகிஞ்ச

तत् एतस्मिन्नर्थे एष श्लोकः मन्त्रोऽपि भवति — न पश्यः पश्यतीति पश्यः यथोक्तदर्शी विद्वानित्यर्थः, मृत्युं मरणं रोगं ज्वरादि दुःखतां दुःखभावं चापि न पश्यति । सर्वं ह सर्वमेव स पश्यः पश्यति आत्मानमेव । सर्वं ततः सर्वमाप्नोति सर्वशः सर्वप्रकारैरिति ।தத் ஏதஸ்மிந்நர்தே² ஏஷ ஶ்லோக꞉ மந்த்ரோ(அ)பி ப⁴வதி — ந பஶ்ய꞉ பஶ்யதீதி பஶ்ய꞉ யதோ²க்தத³ர்ஶீ வித்³வாநித்யர்த²꞉, ம்ருத்யும் மரணம் ரோக³ம் ஜ்வராதி³ து³꞉க²தாம் து³꞉க²பா⁴வம் சாபி ந பஶ்யதி । ஸர்வம் ஹ ஸர்வமேவ ஸ பஶ்ய꞉ பஶ்யதி ஆத்மாநமேவ । ஸர்வம் தத꞉ ஸர்வமாப்நோதி ஸர்வஶ꞉ ஸர்வப்ரகாரைரிதி ।

இந்த விஷயத்தில் இந்த ஸ்லோகம் அதாவது மந்திரம் ஆகிறது - பார்க்கவில்லை, பார்க்கின்றான் என்று. பார்க்கிறவன் “पश्य” (பச்ய:) என்பது மேலே கூறியவாறு காண்கின்ற வித்வான் மரணம், ஜ்வரம் முதலிய நோய்கள், துக்க பாவங்களையோ பார்ப்பது இல்லை. எல்லாவற்றையும் பார்ப்பவன் எல்லாவற்றையும் ஆத்மாவாகவே பார்க்கின்றான். ஆகையால் எங்கும் எல்லா பிரகாரமாகவும் எல்லாவற்றையும் அடைகின்றான்.இந்த விஷயத்தில் இந்த ஸ்லோகம் அதாவது மந்திரம் ஆகிறது - பார்க்கவில்லை, பார்க்கின்றான் என்று. பார்க்கிறவன் “பஶ்ய” (பச்ய:) என்பது மேலே கூறியவாறு காண்கின்ற வித்வான் மரணம், ஜ்வரம் முதலிய நோய்கள், துக்க பாவங்களையோ பார்ப்பது இல்லை. எல்லாவற்றையும் பார்ப்பவன் எல்லாவற்றையும் ஆத்மாவாகவே பார்க்கின்றான். ஆகையால் எங்கும் எல்லா பிரகாரமாகவும் எல்லாவற்றையும் அடைகின்றான்.

किञ्च स विद्वान् प्राक्सृष्टिप्रभेदात् एकधैव भवति ; एकधैव च सन् त्रिधादिभेदैरनन्तभेदप्रकारो भवति सृष्टिकाले ; पुनः संहारकाले मूलमेव स्वं पारमार्थिकम् एकधाभावं प्रतिपद्यते स्वतन्‍त्र एव — इति विद्यां फलेन प्ररोचयन् स्तौति ।கிஞ்ச ஸ வித்³வாந் ப்ராக்ஸ்ருஷ்டிப்ரபே⁴தா³த் ஏகதை⁴வ ப⁴வதி ; ஏகதை⁴வ ச ஸந் த்ரிதா⁴தி³பே⁴தை³ரநந்தபே⁴த³ப்ரகாரோ ப⁴வதி ஸ்ருஷ்டிகாலே ; புந꞉ ஸம்ஹாரகாலே மூலமேவ ஸ்வம் பாரமார்தி²கம் ஏகதா⁴பா⁴வம் ப்ரதிபத்³யதே ஸ்வதந்‍த்ர ஏவ — இதி வித்³யாம் ப²லேந ப்ரரோசயந் ஸ்தௌதி ।

अथेदानीं यथोक्ताया विद्यायाः सम्यगवभासकारणं मुखावभासकारणस्येव आदर्शस्य विशुद्धिकारणं साधनमुपदिश्यते — आहारशुद्धौ । आह्रियत इत्याहारः शब्दादिविषयविज्ञानं भोक्तुर्भोगाय आह्रियते । तस्य विषयोपलब्धिलक्षणस्य विज्ञानस्य शुद्धिः आहारशुद्धिः, रागद्वेषमोहदोषैरसंसृष्टं विषयविज्ञानमित्यर्थः ।அதே²தா³நீம் யதோ²க்தாயா வித்³யாயா꞉ ஸம்யக³வபா⁴ஸகாரணம் முகா²வபா⁴ஸகாரணஸ்யேவ ஆத³ர்ஶஸ்ய விஶுத்³தி⁴காரணம் ஸாத⁴நமுபதி³ஶ்யதே — ஆஹாரஶுத்³தௌ⁴ । ஆஹ்ரியத இத்யாஹார꞉ ஶப்³தா³தி³விஷயவிஜ்ஞாநம் போ⁴க்துர்போ⁴கா³ய ஆஹ்ரியதே । தஸ்ய விஷயோபலப்³தி⁴லக்ஷணஸ்ய விஜ்ஞாநஸ்ய ஶுத்³தி⁴꞉ ஆஹாரஶுத்³தி⁴꞉, ராக³த்³வேஷமோஹதோ³ஷைரஸம்ஸ்ருஷ்டம் விஷயவிஜ்ஞாநமித்யர்த²꞉ ।

तस्यामाहारशुद्धौ सत्यां तद्वतोऽन्तःकरणस्य सत्त्वस्य शुद्धिः नैर्मल्यं भवति । सत्त्वशुद्धौ च सत्यां यथावगते भूमात्मनि ध्रुवा अविच्छिन्ना स्मृतिः अविस्मरणं भवति । तस्यां च लब्धायां स्मृतिलम्भे सति सर्वेषामविद्याकृतानर्थपाशरूपाणाम् अनेकजन्मान्तरानुभवभावनाकठिनीकृतानां हृदयाश्रयाणां ग्रन्थीनां विप्रमोक्षः विशेषेण प्रमोक्षणं विनाशो भवतीति । यत एतदुत्तरोत्तरं यथोक्तमाहारशुद्धिमूलं तस्मात्सा कार्येत्यर्थः ।தஸ்யாமாஹாரஶுத்³தௌ⁴ ஸத்யாம் தத்³வதோ(அ)ந்த꞉கரணஸ்ய ஸத்த்வஸ்ய ஶுத்³தி⁴꞉ நைர்மல்யம் ப⁴வதி । ஸத்த்வஶுத்³தௌ⁴ ச ஸத்யாம் யதா²வக³தே பூ⁴மாத்மநி த்⁴ருவா அவிச்சி²ந்நா ஸ்ம்ருதி꞉ அவிஸ்மரணம் ப⁴வதி । தஸ்யாம் ச லப்³தா⁴யாம் ஸ்ம்ருதிலம்பே⁴ ஸதி ஸர்வேஷாமவித்³யாக்ருதாநர்த²பாஶரூபாணாம் அநேகஜந்மாந்தராநுப⁴வபா⁴வநாகடி²நீக்ருதாநாம் ஹ்ருத³யாஶ்ரயாணாம் க்³ரந்தீ²நாம் விப்ரமோக்ஷ꞉ விஶேஷேண ப்ரமோக்ஷணம் விநாஶோ ப⁴வதீதி । யத ஏதது³த்தரோத்தரம் யதோ²க்தமாஹாரஶுத்³தி⁴மூலம் தஸ்மாத்ஸா கார்யேத்யர்த²꞉ ।

सर्वं शास्त्रार्थमशेषत उक्त्वा आख्यायिकामुपसंहरति श्रुतिः — तस्मै मृदितकषायाय वार्क्षादिरिव कषायो रागद्वेषादिदोषः सत्त्वस्य रञ्चनारूपत्वात् सः ज्ञानवैराग्याभ्यासरूपक्षारेण क्षालितः मृदितः विनाशितः यस्य नारदस्य, तस्मै योग्याय मृदितकषायाय तमसः अविद्यालक्षणात् पारं परमार्थतत्त्वं दर्शयति दर्शितवानित्यर्थः । कोऽसौ ? भगवान् ‘उत्पत्तिं प्रलयं चैव भूतानामागतिं गतिम् । वेत्ति विद्यामविद्यां च स वाच्यो भगवानिति’ एवंधर्मा सनत्कुमारः । तमेव सनत्कुमारं देवं स्कन्द इति आचक्षते कथयन्ति तद्विदः । द्विर्वचनमध्यायपरिसमाप्त्यर्थम् ॥ஸர்வம் ஶாஸ்த்ரார்த²மஶேஷத உக்த்வா ஆக்²யாயிகாமுபஸம்ஹரதி ஶ்ருதி꞉ — தஸ்மை ம்ருதி³தகஷாயாய வார்க்ஷாதி³ரிவ கஷாயோ ராக³த்³வேஷாதி³தோ³ஷ꞉ ஸத்த்வஸ்ய ரஞ்சநாரூபத்வாத் ஸ꞉ ஜ்ஞாநவைராக்³யாப்⁴யாஸரூபக்ஷாரேண க்ஷாலித꞉ ம்ருதி³த꞉ விநாஶித꞉ யஸ்ய நாரத³ஸ்ய, தஸ்மை யோக்³யாய ம்ருதி³தகஷாயாய தமஸ꞉ அவித்³யாலக்ஷணாத் பாரம் பரமார்த²தத்த்வம் த³ர்ஶயதி த³ர்ஶிதவாநித்யர்த²꞉ । கோ(அ)ஸௌ ? ப⁴க³வாந் ‘உத்பத்திம் ப்ரலயம் சைவ பூ⁴தாநாமாக³திம் க³திம் । வேத்தி வித்³யாமவித்³யாம் ச ஸ வாச்யோ ப⁴க³வாநிதி’ ஏவம்த⁴ர்மா ஸநத்குமார꞉ । தமேவ ஸநத்குமாரம் தே³வம் ஸ்கந்த³ இதி ஆசக்ஷதே கத²யந்தி தத்³வித³꞉ । த்³விர்வசநமத்⁴யாயபரிஸமாப்த்யர்த²ம் ॥

சாஸ்த்திரத்தின் மீதம் இல்லாமல் முழு அபிப்பிராயத்தையும் கூறி சுருதி இந்த கதையை முடிக்கிறது - அந்த தள்ளதக்க கஷாயத்தை (பிசினை) அதாவது மரம் முதலியவைகளில் தோன்றும் பிசின்போல் ராகம்துவேஷம் முதலிய தோஷங்கள் சத்துவத்தின் (அந்தகரணத்தின்) ரஞ்ஞனைக்குரியதாய் இருப்பதால் அதை ஞானவைராக்ய அப்பியாசரூபரசத்தால் (ஜலத்தால்) நாசம் செய்த அந்த யோக்கியம் உள்ள நாரதருக்கு அந்த கல்மஷங்களாகி. அவித்யாரூபமான தமஸின் லக்ஷணங்களைக் கடப்பதற்காக பரமார்த்த தத்வத்தை தெரிவித்தார் என்பது தாத்பர்யம். அவர் யார்? “भगवान्” (பகவான்) “उत्पत्तिं प्रलयं चैव भूतानामागतिं गतिम्। वेत्ति विद्यामविद्यां च स वाच्यो भगवानिति” (உத்பத்திம் பிரளயம் சைவ பூதாநாமாகதிம் கதிம். வேத்தி வித்யாமவித்யாம் ச்ச ச வாச்யோ பகவானிதி) இந்த தர்மம் உடையவர் சனத்குமாரர். அந்த சனத்குமார தேவரை (ஸ்கந்த) (உத்தமகுரு) என்று தத்துவத்தை அறிந்தவர்கள் கூறுகின்றனர். இரண்டுமுறை கூறியது அத்யாயம் முடிவு அடைகிறது என்பதற்காக ஆகிறது.சாஸ்த்திரத்தின் மீதம் இல்லாமல் முழு அபிப்பிராயத்தையும் கூறி சுருதி இந்த கதையை முடிக்கிறது - அந்த தள்ளதக்க கஷாயத்தை (பிசினை) அதாவது மரம் முதலியவைகளில் தோன்றும் பிசின்போல் ராகம்துவேஷம் முதலிய தோஷங்கள் சத்துவத்தின் (அந்தகரணத்தின்) ரஞ்ஞனைக்குரியதாய் இருப்பதால் அதை ஞானவைராக்ய அப்பியாசரூபரசத்தால் (ஜலத்தால்) நாசம் செய்த அந்த யோக்கியம் உள்ள நாரதருக்கு அந்த கல்மஷங்களாகி. அவித்யாரூபமான தமஸின் லக்ஷணங்களைக் கடப்பதற்காக பரமார்த்த தத்வத்தை தெரிவித்தார் என்பது தாத்பர்யம். அவர் யார்? “ப⁴க³வாந்” (பகவான்) “உத்பத்திம் ப்ரலயம் சைவ பூ⁴தாநாமாக³திம் க³திம்। வேத்தி வித்³யாமவித்³யாம் ச ஸ வாச்யோ ப⁴க³வாநிதி” (உத்பத்திம் பிரளயம் சைவ பூதாநாமாகதிம் கதிம். வேத்தி வித்யாமவித்யாம் ச்ச ச வாச்யோ பகவானிதி) இந்த தர்மம் உடையவர் சனத்குமாரர். அந்த சனத்குமார தேவரை (ஸ்கந்த) (உத்தமகுரு) என்று தத்துவத்தை அறிந்தவர்கள் கூறுகின்றனர். இரண்டுமுறை கூறியது அத்யாயம் முடிவு அடைகிறது என்பதற்காக ஆகிறது.

மேலும்-

இப்பகுதிக்கு மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் இல்லை.

மேலும் அந்த வித்வான் ஸ்ருஷ்டி பேதத்திற்கு முன் ஒன்றாகவே இருந்தது. ஸ்ருஷ்டி காலத்தில் மூன்றாக என்பது முதலிய பேதங்களால் அளவிட முடியாத பேதங்களாக ஆயிற்று. மறுபடியும் சம்ஹார காலத்தில் தன்மூலமாக பாரமார்த்திக ஏக பாவத்தை அடைகிறது. அது ஸ்வந்திரமானது என்று வித்யாபலத்தால் போற்றி (சனத்குமாரர்) ஸ்துதிக்கின்றார்.

அதன்பின் இப்பொழுது முகத்தை பிரதிபலிக்கச் செய்வதற்கு கண்ணாடியின் மிகுந்த சுத்தமானது காரணமாகிறதோ அவ்வாறு மேலே கூறப்பட்ட வித்யை நன்கு பிரதிபலிப்பதற்கு காரணமான சாதனத்தை உபதேசிக்கின்றனர். ஆஹாரசுத்தி என்பது முதலியவைகளால். ஆஹாரசுத்தி என்பது ஆஹரதி (இழுக்கிறது) என்பதால் ஆஹாரம் எனப்படுகிறது. சப்தம் முதலிய விஷய விக்ஞானம் போக்த்ருவின் போகத்திற்காக ஆஹரணம் செய்கிறது (இழுக்கின்றது). அதன் விஷய உபலப்த்தி ரூப விக்ஞானத்தின் சுத்தியே ஆஹாரசுத்தி. அதாவது ராக, துவேஷே, மோஹம் முதலிய தோஷங்களை அண்டாமல் இருப்பதே விஷய விக்ஞானம் என்பது தாத்பர்யம்.

அந்த ஆஹார சுத்தி இருக்கும்பொழுது இதை உடையவனுடைய அந்தக்கரணத்தின் அதாவது சத்துவத்தின் சுத்தி - நிர்மலமாகிறது. சத்துவ சுத்தி ஆகும் பொழுது மேலே கூறப்பட்டவாறு அறியப்பட்ட பூமாத்மாவில் திடமான, நீங்காத ஸ்மிருதி அதாவது அவிஸ்மரணம் (மறத்தல் அற்ற தன்மை) உண்டாகிறது. அவ்வாறே அதை ஸ்மிருதியை அடைந்தபின் அநேக ஜன்மங்களில் அனுபவித்த பாவனைகளால் கடினமான அவித்யையினால் உண்டான அநர்த்தம் என்னும் பாசரூப (கயிறுரூப) ஹிருதயத்தில் இருக்கும் முடிச்சுகளில் இருந்து விடுபடுகிறான். விசேஷரூபமாக விநாசம் அடைகிறது. இவ்வாறு ஒவ்வொன்றும் மேலே மேலே கூறப்பட்ட எல்லாவற்றிகும் முன்பு கூறிய ஆஹார சுத்தி மூலமாகும். ஆகையால் அதை அவசியம் செய்யவேண்டும்.

இப்பகுதிக்கு மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் இல்லை.