मन्त्रः १३மந்த்ர꞉ 13 / १३13
तस्मै स विद्वानुपसन्नाय सम्यक्प्रशान्तचित्ताय शमान्विताय ।
येनाक्षरं पुरुषं वेद सत्यं प्रोवाच तां तत्त्वतो ब्रह्मविद्याम् ॥ १३ ॥தஸ்மை ஸ வித்3வாநுபஸந்நாய ஸம்யக்ப்ரஶாந்தசித்தாய ஶமாந்விதாய ।
யேநாக்ஷரம் புருஷம் வேத3 ஸத்யம் ப்ரோவாச தாம் தத்த்வதோ ப்3ரஹ்மவித்3யாம் ॥ 13 ॥
தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.
संस्कृतम्
தமிழ்
तस्मै सः विद्वान् गुरुर्ब्रह्मवित् , उपसन्नाय उपगताय । सम्यक् यथाशास्त्रमित्येतत् । प्रशान्तचित्ताय उपरतदर्पादिदोषाय । शमान्विताय बाह्येन्द्रियोपरमेण च युक्ताय, सर्वतो विरक्तायेत्येतत् । येन विज्ञानेन यया विद्यया च परया अक्षरम् अद्रेश्यादिविशेषणं तदेवाक्षरं पुरुषशब्दवाच्यं पूर्णत्वात्पुरि शयनाच्च, सत्यं तदेव परमार्थस्वाभाव्यादव्ययम् , अक्षरं चाक्षरणादक्षतत्वादक्षयत्वाच्च, वेद विजानाति तां ब्रह्मविद्यां तत्त्वतः यथावत् प्रोवाच प्रब्रूयादित्यर्थः । आचार्यस्याप्ययमेव नियमो यन्न्यायप्राप्तसच्छिष्यनिस्तारणमविद्यामहोदधेः ॥ १३ ॥தஸ்மை ஸ꞉ வித்3வாந் கு3ருர்ப்3ரஹ்மவித் , உபஸந்நாய உபக3தாய । ஸம்யக் யதா2ஶாஸ்த்ரமித்யேதத் । ப்ரஶாந்தசித்தாய உபரதத3ர்பாதி3தோ3ஷாய । ஶமாந்விதாய பா3ஹ்யேந்த்3ரியோபரமேண ச யுக்தாய, ஸர்வதோ விரக்தாயேத்யேதத் । யேந விஜ்ஞாநேந யயா வித்3யயா ச பரயா அக்ஷரம் அத்3ரேஶ்யாதி3விஶேஷணம் ததே3வாக்ஷரம் புருஷஶப்3த3வாச்யம் பூர்ணத்வாத்புரி ஶயநாச்ச, ஸத்யம் ததே3வ பரமார்த2ஸ்வாபா4வ்யாத3வ்யயம் , அக்ஷரம் சாக்ஷரணாத3க்ஷதத்வாத3க்ஷயத்வாச்ச, வேத3 விஜாநாதி தாம் ப்3ரஹ்மவித்3யாம் தத்த்வத꞉ யதா2வத் ப்ரோவாச ப்ரப்3ரூயாதி3த்யர்த2꞉ । ஆசார்யஸ்யாப்யயமேவ நியமோ யந்ந்யாயப்ராப்தஸச்சி2ஷ்யநிஸ்தாரணமவித்3யாமஹோத3தே4꞉ ॥ 13 ॥
सः विद्वान् -பிரஹ்மவித்தாகிய குருவானவர் सम्यक् - சாஸ்த்திரமுறைப்படி उपसन्नाय - அவரைஅடைந்த तस्मै प्रशान्तचित्ताय - பஹிர் (வெளி) இந்திரியங்களைக் கட்டுப்படுத்தியவனாய் எல்லாவற்றிலும் விரக்தி அடைந்தவன் येन எந்த விக்ஞானத்தால்-மேலான வித்தையால் அக்ஷரம் - அத்ரேஷ்யம் முதலிய விசேஷங்களுடன் கூடியதோ அந்த अक्षरं पुरुष வாச்சியம் - பூரணமாய் இருப்பதாலும், அல்லது உடலில் இருப்பதாலும் ஆகும். सत्यं - அதுவே பரமார்த்தஸ்வபாவமாய் இருப்பதாலும் அக்ஷரம். மேலும் நழுவாததாயும், காயம் அற்றதாயும், நாசமற்றதாயும் அந்த அக்ஷரத்தை அறியும் பொருட்டு तां ब्रह्मविद्यां -அந்த பிரஹ்ம வித்தையை तत्त्वतो -உள்ளவாறு प्रोवाच உபதேசம் செய்ய வேண்டும் என்பது பொருள். ஆச்சாரியருக்கும் தன்னை அடைந்த சத்சிஷ்யனை அவித்தையாகிய பெரிய கடலை தாண்டச் செய்ய வேண்டும் என்பது நியமமாகும்.