तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम् १.३.४

मन्त्रः ४மந்த்ர꞉ 4 / ४4

अथाध्यात्मम् । अधरा हनुः पूर्वरूपम् । उत्तरा हनुरुत्तररूपम् । वाक्संधिः । जिह्वा संधानम् । इत्यध्यात्मम् । इतीमाः महासँहिता य एवमेता महासँहिता व्याख्याता वेद । संधीयते प्रजया पशुभिः । ब्रह्मवर्चसेनान्नाद्येन सुवर्गेण लोकेन ॥ ४ ॥அதா²த்⁴யாத்மம் । அத⁴ரா ஹநு꞉ பூர்வரூபம் । உத்தரா ஹநுருத்தரரூபம் । வாக்ஸம்தி⁴꞉ । ஜிஹ்வா ஸம்தா⁴நம் । இத்யத்⁴யாத்மம் । இதீமா꞉ மஹாஸம்ˮஹிதா ய ஏவமேதா மஹாஸம்ˮஹிதா வ்யாக்²யாதா வேத³ । ஸம்தீ⁴யதே ப்ரஜயா பஶுபி⁴꞉ । ப்³ரஹ்மவர்சஸேநாந்நாத்³யேந ஸுவர்கே³ண லோகேந ॥ 4 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.

संस्कृतम्

தமிழ்

तत्र संहिताद्युपनिषत्परिज्ञाननिमितं यद्यशः प्रार्थ्यते तन्नावावयोः शिष्याचार्ययोः सहैवास्तु । तन्निमितं च यद्ब्रह्मवर्चसं तेजस्तच्च सहैवास्त्विति शिष्यवचनमाशीः । शिष्यस्य ह्यकृतार्थत्वात्प्रार्थनोपपद्यते नाऽऽचार्यस्य । कृतार्थत्वात् । कृतार्थोह्याचार्यो नाम भवति ।தத்ர ஸம்ஹிதாத்³யுபநிஷத்பரிஜ்ஞாநநிமிதம் யத்³யஶ꞉ ப்ரார்த்²யதே தந்நாவாவயோ꞉ ஶிஷ்யாசார்யயோ꞉ ஸஹைவாஸ்து । தந்நிமிதம் ச யத்³ப்³ரஹ்மவர்சஸம் தேஜஸ்தச்ச ஸஹைவாஸ்த்விதி ஶிஷ்யவசநமாஶீ꞉ । ஶிஷ்யஸ்ய ஹ்யக்ருதார்த²த்வாத்ப்ரார்த²நோபபத்³யதே நா(அ)(அ)சார்யஸ்ய । க்ருதார்த²த்வாத் । க்ருதார்தோ²ஹ்யாசார்யோ நாம ப⁴வதி ।

अथानन्तरमध्ययनलक्षणविधानस्य अतो यतोऽत्यर्थं ग्रन्थभाविता बुद्धिर्नशक्यते सहसाऽर्थज्ञानविषयेऽवतारयितुमित्यतः संहिताया उपनिषदं संहिताविषयं दर्शनमित्येतद्ग्रन्थसंनिकृष्टामेव व्याख्यास्यामः । पञ्चस्वधिकरणेष्वाश्रयेषु ज्ञानविषयेष्वित्यर्थः ।அதா²நந்தரமத்⁴யயநலக்ஷணவிதா⁴நஸ்ய அதோ யதோ(அ)த்யர்த²ம் க்³ரந்த²பா⁴விதா பு³த்³தி⁴ர்நஶக்யதே ஸஹஸா(அ)ர்த²ஜ்ஞாநவிஷயே(அ)வதாரயிதுமித்யத꞉ ஸம்ஹிதாயா உபநிஷத³ம் ஸம்ஹிதாவிஷயம் த³ர்ஶநமித்யேதத்³க்³ரந்த²ஸம்நிக்ருஷ்டாமேவ வ்யாக்²யாஸ்யாம꞉ । பஞ்சஸ்வதி⁴கரணேஷ்வாஶ்ரயேஷு ஜ்ஞாநவிஷயேஷ்வித்யர்த²꞉ ।

कानि तानीत्याह - अधिलोकं लोकेष्वधि यद्दर्शनं तदधिलोकम् । तथाऽधिज्यौतिषमधि विद्यमधिप्रजमध्यात्ममिति । ता एताः पञ्चविषया उपनिषदो लोकादिमहावस्तुविषयत्वात्संहिताविषयत्वाच्च महत्यश्च ताः संहिताश्च महासंहिता इत्याचक्षते कथयन्ति वेदविदः ।காநி தாநீத்யாஹ - அதி⁴லோகம் லோகேஷ்வதி⁴ யத்³த³ர்ஶநம் தத³தி⁴லோகம் । ததா²(அ)தி⁴ஜ்யௌதிஷமதி⁴ வித்³யமதி⁴ப்ரஜமத்⁴யாத்மமிதி । தா ஏதா꞉ பஞ்சவிஷயா உபநிஷதோ³ லோகாதி³மஹாவஸ்துவிஷயத்வாத்ஸம்ஹிதாவிஷயத்வாச்ச மஹத்யஶ்ச தா꞉ ஸம்ஹிதாஶ்ச மஹாஸம்ஹிதா இத்யாசக்ஷதே கத²யந்தி வேத³வித³꞉ ।

अथ तासां यथोपन्यस्तानामधिलोकं दर्शनमुच्यते । दर्शनक्रमविवक्षार्थोऽथशब्दः सर्वत्र । पृथिवी पूर्वरूपं पूर्वो वर्णः पूर्वरूपम् । संहितायाः पूर्वे वर्णे पृथिवीदृष्टिः कर्तव्येत्युक्तं भवति । तथा चोत्तररूपमाकाशोऽन्तरिक्षलोकः । संधिर्मध्यं पूर्वोत्तररूपयोः संधीयते अस्मिन्पूर्वोत्तररूपे इति । वायुः संधानम् । संधीयतेऽनेनेति संधानम् । इत्यधिलोकं दर्शनमुक्तम् । अथाधिज्यौतिषमित्यादि समानम् ।அத² தாஸாம் யதோ²பந்யஸ்தாநாமதி⁴லோகம் த³ர்ஶநமுச்யதே । த³ர்ஶநக்ரமவிவக்ஷார்தோ²(அ)த²ஶப்³த³꞉ ஸர்வத்ர । ப்ருதி²வீ பூர்வரூபம் பூர்வோ வர்ண꞉ பூர்வரூபம் । ஸம்ஹிதாயா꞉ பூர்வே வர்ணே ப்ருதி²வீத்³ருஷ்டி꞉ கர்தவ்யேத்யுக்தம் ப⁴வதி । ததா² சோத்தரரூபமாகாஶோ(அ)ந்தரிக்ஷலோக꞉ । ஸம்தி⁴ர்மத்⁴யம் பூர்வோத்தரரூபயோ꞉ ஸம்தீ⁴யதே அஸ்மிந்பூர்வோத்தரரூபே இதி । வாயு꞉ ஸம்தா⁴நம் । ஸம்தீ⁴யதே(அ)நேநேதி ஸம்தா⁴நம் । இத்யதி⁴லோகம் த³ர்ஶநமுக்தம் । அதா²தி⁴ஜ்யௌதிஷமித்யாதி³ ஸமாநம் ।

इतीमा इत्युक्ता उपप्रदर्श्यन्ते । यः कश्चिदेवमेता महासंहिता व्याख्याता वेदोपास्ते । वेदेत्युपासनं स्याद्विज्ञानाधिकारात् “इति प्राचीनयोग्योपास्स्व” इति च वचनात् । उपासनं च यथाशास्त्रं तुल्यप्रत्ययसंततिरसंकीर्णा चातत्प्रत्ययैः शास्त्रोक्तालम्बनविषया च । प्रसिद्धश्चोपासनशब्दार्थो लोके गुरुमुपास्ते, राजानमुपास्त इति, यो हि गुर्वादीन्संततमुपचरति स उपास्त इत्युच्यते । स च फलमाप्नोत्युपासनस्य । अतोऽत्रापि च य एवं वेद संधीयते प्रजादिभिः स्वर्गान्तैः प्रजादिफलान्याप्नोतीत्यर्थः ॥இதீமா இத்யுக்தா உபப்ரத³ர்ஶ்யந்தே । ய꞉ கஶ்சிதே³வமேதா மஹாஸம்ஹிதா வ்யாக்²யாதா வேதோ³பாஸ்தே । வேதே³த்யுபாஸநம் ஸ்யாத்³விஜ்ஞாநாதி⁴காராத் “இதி ப்ராசீநயோக்³யோபாஸ்ஸ்வ” இதி ச வசநாத் । உபாஸநம் ச யதா²ஶாஸ்த்ரம் துல்யப்ரத்யயஸம்ததிரஸம்கீர்ணா சாதத்ப்ரத்யயை꞉ ஶாஸ்த்ரோக்தாலம்ப³நவிஷயா ச । ப்ரஸித்³த⁴ஶ்சோபாஸநஶப்³தா³ர்தோ² லோகே கு³ருமுபாஸ்தே, ராஜாநமுபாஸ்த இதி, யோ ஹி கு³ர்வாதீ³ந்ஸம்ததமுபசரதி ஸ உபாஸ்த இத்யுச்யதே । ஸ ச ப²லமாப்நோத்யுபாஸநஸ்ய । அதோ(அ)த்ராபி ச ய ஏவம் வேத³ ஸம்தீ⁴யதே ப்ரஜாதி³பி⁴꞉ ஸ்வர்கா³ந்தை꞉ ப்ரஜாதி³ப²லாந்யாப்நோதீத்யர்த²꞉ ॥

அந்த சம்ஹிதா முதலிய உபநிஷத் அறிவதனால் எந்த யசஸ் (புகழ்) ஆனதோ பிரார்த்திக்கப்பட்டதோ அது சிஷ்ய ஆசாரியர்களாகிய எங்கள் இருவரின் பொருட்டாகட்டும். அதனால் உண்டாகும் எந்த பிரஹ்ம வர்ச்சஸ)ம் தேஜஸ்சும் சேர்ந்து இருக்கட்டும். இவ்விதமான ப்ரார்த்தனை சிஷ்யனுடைய வாக்கியமாகும். ஏன்எனில் அகிருதார்த்தமாக இருப்பதால் சிஷ்யனுக்குத்தான் இந்த பிரார்த்தனை ஸம்பவிக்கும். ஆச்சாரியர்க்கு அல்ல. ஏன்எனில் அவர் கிருதார்த்தர் எந்த புருஷன் கிருதார்த்தனோ அவரே ஆச்சாரியர் என்று கருதப்படுகிறார்.

“अथ”என்பது முன்பு கூறி. ஆத்யயன ரூப விதானத்திற்குப்பின் “अतः” ஆகையால் எதனால் கிரந்தத்தை அத்யயனம் செய்வதில் அத்யந்த ஆஸக்தி உடைய புத்தியினால் அர்த்த ஞானத்தில் பிரவிர்த்தி செய்ய முடியவில்லையோ, அதனால் நாம் கிரந்தத்திற்கு ஸமீபமாய் உள்ள ஸம்ஹிதோ உபநிஷத் அதாவது ஸம்ஹிதா ஸம்பந்தமுடைய திருஷ்ட்டியை ஐந்து அதிகரணங்களில் ஆச்ரயிக்கின்ற ஞான விஷயத்தில் வியாக்கியானம் செய்கிறோம் என்பது பொருள். (தாத்பர்யம் என்னவெனில் வர்ணகத்தின் விஷயத்தை ஐந்து பிரகாரமாய் ஞானம் (உபாஸனம்) கூறப்படுகிறது.

அந்த பஞ்ச (ஐந்து) அதிகரணம் என்ன என்பதைக் கூறுகிறார். अधिलोकं (அதிலோகம்)- எந்த தர்சனமானது லோகவிஷயமோ அது அதிலோகம் எனப்படும், இவ்வாறே அதிஜ்யோதிஷ்ம், அதிவித்யம், அதிப்பிரஜம், மேலும் அத்யாத்மா இவைகளையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். பஞ்சவிஷய சம்பந்திக்கின்ற உபநிஷத்தில் லோகமுதலிய மஹாவஸ்துவிஷயங்களும், ஸம்ஹிதையின் ஸம்பந்தவிஷயங்களும் உள்ளனவோ, ஆகையால் வேதத்தை நன்கு அறிந்தவர்கள் இவைகளை மஹதீஸம்ஹிதா (महतीसंहिता) அதாவது (महासंहिता) மஹாஸம்ஹிதா என்று கூறுகிறார்கள்.

முன் கூறப்பட்ட (ஐந்து வகை உபாசனைகளில்) முதலில் அதிலோக திருஷ்ட்டி கூறப்படுகிறது. தர்சனகிரமத்தை விவரிப்பதற்காக अथ (அத) ஸப்தம் எல்லா இடத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளது பிருதிவீ பூர்வரூபம், பூர்வவர்ணம் பூர்வரூபம். இதனால் கூறப்படுகிறது ஸம்ஹிதையின்(சந்தியின்) முதல் வர்ணத்தில் பிரிதிவீதிருஷ்ட்டியை செய்யவேண்டும். இவ்வாறே உத்தரரூபம் (கடைசி எழுத்து) ஆகும். ஆகாசம் அதாவது அந்தரிக்ஷம் சந்தி அதாவது முதலாவது, கடைசி ரூபத்தின் மத்தியம் அதாவது இதனால் முதல், கடைசி இரண்டும் ஒன்றாக்கப்படுகிறது. வாயு ஸந்தானம் எதனால் ஸந்தானம் உண்டாகிறதோ அதுஸந்தானம் எனப்படுகிறது. இவ்வாறு அதிலோக தர்சனம் கூறப்பட்டது, இதற்கு ஸமமாக “अथाधिज्यौतिषम्” (அதாதிஜ்யோதிஷம்) முதலிய மந்திரங்களின் அர்த்தங்களும் அறியப்படவேண்டியவை ஆகும்.

“इति” “इमा” (இதி, இமா) என்ற இரண்டு பதங்களும் முன்பு கூறப்பட்ட தர்சனங்களை விவரிக்கிறது. எவன் ஒருவன் இவ்விதமாய் வியாக்கியானம் செய்யப்பட்ட இந்த மஹா ஸம்ஹிதையை அறிகிறானோ அதாவது உபாஸனை செய்கிறானோ இங்கு “वेद” சப்தத்தால் உபாசனையை அறிய வேண்டும். எவ்வாறு எனில் “इति प्राचीनयोग्योपास्स्व” இனிவரும் வசனங்களால் சித்திக்கிறது. சாஸ்திரத்தில் உள்ளவாறு ஸமமான பிரத்யயத்தின் பிரஹ்ாஹம் உபாஸனையாகும் அந்த விருத்திபிரவாஹம் விஜாதீய பிரத்யயம் இல்லாத மேலும் சாஸ்திரத்தில் கூறப்பட்ட ஆலம்பனத்தை ஆச்ரயித்து உபாஸனை செய்யவேண்டும். உலகில் “குருவை உபாஸிக்கிறான்”, “ராஜாவை உபாஸிக்கிறான்” என்பது முதலிய வாக்கியங்களால் “உபாஸனா” சப்தத்தின் அர்த்தம் பிரஸித்தமாய் இருக்கிறது. எந்த புருஷன் குரு முதலியவர்களை எப்பொழுதும் உபசாரம் செய்கிறானோ அவனை உபாஸனை செய்கிறான் என்று கூறப்படுகிறது. அவன் அந்த உபாஸனையின் பலனை அடைகிறான், ஆகையால் இந்த மஹாஸம்ஹிதை ஸம்பந்தமாய் எவன் ஒருவன் இவ்வாறு உபாசனை செய்கிறானோ அவன் பிரஜை முதல் ஸ்வர்க்கம் வரையிலும் உள்ள எல்லா ஸம்பத்துக்களையும் அடைகிறான். அதாவது பிரஜை முதலிய பயனை அடைகிறான் என்பது பொருள்.

மூன்றாவது அனுவாகம் முற்றிற்று.