तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम् २.७.१

मन्त्रः १மந்த்ர꞉ 1 / १1

असद्वा इदमग्र आसीत् । ततो वै सदजायत । तदात्मानं स्वयमकुरुत । तस्मात्तत्सुकृतमुच्यत इति । यद्वै तत्सुकृतम् । रसो वै सः । रसं ह्येवायं लब्ध्वानन्दी भवति । को ह्येवान्यात्कः प्राण्यात् । यदेष आकाश आनन्दो न स्यात् । एष ह्येवानन्दयाति । यदा ह्येवैष एतस्मिन्नदृश्येऽनात्म्येऽनिरुक्तेऽनिलयनेऽभयं प्रतिष्ठां विन्दते । अथ सोऽभयं गतो भवति । यदा ह्येवैष एतस्मिन्नुदरमन्तरं कुरुते । अथ तस्य भयं भवति । तत्त्वेव भयं विदुषोऽमन्वानस्य । तदप्येष श्लोको भवति ॥ १ ॥அஸத்³வா இத³மக்³ர ஆஸீத் । ததோ வை ஸத³ஜாயத । ததா³த்மாநம் ஸ்வயமகுருத । தஸ்மாத்தத்ஸுக்ருதமுச்யத இதி । யத்³வை தத்ஸுக்ருதம் । ரஸோ வை ஸ꞉ । ரஸம் ஹ்யேவாயம் லப்³த்⁴வாநந்தீ³ ப⁴வதி । கோ ஹ்யேவாந்யாத்க꞉ ப்ராண்யாத் । யதே³ஷ ஆகாஶ ஆநந்தோ³ ந ஸ்யாத் । ஏஷ ஹ்யேவாநந்த³யாதி । யதா³ ஹ்யேவைஷ ஏதஸ்மிந்நத்³ருஶ்யே(அ)நாத்ம்யே(அ)நிருக்தே(அ)நிலயநே(அ)ப⁴யம் ப்ரதிஷ்டா²ம் விந்த³தே । அத² ஸோ(அ)ப⁴யம் க³தோ ப⁴வதி । யதா³ ஹ்யேவைஷ ஏதஸ்மிந்நுத³ரமந்தரம் குருதே । அத² தஸ்ய ப⁴யம் ப⁴வதி । தத்த்வேவ ப⁴யம் விது³ஷோ(அ)மந்வாநஸ்ய । தத³ப்யேஷ ஶ்லோகோ ப⁴வதி ॥ 1 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.

संस्कृतम्

தமிழ்

असद्वा इदमग्र आसीत् । असदिति व्याकृतनामरूपविशेषविपरीतरूपम् अव्याकृतं ब्रह्म उच्यते ; न पुनरत्यन्तमेवासत् । न ह्यसतः सज्जन्मास्ति । इदम् इति नामरूपविशेषवद्व्याकृतं जगत् ; अग्रे पूर्वं प्रागुत्पत्तेः ब्रह्मैव असच्छब्दवाच्यमासीत् । ततः असतः वै सत् प्रविभक्तनामरूपविशेषम् अजायत उत्पन्नम् ।அஸத்³வா இத³மக்³ர ஆஸீத் । அஸதி³தி வ்யாக்ருதநாமரூபவிஶேஷவிபரீதரூபம் அவ்யாக்ருதம் ப்³ரஹ்ம உச்யதே ; ந புநரத்யந்தமேவாஸத் । ந ஹ்யஸத꞉ ஸஜ்ஜந்மாஸ்தி । இத³ம் இதி நாமரூபவிஶேஷவத்³வ்யாக்ருதம் ஜக³த் ; அக்³ரே பூர்வம் ப்ராகு³த்பத்தே꞉ ப்³ரஹ்மைவ அஸச்ச²ப்³த³வாச்யமாஸீத் । தத꞉ அஸத꞉ வை ஸத் ப்ரவிப⁴க்தநாமரூபவிஶேஷம் அஜாயத உத்பந்நம் ।

किं ततः प्रविभक्तं कार्यमिति - पितुरिव पुत्रः ? नेत्याह । तत् असच्छब्दवाच्यं स्वयमेव आत्मानमेव अकुरुत कृतवत् । यस्मादेवम् , तस्मात् तत् ब्रह्मैव सुकृतं स्वयं कर्तृ उच्यते । स्वयं कर्तृ ब्रह्मेति प्रसिद्धं लोके सर्वकारणत्वात् ।கிம் தத꞉ ப்ரவிப⁴க்தம் கார்யமிதி - பிதுரிவ புத்ர꞉ ? நேத்யாஹ । தத் அஸச்ச²ப்³த³வாச்யம் ஸ்வயமேவ ஆத்மாநமேவ அகுருத க்ருதவத் । யஸ்மாதே³வம் , தஸ்மாத் தத் ப்³ரஹ்மைவ ஸுக்ருதம் ஸ்வயம் கர்த்ரு உச்யதே । ஸ்வயம் கர்த்ரு ப்³ரஹ்மேதி ப்ரஸித்³த⁴ம் லோகே ஸர்வகாரணத்வாத் ।

यस्माद्वा स्वयमकरोत्सर्वं सर्वात्मना, तस्मात्पुण्यरूपेणापि तदेव ब्रह्म कारणं सुकृतम् उच्यते । सर्वथापि तु फलसम्बन्धादिकारणं सुकृतशब्दवाच्यं प्रसिद्धं लोके । यदि पुण्यं यदि वा अन्यत् सा प्रसिद्धिः नित्ये चेतनकारणे सति उपपद्यते, तस्मादस्ति ब्रह्म, सुकृतप्रसिद्धेरिति । इतश्चास्ति ; कुतः ? रसत्वात् । कुतो रसत्वप्रसिद्धिर्ब्रह्मण इत्यत आह -யஸ்மாத்³வா ஸ்வயமகரோத்ஸர்வம் ஸர்வாத்மநா, தஸ்மாத்புண்யரூபேணாபி ததே³வ ப்³ரஹ்ம காரணம் ஸுக்ருதம் உச்யதே । ஸர்வதா²பி து ப²லஸம்ப³ந்தா⁴தி³காரணம் ஸுக்ருதஶப்³த³வாச்யம் ப்ரஸித்³த⁴ம் லோகே । யதி³ புண்யம் யதி³ வா அந்யத் ஸா ப்ரஸித்³தி⁴꞉ நித்யே சேதநகாரணே ஸதி உபபத்³யதே, தஸ்மாத³ஸ்தி ப்³ரஹ்ம, ஸுக்ருதப்ரஸித்³தே⁴ரிதி । இதஶ்சாஸ்தி ; குத꞉ ? ரஸத்வாத் । குதோ ரஸத்வப்ரஸித்³தி⁴ர்ப்³ரஹ்மண இத்யத ஆஹ -

यद्वै तत्सुकृतं रसो वै सः । रसो नाम तृप्तिहेतुः आनन्दकरो मधुराम्लादिः प्रसिद्धो लोके । रसमेव हि अयं लब्ध्वा प्राप्य आनन्दी सुखी भवति । नासत आनन्दहेतुत्वं दृष्टं लोके । बाह्यानन्दसाधनरहिता अपि अनीहा निरेषणा ब्राह्मणा बाह्यरसलाभादिव सानन्दा दृश्यन्ते विद्वांसः ; नूनं ब्रह्मैव रसस्तेषाम् । तस्मादस्ति तत्तेषामानन्दकारणं रसवद्ब्रह्म ।யத்³வை தத்ஸுக்ருதம் ரஸோ வை ஸ꞉ । ரஸோ நாம த்ருப்திஹேது꞉ ஆநந்த³கரோ மது⁴ராம்லாதி³꞉ ப்ரஸித்³தோ⁴ லோகே । ரஸமேவ ஹி அயம் லப்³த்⁴வா ப்ராப்ய ஆநந்தீ³ ஸுகீ² ப⁴வதி । நாஸத ஆநந்த³ஹேதுத்வம் த்³ருஷ்டம் லோகே । பா³ஹ்யாநந்த³ஸாத⁴நரஹிதா அபி அநீஹா நிரேஷணா ப்³ராஹ்மணா பா³ஹ்யரஸலாபா⁴தி³வ ஸாநந்தா³ த்³ருஶ்யந்தே வித்³வாம்ஸ꞉ ; நூநம் ப்³ரஹ்மைவ ரஸஸ்தேஷாம் । தஸ்மாத³ஸ்தி தத்தேஷாமாநந்த³காரணம் ரஸவத்³ப்³ரஹ்ம ।

इतश्चास्ति ; कुतः ? प्राणनादिक्रियादर्शनात् । अयमपि हि पिण्डो जीवतः प्राणेन प्राणिति अपानेन अपानिति । एवं वायवीया ऐन्द्रियकाश्च चेष्टाः संहतैः कार्यकरणैर्निर्वर्त्यमाना दृश्यन्ते । तच्चैकार्थवृत्तित्वेन संहननं नान्तरेण चेतनमसंहतं सम्भवति, अन्यत्रादर्शनात् ।இதஶ்சாஸ்தி ; குத꞉ ? ப்ராணநாதி³க்ரியாத³ர்ஶநாத் । அயமபி ஹி பிண்டோ³ ஜீவத꞉ ப்ராணேந ப்ராணிதி அபாநேந அபாநிதி । ஏவம் வாயவீயா ஐந்த்³ரியகாஶ்ச சேஷ்டா꞉ ஸம்ஹதை꞉ கார்யகரணைர்நிர்வர்த்யமாநா த்³ருஶ்யந்தே । தச்சைகார்த²வ்ருத்தித்வேந ஸம்ஹநநம் நாந்தரேண சேதநமஸம்ஹதம் ஸம்ப⁴வதி, அந்யத்ராத³ர்ஶநாத் ।

तदाह - यत् यदि एषः आकाशे परमे व्योम्नि गुहायां निहित आनन्दो न स्यात् न भवेत् , को ह्येव लोके अन्यात् अपानचेष्टां कुर्यादित्यर्थः । कः प्राण्यात् प्राणनं वा कुर्यात् ; तस्मादस्ति तद्ब्रह्म, यदर्थाः कार्यकरणप्राणनादिचेष्टाः ; तत्कृत एव च आनन्दो लोकस्य ।ததா³ஹ - யத் யதி³ ஏஷ꞉ ஆகாஶே பரமே வ்யோம்நி கு³ஹாயாம் நிஹித ஆநந்தோ³ ந ஸ்யாத் ந ப⁴வேத் , கோ ஹ்யேவ லோகே அந்யாத் அபாநசேஷ்டாம் குர்யாதி³த்யர்த²꞉ । க꞉ ப்ராண்யாத் ப்ராணநம் வா குர்யாத் ; தஸ்மாத³ஸ்தி தத்³ப்³ரஹ்ம, யத³ர்தா²꞉ கார்யகரணப்ராணநாதி³சேஷ்டா꞉ ; தத்க்ருத ஏவ ச ஆநந்தோ³ லோகஸ்ய ।

कुतः ? एष ह्येव पर आत्मा आनन्दयाति आनन्दयति सुखयति लोकं धर्मानुरूपम् । स एवात्मा आनन्दरूपोऽविद्यया परिच्छिन्नो विभाव्यते प्राणिभिरित्यर्थः । भयाभयहेतुत्वाद्विद्वदविदुषोरस्ति तद्ब्रह्म । सद्वस्त्वाश्रयणेन हि अभयं भवति ; नासद्वस्त्वाश्रयणेन भयनिवृत्तिरुपपद्यते ।குத꞉ ? ஏஷ ஹ்யேவ பர ஆத்மா ஆநந்த³யாதி ஆநந்த³யதி ஸுக²யதி லோகம் த⁴ர்மாநுரூபம் । ஸ ஏவாத்மா ஆநந்த³ரூபோ(அ)வித்³யயா பரிச்சி²ந்நோ விபா⁴வ்யதே ப்ராணிபி⁴ரித்யர்த²꞉ । ப⁴யாப⁴யஹேதுத்வாத்³வித்³வத³விது³ஷோரஸ்தி தத்³ப்³ரஹ்ம । ஸத்³வஸ்த்வாஶ்ரயணேந ஹி அப⁴யம் ப⁴வதி ; நாஸத்³வஸ்த்வாஶ்ரயணேந ப⁴யநிவ்ருத்திருபபத்³யதே ।

कथमभयहेतुत्वमिति, उच्यते - यदा ह्येव यस्मात् एषः साधकः एतस्मिन् ब्रह्मणि - किंविशिष्टे ? अदृश्ये दृश्यं नाम द्रष्टव्यं विकारः, दर्शनार्थत्वाद्विकारस्य ; न दृश्यम् अदृश्यम् , अविकार इत्यर्थः । एतस्मिन्नदृश्ये अविकारेऽविषयभूते, अनात्म्ये अशरीरे, यस्माददृश्यं तस्मादनात्म्यम् , यस्मादनात्म्यं तस्मादनिरुक्तम् ; विशेषो हि निरुच्यते ; विशेषश्च विकारः ; अविकारं च ब्रह्म, सर्वविकारहेतुत्वात् ; तस्मात् अनिरुक्तम् । यत एवम् , तस्मादनिलयनं निलयनं नीड आश्रयः न निलयनम् अनिलयनम् अनाधारं तस्मिन् एतस्मिन् अदृश्येऽनात्म्येऽनिरुक्तेऽनिलयने सर्वकार्यधर्मविलक्षणे ब्रह्मणीति वाक्यार्थः । अभयमिति क्रियाविशेषणम् । अभयामिति वा लिङ्गान्तरं परिणम्यते । प्रतिष्ठां स्थितिमात्मभावं विन्दते लभते । अथ तदा सः तस्मिन्नानात्वस्य भयहेतोरविद्याकृतस्यादर्शनादभयं गतो भवति ।கத²மப⁴யஹேதுத்வமிதி, உச்யதே - யதா³ ஹ்யேவ யஸ்மாத் ஏஷ꞉ ஸாத⁴க꞉ ஏதஸ்மிந் ப்³ரஹ்மணி - கிம்விஶிஷ்டே ? அத்³ருஶ்யே த்³ருஶ்யம் நாம த்³ரஷ்டவ்யம் விகார꞉, த³ர்ஶநார்த²த்வாத்³விகாரஸ்ய ; ந த்³ருஶ்யம் அத்³ருஶ்யம் , அவிகார இத்யர்த²꞉ । ஏதஸ்மிந்நத்³ருஶ்யே அவிகாரே(அ)விஷயபூ⁴தே, அநாத்ம்யே அஶரீரே, யஸ்மாத³த்³ருஶ்யம் தஸ்மாத³நாத்ம்யம் , யஸ்மாத³நாத்ம்யம் தஸ்மாத³நிருக்தம் ; விஶேஷோ ஹி நிருச்யதே ; விஶேஷஶ்ச விகார꞉ ; அவிகாரம் ச ப்³ரஹ்ம, ஸர்வவிகாரஹேதுத்வாத் ; தஸ்மாத் அநிருக்தம் । யத ஏவம் , தஸ்மாத³நிலயநம் நிலயநம் நீட³ ஆஶ்ரய꞉ ந நிலயநம் அநிலயநம் அநாதா⁴ரம் தஸ்மிந் ஏதஸ்மிந் அத்³ருஶ்யே(அ)நாத்ம்யே(அ)நிருக்தே(அ)நிலயநே ஸர்வகார்யத⁴ர்மவிலக்ஷணே ப்³ரஹ்மணீதி வாக்யார்த²꞉ । அப⁴யமிதி க்ரியாவிஶேஷணம் । அப⁴யாமிதி வா லிங்கா³ந்தரம் பரிணம்யதே । ப்ரதிஷ்டா²ம் ஸ்தி²திமாத்மபா⁴வம் விந்த³தே லப⁴தே । அத² ததா³ ஸ꞉ தஸ்மிந்நாநாத்வஸ்ய ப⁴யஹேதோரவித்³யாக்ருதஸ்யாத³ர்ஶநாத³ப⁴யம் க³தோ ப⁴வதி ।

स्वरूपप्रतिष्ठो ह्यसौ यदा भवति, तदा नान्यत्पश्यति नान्यच्छृणोति नान्यद्विजानाति । अन्यस्य ह्यन्यतो भयं भवति, न आत्मन एव आत्मनो भयं युक्तम् ; तस्मात् आत्मैव आत्मनः अभयकारणम् । सर्वतो हि निर्भया ब्राह्मणा दृश्यन्ते सत्सु भयहेतुषु ; तच्चायुक्तमसति भयत्राणे ब्रह्मणि । तस्मात्तेषामभयदर्शनादस्ति तदभयकारणं ब्रह्मेति ।ஸ்வரூபப்ரதிஷ்டோ² ஹ்யஸௌ யதா³ ப⁴வதி, ததா³ நாந்யத்பஶ்யதி நாந்யச்ச்²ருணோதி நாந்யத்³விஜாநாதி । அந்யஸ்ய ஹ்யந்யதோ ப⁴யம் ப⁴வதி, ந ஆத்மந ஏவ ஆத்மநோ ப⁴யம் யுக்தம் ; தஸ்மாத் ஆத்மைவ ஆத்மந꞉ அப⁴யகாரணம் । ஸர்வதோ ஹி நிர்ப⁴யா ப்³ராஹ்மணா த்³ருஶ்யந்தே ஸத்ஸு ப⁴யஹேதுஷு ; தச்சாயுக்தமஸதி ப⁴யத்ராணே ப்³ரஹ்மணி । தஸ்மாத்தேஷாமப⁴யத³ர்ஶநாத³ஸ்தி தத³ப⁴யகாரணம் ப்³ரஹ்மேதி ।

कदा असौ अभयं गतो भवति साधकः ? यदा नान्यत्पश्यति आत्मनि च अन्तरं भेदं न कुरुते, तदा अभयं गतो भवतीत्यभिप्रायः । यदा पुनरविद्यावस्थायां हि यस्मात् एषः अविद्यावान् अविद्यया प्रत्युपस्थापितं वस्तु तैमिरिकद्वितीयचन्द्रवत्पश्यत्यात्मनि च एतस्मिन् ब्रह्मणि, उत अपि, अरम् अल्पमपि, अन्तरं छिद्रं भेददर्शनं कुरुते ; भेददर्शनमेव हि भयकारणम् ; अल्पमपि भेदं पश्यतीत्यर्थः । अथ तस्माद्भेददर्शनाद्धेतोः तस्य भेददर्शिनः आत्मनो भयं भवति । तस्मादात्मैवात्मनो भयकारणमविदुषः ।கதா³ அஸௌ அப⁴யம் க³தோ ப⁴வதி ஸாத⁴க꞉ ? யதா³ நாந்யத்பஶ்யதி ஆத்மநி ச அந்தரம் பே⁴த³ம் ந குருதே, ததா³ அப⁴யம் க³தோ ப⁴வதீத்யபி⁴ப்ராய꞉ । யதா³ புநரவித்³யாவஸ்தா²யாம் ஹி யஸ்மாத் ஏஷ꞉ அவித்³யாவாந் அவித்³யயா ப்ரத்யுபஸ்தா²பிதம் வஸ்து தைமிரிகத்³விதீயசந்த்³ரவத்பஶ்யத்யாத்மநி ச ஏதஸ்மிந் ப்³ரஹ்மணி, உத அபி, அரம் அல்பமபி, அந்தரம் சி²த்³ரம் பே⁴த³த³ர்ஶநம் குருதே ; பே⁴த³த³ர்ஶநமேவ ஹி ப⁴யகாரணம் ; அல்பமபி பே⁴த³ம் பஶ்யதீத்யர்த²꞉ । அத² தஸ்மாத்³பே⁴த³த³ர்ஶநாத்³தே⁴தோ꞉ தஸ்ய பே⁴த³த³ர்ஶிந꞉ ஆத்மநோ ப⁴யம் ப⁴வதி । தஸ்மாதா³த்மைவாத்மநோ ப⁴யகாரணமவிது³ஷ꞉ ।

तदेतदाह - तत् ब्रह्म त्वेव भयं भेददर्शिनो विदुषः ईश्वरोऽन्यो मत्तः अहमन्यः संसारीत्येवंविदुषः भेददृष्टमीश्वराख्यं तदेव ब्रह्म अल्पमप्यन्तरं कुर्वतः भयं भवति एकत्वेन अमन्वानस्य । तस्मात् विद्वानप्यविद्वानेवासौ, योऽयमेकमभिन्नमात्मतत्त्वं न पश्यति ।ததே³ததா³ஹ - தத் ப்³ரஹ்ம த்வேவ ப⁴யம் பே⁴த³த³ர்ஶிநோ விது³ஷ꞉ ஈஶ்வரோ(அ)ந்யோ மத்த꞉ அஹமந்ய꞉ ஸம்ஸாரீத்யேவம்விது³ஷ꞉ பே⁴த³த்³ருஷ்டமீஶ்வராக்²யம் ததே³வ ப்³ரஹ்ம அல்பமப்யந்தரம் குர்வத꞉ ப⁴யம் ப⁴வதி ஏகத்வேந அமந்வாநஸ்ய । தஸ்மாத் வித்³வாநப்யவித்³வாநேவாஸௌ, யோ(அ)யமேகமபி⁴ந்நமாத்மதத்த்வம் ந பஶ்யதி ।

उच्छेदहेतुदर्शनाद्ध्युच्छेद्याभिमतस्य भयं भवति ; अनुच्छेद्यो ह्युच्छेदहेतुः ; तत्र असत्युच्छेदहेतौ उच्छेद्ये न तद्दर्शनकार्यं भयं युक्तम् । सर्वं च जगद्भयवद्दृश्यते । तस्माज्जगतो भयदर्शनाद्गम्यते - नूनं तदस्ति भयकारणमुच्छेदहेतुरनुच्छेद्यात्मकम् , यतो जगद्बिभेतीति । तत् एतस्मिन्नप्यर्थे एषः श्लोकः भवति ॥உச்சே²த³ஹேதுத³ர்ஶநாத்³த்⁴யுச்சே²த்³யாபி⁴மதஸ்ய ப⁴யம் ப⁴வதி ; அநுச்சே²த்³யோ ஹ்யுச்சே²த³ஹேது꞉ ; தத்ர அஸத்யுச்சே²த³ஹேதௌ உச்சே²த்³யே ந தத்³த³ர்ஶநகார்யம் ப⁴யம் யுக்தம் । ஸர்வம் ச ஜக³த்³ப⁴யவத்³த்³ருஶ்யதே । தஸ்மாஜ்ஜக³தோ ப⁴யத³ர்ஶநாத்³க³ம்யதே - நூநம் தத³ஸ்தி ப⁴யகாரணமுச்சே²த³ஹேதுரநுச்சே²த்³யாத்மகம் , யதோ ஜக³த்³பி³பே⁴தீதி । தத் ஏதஸ்மிந்நப்யர்தே² ஏஷ꞉ ஶ்லோக꞉ ப⁴வதி ॥

(ச.பா) இதற்கு முன் இந்த (ஜகத்) அசத்தாகவே இருந்தது. அதாவது असत् (அஸத்) என்ற சப்தம் வியாகிருதமான (வியக்தமான) நாமரூப விசேஷ பதார்த்தங்களைக் காட்டிலும் விபரீத (மாறுபட்ட) சுவபாவமுடையதை அவ்யாகிருத பிரஹ்மம் என்று கூறப்படுகிறது. அது முற்றிலும் அஸத் அல்ல. ஏன் எனில் அசத்திலிருந்து சத் உண்டாகாது. இதம் அதாவது நாமரூப விசேஷத்துடன் கூடிய வியாகிருத ஜகத் உற்பத்திக்குமுன் असत् (அஸத்) ஸப்தத்தின் வாச்சியமாக பிரஹ்மமே இருந்தது. அந்த அஸத்திலிருந்து அதாவது நாமரூப விபாகமுடையதாகிய உலகம் விசேஷ நாமரூபம் கொண்டதாக உண்டாயிற்று.

(ச.பா) அவ்வாறானால் பிதாவினிடமிருந்து புத்திரன் உண்டாவது போல இந்த காரியவர்க்கமும் அதிலிருந்து (பிரஹ்மத்திடம் இருந்து) வேறாக (பின்னமாக) தோன்றியதா? இல்லை என்று கூறுகிறது. அந்த அஸத் சப்த வாச்சியம் பிரஹ்மம் ஸ்வயமாகவே தன்னை இவ்வாறு செய்துகொண்டது போல் செய்துகொண்டது. அதனால் இவ்வாறே பிரஹ்மம் ஸ்வயமாகவே செய்து கொண்டதால் ஸ்வயம் கர்த்தா என கூறப்படுகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் காரணமாய் இருப்பதால் ஸ்வயம் கர்த்தா பிரஹ்மம் என்பது உலகில் பிரசித்தமாய் இருக்கிறது.

(ச.பா) எதனால் எல்லா ரூபமாயும் ஆக்கிக்கொண்டதால் பிரஹ்மமானது ஸ்வயமாகவே இந்த ஸம்பூர்ண ஜகத்தையும் செய்தது. ஆகையால் புண்ய ரூபமானப் பயனைத் தரும் புண்ய ருபமே பிரஹ்மம் சுக்ருத் (सुकृत्) என்று கூறப்படுகிறது. உலகில் எந்த காரியமாய் இருந்தாலும் (புண்ய அல்லது பாப காரியமாய் இருந்தாலும்) எந்த பிரகாரமானாலும் பலத்தின் சம்பந்த முதலியவைகளின் காரணமாகிறது. அது சுகிருத (सुकृत्) சப்த வாச்சிய ரூபமாய் பிரஸித்தமாய் இருக்கிறது. புண்யம் பிரசித்தமாய் இருந்தாலும், அல்லது பாபம் பிரசித்தமாய் இருந்தாலும் அவை நித்தியமாயும் சேதனரூபமாய் உள்ள காரணத்தாலேயே உண்டாகிறது. ஆகையால் அந்த ஸ)கிருத ரூபபிரசித்தியின் ஸத்தையினால் ஸித்திக்கிறது. அது பிரஹ்மமாகும். இதனாலும் பிரஹ்மம் இருக்கிறது என்பது ஸித்திக்கிறது. எதனால்? ரஸரூபமாய் இருப்பதால் ஆகும். எதனால் பிரஹ்மத்திற்கு ரஸத்துவ பிரசித்தி என்பதைக் கூறுகிறார்.

(ச.பா) எது பிரஸித்தமான சுகிருதமோ அது ரஸமே. புளிப்பு, இனிப்பு முதலியவைகள் போல திருப்தி அளிப்பதாயும், ஆனந்தத்தை அளிப்பதாயும் இருக்கும் உலகில் रस (ரஸம்) என்ற நாமத்தால் பிரஸித்தமாய் இருப்பதாகும். இந்த ரஸத்தை அடைந்து ஆனந்தீஸ)கீயாகின்றான். உலகில் அஸத்திற்கு ஆனந்த ஹேதுத்வம் காணப்படவில்லை. பிரஹ்ம நிஷ்ட ஆசையற்ற மேலும் நிரபேக்ஷ வித்வான் பாஹ்ய ஸ)க ஸாதனங்கள் இல்லாமல் இருந்தாலும் பாஹ்யரஸத்தின் லாபத்தால் ஆனந்தமடைந்தது போல் ஆனந்தமுடையவனாய் காணப்படுகிறான். நிச்சயமாக அவர்களுக்கு ரஸம் பிரஹ்மமே ஆகும். ஆகையால் ரஸத்தைப் போல் ஆனந்தத்தின் காரணம் அந்த பிரஹ்மமே ஆகும்.

(ச.பா) இதனாலும் பிரஹ்மம் இருக்கிறது. எதனால்? (प्राणनादि) மூச்சுவிடுதல் முதலிய காரியங்கள் காணப் படுவதால். ஜீவிக்கின்ற புருஷனுடைய பிண்டம் பிராணனின் ஸஹாயத்தால் பிராணன் உடையதாகிறது. (சுவாசிக்கிறது) அபானன் அபான காரியமாகிய உள் இழுத்து தள்ளவேண்டியவைகளைத் தள்ளுகிறது. இவ்வாறு வாயுவினுடையவும், இந்திரியங்களுடையவும் செயல்கள் காரிய, கரணங்களுடன் சேர்ந்ததாகி செயல்படுவதைப் பார்க்கிறோம். அந்த செயல்முறையும், ஒரே பொருளின் சேர்க்கையாகிற விருத்தியினாலேயே நடைபெறுகின்றன. அந்த ஒரே பொருள் என்பது சேதனமாகும். அந்த சேதனத்துடன் சேராத பொழுது இவைகள் செயல்படுவதில்லை. இந்த சேதனத்தைத் தவிர வேறு சேதனம் இல்லை. அது எவ்வாறு எனில் அந்த சேதனத்தைத் தவிர வேறு சேதனம் இருக்குமேயானால் அது எங்காவது காணப்பட்டிருக்கும். அவ்வாறு எங்கும் கண்டது இல்லை.

(ச.பா) அதையே மேலே கூறுகிறார். அவ்வாறு வேறு ஒன்று இருக்குமேயானால் இந்த சைதன்யமே பரமாகாசத்திலும், புத்தியிலும் நிலை பெற்றுள்ள இதுவே ஆனந்தமாக இல்லாமல் இருக்குமேயானால் அதைத் தவிர இந்த உலகில் வேறு யாரால்தான் அபானன் முதலான சேஷ்டைகளைச் செய்யும் சக்தி படைத்தவர் ஆவார்? என்பது பொருள். யார் பிரா௴களுடைய பிராணனை தூண்டி செயல்படும்படியாகச் செய்வர்? எனவே பிரஹ்மமானது இருக்கின்றது. எக்காரணத்தால் காரிய கரணங்களுடைய செயல்களும் பிராணன் என்ற உயிர்த்தல் முதலான சேஷ்டைகளும் உள்ளதோ அதனாலேயே, அதனால் உண்டானதே உலகில் உள்ள ஆனந்தங்கள் ஆகும்.

(ச.பா) ஏன் அவ்வாறு? ஏன் எனில் அந்தப் பரமாத்மாதான் உலகில் உள்ளோரையும் தர்மத்தை அனுஸரித்து ஆனந்தப்படுத்துகிறது. அதாவது சுகத்தைக் கொடுக்கிறது. இதன் தாத்பர்யம் என்னவெனில் அந்த ஆனந்தரூப ஆத்மாதான் பிரா௴களின் (ஜீவர்களின்) மூலமாய் அவித்தையினால் பரிச்சின்னமாக காணப்படுகிறது. அவித்வான்களின் பயத்திற்கும், வித்வான்களின் பயமற்றத்தன்மைக்குக் காரணமாய் இருப்பதாலும் பிரஹ்மம் இருக்கிறது. ஏன் எனில் ஸத்பதார்த்தத்தின் ஆச்ரயத்தால் அபயம் உண்டாகிறது. அஸத் பதார்த்தத்தை ஆச்ரயிப்பதால் பயத்தின் நிவிர்த்தி ஸம்பவிக்காது.

(ச.பா) பிரஹ்மம் அபயத்திற்குக்காரணம் எவ்வாறு என்பதைக் கூறுகிறார். எப்பொழுது இந்த ஸாதகனானவன் அதிருச்யமாயும், “திருச்யம்” என்பது பார்க்கத்தகுந்த விகாரமாகும். ஏன் எனில் அது பார்க்கத்தக்கதாயும் இருப்பதால், அதிருச்யம் என்பது இந்த மாதிரி விகாரமற்றது என்பது பொருள். இந்த மாதிரி அதிருச்யமாயும், விகாரமற்றதாயும், விஷயமாகாததாயும், சரீரமற்றதாயும், எப்பொழுது அதிருச்யமாயிற்றோ அதனாலேயே சரீரமற்றதாயும், எதனால் சரீரமற்றதாக ஆயிற்றோ அதனால் இன்னது என்று விளக்கமுடியாததாயும், விசேணத்துடன் கூடியதே இன்னது என்று விளக்குவதற்கு சாத்தியமானதாக ஆகும். விசேஷம் என்பது விகாரமாகும். பிரஹ்மமோ அத்தகைய விகாரமற்றது. அதுவே எல்லா விகாரங்களுக்கும் காரணமாய் இருப்பதால் அதனாலேயே அது இன்னது என்று விளக்கமுடியாததாக ஆயிற்று. எதனால் இவ்வாறு இருக்கிறதோ அதனால் அது தனக்கு என்று ஒரு ஆச்ரியத்தை அடையாதது ஆகும். இவ்வாறு அந்த பிரஹ்மத்தில் அதிருச்யமாயும், அநாத்மீயமாயும், அநிருக்தமாயும், அநிலயனமாயும், எல்லா காரிய தர்மங்களுக்கும் விலக்ஷணமாயும் உள்ள பிரஹ்மத்தில் என்பது வாச்சியார்த்தமாகும். “அபயம்” என்பது இங்கு கிரியா விசேஷணம் ஆகும். அல்லது “அபயாம்” என்பதாக ஸ்த்ரீலிங்கமாக) மாற்றி வைத்துக்கொள்ளலாம். அத்தகைய அபயமான ஸ்வரூபத்தில் அந்த ஸாதகன் ஆத்மபாவத்தை அடைகிறான். ஆகையால் அப்பொழுது அவன் அந்த ஸ்வரூபத்தில் அவித்தையால் உண்டான பயத்திற்குக் காரணமான நாநாத்துவத்தை விட்டு நிலைபெற்றமையால் அவன் பயமற்றநிலையை அடைந்தவனாக ஆகிறான்.

(ச.பா) எப்பொழுது தன் ஸ்வரூபத்தில் நிலைபெற்றாறோ அப்பொழுது வேறு ஒன்றையும் பார்ப்பதில்லை. வேறு ஒன்றையும் கேட்பது இல்லை. வேறு ஒன்றையும் அறிவதில்லை, மற்றவனுக்கோவெனில் அவனைக்காட்டிலும் வேறு ஒருவனிடம் இந்த பயம் உண்டாகின்றது. தனக்குத் தானே பயம் என்பது கிடையாது. ஆகையால் ஆத்மாவே ஆத்மாவிற்கு பயமற்ற தன்மைக்கு காரணமாகும். பிரஹ்ம நிஷ்டர்கள் எதற்கும் (எதிலிருந்தும்) பயம் அடையாதவர்களாகி நிர்பயர்களாய் (அபயம் உடையவர்களாய்) இருக்கின்றனர். எவ்வளவோ பயகாரணங்கள் இருந்தாலும், ஸத்ஸ்வரூபமான பிரஹ்மத்தில் நிலைபெற்றவர்களுக்கு பயம் ஏற்படுவதில்லை. ஆகையால் அவர்களுக்கு பயம் இல்லாமையால், அந்த பயம் இன்மைக்குக் காரணமான பிரஹ்மம் இருக்கிறது என்பது கூறியதாயிற்று.

(ச.பா) ஸாதகன் எப்பொழுது அபயத்தை அடைந்தவனாவான்? எப்பொழுது ஆத்மாவிடத்தில் வேறு ஒன்றையும் பார்ப்பதில்லையோ அவ்வாறே வேறாய் பேதம் செய்வதில்லையோ அப்பொழுது அபயத்தை அடைகிறான் என்பது அபிப்பிராயம். எப்பொழுது மறுபடியும் அவித்யா அவஸ்தையில் அதாவது அவித்தியா தோஷத்தால் தன்வித்தையை மறந்த நிலை அடைகிறானோ அப்பொழுது கண்௴ல் திரை படர்ந்தவனுக்கு இரண்டாவது சந்திரன் தெரிவதுபோல் தன்னிலேயே இரண்டாவதைப் பார்கிறானோ. அந்நிலையில் ஒரு சிறு துவாரம் போன்றபேத தர்சனத்தை அடைகிறான். இத்தகைய பேத தர்சனத்தால் அவனுடைய அந்தக்கரணம் சிறிதளவு பேத தர்சனத்தை அடைகிறது என்பது பொருள். ஆகையால் இந்த பேத தர்சனத்தை அடைந்த காரணத்தால் அந்த பேத தர்சனத்தை அடைந்தவனுக்கு அவனுடைய ஆத்மாவே பயகாரணம் ஆகிறது. ஆகையால் அவித்வானுக்கு அவனுடைய ஆத்மாவே அவனுடைய பயத்திற்கு காரணம் என்று கூறுகிறார்.

(ச.பா) இங்கு சுருதி இதைக் குறித்து கூறுகிறது பேததர்சியான வித்வானுக்கு அந்த பிரஹ்மம் பயத்திற்குக் காரணமாகிறது. என்னைக்காட்டிலும் ஈச்வரன் வேறு. அவ்வாறே நான் ஸம்ஸாரி ஜீவன், என்று இவ்வாறு சிறிது அளவாயினும் வேறுபடுத்தி அதை ஒன்றாகவே அறியாத பேதஞானி பேதரூபமாய் பார்ப்பதால் ஈச்வரன் எனப்படும் பிரஹ்மம் பயரூபமாகிறது. ஆகையால் எந்த ஒரு புருஷன் ஒன்றாயும், அபின்னமாயும் உள்ள ஆத்மதத்துவத்தை பார்க்கவில்லையோ அவன் வித்வானாய் இருந்தாலும் அவித்வானே ஆவான்.

(ச.பா) நான் நாசமடைவேன் என்று நினைப்பவனுக்கு நாசத்தின் காரணத்தைப் பார்க்கும்பொழுது பயம் உண்டாகிறது. நாசத்தின் காரணமோ அவிநாசியாகும். ஆகையால் உச்சேததற்குக் (நாசத்திற்கு) காரணம் இல்லை எனில் உச்சேத (நாசமடையும்) பதார்த்தங்களில் அதைப் (அவிநாசியைப்) பார்க்கும் பொழுது பயம் உண்டாகாது. ஆனால் எல்லா ஸம்ஸாரமும் பயம் உடையதாகவே காணப்படுகிறது. ஆகையால் ஜகத்தைப் பயம் உடையதாய் பார்க்கும்பொழுது என்ன அறிகிறோம் எனில் அந்த பயத்தின் காரணத்தை நாசம் செய்வதற்கான ஹேது பூதமானது ஸ்வயம் நாசமற்ற (அவிநாசி) பிரஹ்மமாகும். பிரஹ்மத்தை பேதமாகப் பார்க்கும் பொழுது ஜகத் பயமுடையதாகிறது. இந்த அர்த்தத்தில் இந்த மந்திரம் கூறப்பட்டுள்ளது.