तत्तु माल्यवतो वाक्यम् हितम् उक्तम् दज़ आननः । न मर्षयति दुष्ट अत्मा कालस्य वज़म् आगतः ॥१॥
सप्तत्रिंशः सर्गः 6.36
Press ▶ below to listen to the whole sarga, ▶ beside a verse for that verse alone, or a word to hear it from there.
स बद्ध्वा भ्रु कुटिम् वक्त्रे क्रोधस्य वज़म् आगतः । अमर्षात् परिवृत्त अक्षो माल्यवन्तम् अथ अब्रवीत् ॥२॥
हित बुद्ध्या यद् अहितम् वचह् परुषम् उच्यते । पर पक्षम् प्रविज़्य एव न एतत् ज़्रोत्र गतम् मम ॥३॥
मानुषम् कृपणम् रामम् एकम् ज़ाखा मृग आज़्रयम् । समर्थम् मन्यसे केन त्यक्तम् पित्रा वन आलयम् ॥४॥
रक्षसाम् ईज़्वरम् माम् च देवतानाम् भयम् करम् । हीनम् माम् मन्यसे केन;अहीनम् सर्व विक्रमैः ॥५॥
वीर द्वेषेण वा ज़न्के पक्ष पातेन वा रिपोः । त्वया अहम् परुषाण्य् उक्तः पर प्रोत्साहनेन वा ॥६॥
प्रभवन्तम् पदस्थम् हि परुषम् को अह्बिधास्यति । पण्डितह् ज़ास्त्र तत्त्वज्नो विना प्रोत्साहनाद् रिपोः ॥७॥
आनीय च वनात् सीताम् पद्म हीनाम् इव ज़्रियम् । किम् अर्थम् प्रतिदास्यामि राघवस्य भयाद् अहम् ॥८॥
वृतम् वानर कोटीभिः ससुग्रीवम् सलक्ष्मणम् । पज़्य कैज़्चिद् अहोभिस् त्वम् राघवम् निहतम् मया ॥९॥
द्वन्द्वे यस्य न तिष्ठन्ति दैवतान्य् अपि सम्युगे । स कस्माद् रावणो युद्धे भयम् आहारयिष्यति ॥१०॥
द्विधा भज्येयम् अप्य् एवम् न नमेयम् तु कस्यचित् । एष मे सहजो दोषह् स्वभावो दुरतिक्रमः ॥११॥
यदि तावत् समुद्रे तु सेतुर् बद्धो यदृच्चया । रामेण विस्मयः को अत्र येन ते भयम् आगतम् ॥१२॥
स तु तीर्त्वा अर्णवम् रामः सह वानर सेनया । प्रतिजानामि ते सत्यम् न जीवन् प्रतियास्यति ॥१३॥
एवम् ब्रुवाणम् सम्रब्धम् रुष्टम् विज्नाय रावणम् । व्रीडितो माल्यवान् वाक्यम् न उत्तरम् प्रत्यपद्यत ॥१४॥
जय आज़िषा च राजानम् वर्धयित्वा यथा उचितम् । माल्यवान् अभ्यनुज्नातो जगाम स्वम् निवेज़नम् ॥१५॥
रावणस् तु सह अमात्यो मन्त्रयित्वा विमृज़्य च । लन्कायाम् अतुलाम् गुप्तिम् कारयाम् आस राक्षसः ॥१६॥
व्यादिदेज़ च पूर्वस्याम् प्रहस्तम् द्वारि राक्षसम् । दक्षिणस्याम् महा वीर्यौ महा पार्ज़्व महा उदरौ ॥१७॥
पज़्चिमायाम् अथो द्वारि पुत्रम् इन्द्रजितम् तथा । व्यादिदेज़ महा मायम् राक्षसैर् बहुभिर् वृतम् ॥१८॥
उत्तरस्याम् पुर द्वारि व्यादिज़्य ज़ुक सारणौ । स्वयम् च अत्र भविष्यामि मन्त्रिणस् तान् उवाच ह ॥१९॥
राक्षसम् तु विरूप अक्षम् महा वीर्य पराक्रमम् । मध्यमे अस्थापयद् गुल्मे बहुभिह् सह राक्षसैः ॥२०॥
एवम् विधानम् लन्कायाम् कृत्वा राक्षस पुम्गवः । मेने कृत अर्थम् आत्मानम् कृत अन्त वज़म् आगतः ॥२१॥
विसर्जयाम् आस ततह् स मन्त्रिणो । विधानम् आज्नाप्य पुरस्य पुष्कलम् । जय आज़िषा मन्त्र गणेन पूजितो । विवेज़ सो अन्तह् पुरम् ऋद्धिमन् महत् ॥२२॥
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तत्रिंशः सर्गः ॥