ब्रह्मसूत्रभाष्यम् १.२.२०

सूत्रम् २०ஸூத்ரம் 20 / ३२32

अन्तर्याम्यधिकरणम्அந்தர்யாம்யதி⁴கரணம்

शारीरश्चोभयेऽपि हि भेदेनैनमधीयते ॥ २० ॥ஶாரீரஶ்சோப⁴யே(அ)பி ஹி பே⁴தே³நைநமதீ⁴யதே ॥ 20 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.

संस्कृतम्

தமிழ்

नेति पूर्वसूत्रादनुवर्तते । शारीरश्च नान्तर्यामी स्यात् । कस्मात् ? यद्यपि द्रष्टृत्वादयो धर्मास्तस्य सम्भवन्ति, तथापि घटाकाशवदुपाधिपरिच्छिन्नत्वान्न कार्त्स्न्येन पृथिव्यादिष्वन्तरवस्थातुं नियन्तुं च शक्नोति । अपि चोभयेऽपि हि शाखिनः काण्वा माध्यन्दिनाश्चान्तर्यामिणो भेदेनैनं शारीरं पृथिव्यादिवदधिष्ठानत्वेन नियम्यत्वेन चाधीयते —‘यो विज्ञाने तिष्ठन्’ (बृ. उ. ३ । ७ । २२)इति काण्वाः । ‘य आत्मनि तिष्ठन्’ इति माध्यन्दिनाः । ‘य आत्मनि तिष्ठन्’ इत्यस्मिंस्तावत् पाठे भवत्यात्मशब्दः शारीरस्य वाचकः । ‘यो विज्ञाने तिष्ठन्’ इत्यस्मिन्नपि पाठे विज्ञानशब्देन शारीर उच्यते, विज्ञानमयो हि शारीर इति । तस्माच्छारीरादन्य ईश्वरोऽन्तर्यामीति सिद्धम् ।நேதி பூர்வஸூத்ராத³நுவர்ததே । ஶாரீரஶ்ச நாந்தர்யாமீ ஸ்யாத் । கஸ்மாத் ? யத்³யபி த்³ரஷ்ட்ருத்வாத³யோ த⁴ர்மாஸ்தஸ்ய ஸம்ப⁴வந்தி, ததா²பி க⁴டாகாஶவது³பாதி⁴பரிச்சி²ந்நத்வாந்ந கார்த்ஸ்ந்யேந ப்ருதி²வ்யாதி³ஷ்வந்தரவஸ்தா²தும் நியந்தும் ச ஶக்நோதி । அபி சோப⁴யே(அ)பி ஹி ஶாகி²ந꞉ காண்வா மாத்⁴யந்தி³நாஶ்சாந்தர்யாமிணோ பே⁴தே³நைநம் ஶாரீரம் ப்ருதி²வ்யாதி³வத³தி⁴ஷ்டா²நத்வேந நியம்யத்வேந சாதீ⁴யதே —‘யோ விஜ்ஞாநே திஷ்ட²ந்’ (ப்³ரு. உ. 3 । 7 । 22)இதி காண்வா꞉ । ‘ய ஆத்மநி திஷ்ட²ந்’ இதி மாத்⁴யந்தி³நா꞉ । ‘ய ஆத்மநி திஷ்ட²ந்’ இத்யஸ்மிம்ஸ்தாவத் பாடே² ப⁴வத்யாத்மஶப்³த³꞉ ஶாரீரஸ்ய வாசக꞉ । ‘யோ விஜ்ஞாநே திஷ்ட²ந்’ இத்யஸ்மிந்நபி பாடே² விஜ்ஞாநஶப்³தே³ந ஶாரீர உச்யதே, விஜ்ஞாநமயோ ஹி ஶாரீர இதி । தஸ்மாச்சா²ரீராத³ந்ய ஈஶ்வரோ(அ)ந்தர்யாமீதி ஸித்³த⁴ம் ।

कथं पुनरेकस्मिन्देहे द्वौ द्रष्टारावुपपद्येते यश्चायमीश्वरोऽन्तर्यामी, यश्चायमितरः शारीरः ? का पुनरिहानुपपत्तिः ? ‘नान्योऽतोऽस्ति द्रष्टा’ इत्यादिश्रुतिवचनं विरुध्येत । अत्र हि प्रकृतादन्तर्यामिणोऽन्यं द्रष्टारं श्रोतारं मन्तारं विज्ञातारं चात्मानं प्रतिषेधति । नियन्त्रन्तरप्रतिषेधार्थमेतद्वचनमिति चेत् , न; नियन्त्रन्तराप्रसङ्गादविशेषश्रवणाच्च ।கத²ம் புநரேகஸ்மிந்தே³ஹே த்³வௌ த்³ரஷ்டாராவுபபத்³யேதே யஶ்சாயமீஶ்வரோ(அ)ந்தர்யாமீ, யஶ்சாயமிதர꞉ ஶாரீர꞉ ? கா புநரிஹாநுபபத்தி꞉ ? ‘நாந்யோ(அ)தோ(அ)ஸ்தி த்³ரஷ்டா’ இத்யாதி³ஶ்ருதிவசநம் விருத்⁴யேத । அத்ர ஹி ப்ரக்ருதாத³ந்தர்யாமிணோ(அ)ந்யம் த்³ரஷ்டாரம் ஶ்ரோதாரம் மந்தாரம் விஜ்ஞாதாரம் சாத்மாநம் ப்ரதிஷேத⁴தி । நியந்த்ரந்தரப்ரதிஷேதா⁴ர்த²மேதத்³வசநமிதி சேத் , ந; நியந்த்ரந்தராப்ரஸங்கா³த³விஶேஷஶ்ரவணாச்ச ।

अत्रोच्यते — अविद्याप्रत्युपस्थापितकार्यकरणोपाधिनिमित्तोऽयं शारीरान्तर्यामिणोर्भेदव्यपदेशः, न पारमार्थिकः । एको हि प्रत्यगात्मा भवति, न द्वौ प्रत्यगात्मानौ सम्भवतः । एकस्यैव तु भेदव्यवहार उपाधिकृतः, यथा घटाकाशो महाकाश इति । ततश्च ज्ञातृज्ञेयादिभेदश्रुतयः प्रत्यक्षादीनि च प्रमाणानि संसारानुभवो विधिप्रतिषेधशास्त्रं चेति सर्वमेतदुपपद्यते । तथा च श्रुतिः — ‘यत्र हि द्वैतमिव भवति तदितर इतरं पश्यति’ इत्यविद्याविषये सर्वं व्यवहारं दर्शयति । ‘यत्र त्वस्य सर्वमात्मैवाभूत्तत्केन कं पश्येत्’ इति विद्याविषये सर्वं व्यवहारं वारयति ॥ २० ॥அத்ரோச்யதே — அவித்³யாப்ரத்யுபஸ்தா²பிதகார்யகரணோபாதி⁴நிமித்தோ(அ)யம் ஶாரீராந்தர்யாமிணோர்பே⁴த³வ்யபதே³ஶ꞉, ந பாரமார்தி²க꞉ । ஏகோ ஹி ப்ரத்யகா³த்மா ப⁴வதி, ந த்³வௌ ப்ரத்யகா³த்மாநௌ ஸம்ப⁴வத꞉ । ஏகஸ்யைவ து பே⁴த³வ்யவஹார உபாதி⁴க்ருத꞉, யதா² க⁴டாகாஶோ மஹாகாஶ இதி । ததஶ்ச ஜ்ஞாத்ருஜ்ஞேயாதி³பே⁴த³ஶ்ருதய꞉ ப்ரத்யக்ஷாதீ³நி ச ப்ரமாணாநி ஸம்ஸாராநுப⁴வோ விதி⁴ப்ரதிஷேத⁴ஶாஸ்த்ரம் சேதி ஸர்வமேதது³பபத்³யதே । ததா² ச ஶ்ருதி꞉ — ‘யத்ர ஹி த்³வைதமிவ ப⁴வதி ததி³தர இதரம் பஶ்யதி’ இத்யவித்³யாவிஷயே ஸர்வம் வ்யவஹாரம் த³ர்ஶயதி । ‘யத்ர த்வஸ்ய ஸர்வமாத்மைவாபூ⁴த்தத்கேந கம் பஶ்யேத்’ இதி வித்³யாவிஷயே ஸர்வம் வ்யவஹாரம் வாரயதி ॥ 20 ॥

ஸித்தாந்தம்: முன் ஸூத்திரத்திலிருந்து 'இல்லை' என்பது கூடவே வருகிறது. சாரீரனும் அந்தர்யாமியாக ஒப்புக்கொள்ளப்படுவதில்லை. ஏன்? பார்க்கும் தன்மை முதலிய தர்மங்கள் அவனுக்கு ஸம்பவிக்கும் என்றிருந் தாலும், அப்படியும் குடத்திலுள்ள ஆகாசத்தைப் போல் உபாதியினால் வரையறுக்கப்பட்டிருப்பதினால் பிருதிவீ முதலியவைகளில் பூராவும் இருக்கவும் நியமனம் செய்யவும் சக்தியற்றது. தவிரவும் ‘இருவருமே', காண்வசா கையைச் சேர்ந்தவர்களும் மாத்யந்தினசாகையைச் சேர்ந்தவர்களும், இந்த சாரீரனை அந்தர்யாமிக்கு வேறாகவும், பிருதிவீ முதலானது போல இருப்பிடமாகவும், நியமனம் செய்யப்படுவதாகவும், சொல்லுகிறார்கள், ‘எவர் விக்ஞானத்தில் இருந்துகொண்டு' (பிருஹத். 3-7-22) என்று காண்வர்கள்; 'எவர் ஆத்மாவில் இருந்துகொண்டு' என்று மாத்தியந்தினர்கள். ‘எவர் ஆத்மாவில் இருந்து கொண்டு' என்ற இந்த பாடத்தில் ஆத்மா என்ற சப்தம் சாரீரனை சொல்வதாக இருக்கிறது; 'எவர் விக்ஞானத்தில் இருந்து கொண்டு' என்றஇந்தப் பாடத்திலும் விக்ஞானம் என்ற சப்தத்தினால் சாரீரன் சொல்லப்படுகிறான்; விக்ஞா னமயன் அல்லவா சாரீரன்? ஆகையால் சாரீரனைவிட வேறாக உள்ள ஈசுவரன் அந்தர்யாமீ என்று ஸித்தம்.

பூர்வபக்ஷம்: அப்படியானால், ஒரே தேஹத்தில், இந்த ஈசுவரனாகிய அந்தர்யாமீ எவரோ, வேறாயுள்ள இந்த சாரீரன் எவனோ ஆக, இரண்டு பார்க்கிறவர்கள் என்பது எப்படிப் பொருந்தும்? இங்கே பொருந்தாது எது? ‘இவரைவிட வேறாக பார்க்கிறவன் கிடையாது' என்பது முதலிய சுருதி வசனம் விரோதப்படும். இங்கேயோ, பிரகிருதமான அந்தர்யாமியைத் தவிர வேறாக பார்ப்பவனாயும், கேட்கிறவனாயும், நினைக்கிறவனாயும், அறிகிறவனாயும் உள்ள ஆத்மாவை மறுக்கிறது. வேறு நியந்தாவை மறுப்பதற்காக இந்த வசனம் என்றால் சரியல்ல, வேறு நியந்தாவுக்கு பிரஸங்கமேயில்லாத தாலும், பொதுவாகவே சொல்லப்பட்டிருத்தலாலும்.

ஸித்தாந்தம்: இங்கே சொல்கிறோம் சாரீரன் அந்தர்யாமி. இவர்களுக்குள் பேதத்தைச் சொல்வது அவித் யையினால் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் சரீரம் இந்திரியமாகிய உபாதியை நிமித்தமாயுள்ளது. இது பாரமார்த்திகம் (வாஸ்தவமாயுள்ளது) அல்ல. உள்ளே இருக்கும் ஆத்மா ஒருவர்தான். உள்ளேயுள்ள ஆத்மாக்கள் இரண்டு ஸம்பவிக்காது. ஒருவருக்கே உபாதியினால் பேதவிய வஹாரம் ஏற்பட்டது, குடத்து ஆகாசம் பெரிய ஆகாசம் என்பது எப்படியோ அப்படி, அதினாலேயே அறிகிறவன் அறியப்படுவது முதலிய பேதத்தைச் சொல்லும் சுருதிகள், பிரத்யக்ஷம் முதலான பிரமாணங்கள், ஸம்ஸாரத்தின் அனுபவம், விதிபிரதி ஷேதங்களைச் சொல்லும் சாஸ்திரம், இந்த எல்லாம் பொருந்துகின்றன. அப்படியே சுருதியும் ‘எங்கே இரண்டாயிருக்கும் தன்மைபோல் இருக்கிறதோ, அங்கே ஒருவன் மற்றதைப் பார்ப்பான்' என்று அவித் யைக்கு விஷயமாயுள்ளதில் தான் எல்லா வியவஹாரமும் என்று காட்டுகிறது. 'எங்கே இவனுக்கு எல்லாம் ஆத்மா வாகவேயிருக்குமோ. அப்பொழுது எதினால் எதை பார்ப்பான்' என்று வித்யைக்கு விஷயமாயுள்ளதில் எல்லா வியவஹாரத் தையும் மறுக்கிறது.