अद्वैतभारती
श्लोकः १४ஶ்லோக꞉ 14 / ५५55

ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ १४ ॥
தத꞉ ஸ விஸ்மயாவிஷ்டோ ஹ்ருஷ்டரோமா த4நஞ்ஜய꞉ ।
ப்ரணம்ய ஶிரஸா தே3வம் க்ருதாஞ்ஜலிரபா4ஷத ॥ 14 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.
संस्कृतम्
தமிழ்
ततः तं दृष्ट्वा सः विस्मयेन आविष्टः विस्मयाविष्टः हृष्टानि रोमाणि यस्य सः अयं हृष्टरोमा च अभवत् धनञ्जयः । प्रणम्य प्रकर्षेण नमनं कृत्वा प्रह्वीभूतः सन् शिरसा देवं विश्वरूपधरं कृताञ्जलिः नमस्कारार्थं सम्पुटीकृतहस्तः सन् अभाषत उक्तवान् ॥ १४ ॥தத꞉ தம் த்3ருஷ்ட்வா ஸ꞉ விஸ்மயேந ஆவிஷ்ட꞉ விஸ்மயாவிஷ்ட꞉ ஹ்ருஷ்டாநி ரோமாணி யஸ்ய ஸ꞉ அயம் ஹ்ருஷ்டரோமா ச அப4வத் த4நஞ்ஜய꞉ । ப்ரணம்ய ப்ரகர்ஷேண நமநம் க்ருத்வா ப்ரஹ்வீபூ4த꞉ ஸந் ஶிரஸா தே3வம் விஶ்வரூபத4ரம் க்ருதாஞ்ஜலி꞉ நமஸ்காரார்த2ம் ஸம்புடீக்ருதஹஸ்த꞉ ஸந் அபா4ஷத உக்தவாந் ॥ 14 ॥
தனஞ்ஜயன் அந்த விச்வரூபத்தைப் பார்த்து ஆச்சரியத்தையும், மயிர்சிலிர்த்தலையும் அடைந்தான். விச்வரூபத்துடன் இருப்பவரை தாழ்மையுடன் நன்றாக தலைவணங்கி பின் வணங்குவதற்காக இரு கைகளையும் கூப்பிக்கொண்டு இவ்வாறு கூறினான்.