பயத்துடன் கூடினவனும் துக்கத்தினால் தாக்கப்பட்டாலும், சிநேஹத்தினால் சந்தோஷம் உண்டாவதாலும் கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பி தொண்டையில் கபம் அடைப்பதால் குரல் மந்தப்படும். அந்த மந்தக் குரலுடன் பேசுவது சகத்கதம் (விக்கித்து விக்கித்து பேசுவது) எனப்படும். பயத்தினால் வியாபிக்கப்பட்ட மனதினனாய் மறுபடியும் மறுபடியும்‌ வணங்கிப்‌ பேசலா னான்‌. (आह--ஆஹ) என்பது பேசுத லென்னும் வினைக்கு விசேஷணம் என்க. (வணங்கி என்பதனோடு சம்பந்தம்)

இந்த சமயத்தில் சஞ்சயனுடைய கூற்றில் உள்கருத்து உள்ளது. எவ்வாறெனில், துரோணர் முதலிய நால்வரையும் அர்ஜுனனால் மர ணம் ஏற்பட்டு தோல்வி அடைந்ததால் துரியோதனன் ஆசிரயமற்று கொல்லப்படுவான் என்று திருதராஷ்ட்ரன் வெற்றி அடைவதில் ஆசையற்று சமாதானம் செய்துகொள்வான். அதனால் இருபக்கத்தா ருக்கும் சாந்தி ஏற்படும் என்று. ஆனால் விதிவசத்தால் திருதராஷ்ட் ரன் அதனையும் கேட்கவில்லை.