श्रीमद्भगवद्गीताभाष्यम् १३.१४

अवतरणिकाஅவதரணிகா · Śaṅkara leading into the śloka; the śloka follows.

संस्कृतम्

தமிழ்

उपाधिभूतपाणिपादादीन्द्रियाध्यारोपणात् ज्ञेयस्य तद्वत्ताशङ्का मा भूत् इत्येवमर्थः श्लोकारम्भः —உபாதி⁴பூ⁴தபாணிபாதா³தீ³ந்த்³ரியாத்⁴யாரோபணாத் ஜ்ஞேயஸ்ய தத்³வத்தாஶங்கா மா பூ⁴த் இத்யேவமர்த²꞉ ஶ்லோகாரம்ப⁴꞉ —

கை, கால்கள் முதலிய உபாதிகள் ஞேயத்தினிடத்தில் ஆரோபிக்கப்பட்டதால் ஞேயத்திற்கு உண்மையாகவே உபாதி இருக்கிறது என்று சந்தேஹம் வரலாம் என்பதால் இந்த ச்லோகம் ஆரம்பிக்கப்படுகிறது.

श्लोकः १४ஶ்லோக꞉ 14 / ३४34

सर्वेन्द्रियगुणाभासं सर्वेन्द्रियविवर्जितम् ।
असक्तं सर्वभृच्चैव निर्गुणं गुणभोक्तृ च ॥ १४ ॥ஸர்வேந்த்³ரியகு³ணாபா⁴ஸம் ஸர்வேந்த்³ரியவிவர்ஜிதம் ।
அஸக்தம் ஸர்வப்⁴ருச்சைவ நிர்கு³ணம் கு³ணபோ⁴க்த்ரு ச ॥ 14 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.

संस्कृतम्

தமிழ்

सर्वेन्द्रियगुणाभासं सर्वाणि च तानि इन्द्रियाणि श्रोत्रादीनि बुद्धीन्द्रियकर्मेन्द्रियाख्यानि, अन्तःकरणे च बुद्धिमनसी, ज्ञेयोपाधित्वस्य तुल्यत्वात् , सर्वेन्द्रियग्रहणेन गृह्यन्ते । अपि च, अन्तःकरणोपाधिद्वारेणैव श्रोत्रादीनामपि उपाधित्वम् इति ।ஸர்வேந்த்³ரியகு³ணாபா⁴ஸம் ஸர்வாணி ச தாநி இந்த்³ரியாணி ஶ்ரோத்ராதீ³நி பு³த்³தீ⁴ந்த்³ரியகர்மேந்த்³ரியாக்²யாநி, அந்த꞉கரணே ச பு³த்³தி⁴மநஸீ, ஜ்ஞேயோபாதி⁴த்வஸ்ய துல்யத்வாத் , ஸர்வேந்த்³ரியக்³ரஹணேந க்³ருஹ்யந்தே । அபி ச, அந்த꞉கரணோபாதி⁴த்³வாரேணைவ ஶ்ரோத்ராதீ³நாமபி உபாதி⁴த்வம் இதி ।

अतः अन्तःकरणबहिष्करणोपाधिभूतैः सर्वेन्द्रियगुणैः अध्यवसायसङ्कल्पश्रवणवचनादिभिः अवभासते इति सर्वेन्द्रियगुणाभासं सर्वेन्द्रियव्यापारैः व्यापृतमिव तत् ज्ञेयम् इत्यर्थः ।அத꞉ அந்த꞉கரணப³ஹிஷ்கரணோபாதி⁴பூ⁴தை꞉ ஸர்வேந்த்³ரியகு³ணை꞉ அத்⁴யவஸாயஸங்கல்பஶ்ரவணவசநாதி³பி⁴꞉ அவபா⁴ஸதே இதி ஸர்வேந்த்³ரியகு³ணாபா⁴ஸம் ஸர்வேந்த்³ரியவ்யாபாரை꞉ வ்யாப்ருதமிவ தத் ஜ்ஞேயம் இத்யர்த²꞉ ।

‘ध्यायतीव लेलायतीव’ (बृ. उ. ४ । ३ । ७) इति श्रुतेः ।‘த்⁴யாயதீவ லேலாயதீவ’ (ப்³ரு. உ. 4 । 3 । 7) இதி ஶ்ருதே꞉ ।

कस्मात् पुनः कारणात् न व्यापृतमेवेति गृह्यते इत्यतः आह —கஸ்மாத் புந꞉ காரணாத் ந வ்யாப்ருதமேவேதி க்³ருஹ்யதே இத்யத꞉ ஆஹ —

सर्वेन्द्रियविवर्जितम् , सर्वकरणरहितमित्यर्थः । अतः न करणव्यापारैः व्यापृतं तत् ज्ञेयम् ।ஸர்வேந்த்³ரியவிவர்ஜிதம் , ஸர்வகரணரஹிதமித்யர்த²꞉ । அத꞉ ந கரணவ்யாபாரை꞉ வ்யாப்ருதம் தத் ஜ்ஞேயம் ।

यस्तु अयं मन्त्रः — ‘अपाणिपादो जवनो ग्रहीता पश्यत्यचक्षुः स शृणोत्यकर्णः’ (श्वे. उ. ३ । १९) इत्यादिः, स सर्वेन्द्रियोपाधिगुणानुगुण्यभजनशक्तिमत् तत् ज्ञेयम् इत्येवं प्रदर्शनार्थः, न तु साक्षादेव जवनादिक्रियावत्त्वप्रदर्शनार्थः ।யஸ்து அயம் மந்த்ர꞉ — ‘அபாணிபாதோ³ ஜவநோ க்³ரஹீதா பஶ்யத்யசக்ஷு꞉ ஸ ஶ்ருணோத்யகர்ண꞉’ (ஶ்வே. உ. 3 । 19) இத்யாதி³꞉, ஸ ஸர்வேந்த்³ரியோபாதி⁴கு³ணாநுகு³ண்யப⁴ஜநஶக்திமத் தத் ஜ்ஞேயம் இத்யேவம் ப்ரத³ர்ஶநார்த²꞉, ந து ஸாக்ஷாதே³வ ஜவநாதி³க்ரியாவத்த்வப்ரத³ர்ஶநார்த²꞉ ।

‘अन्धो मणिमविन्दत्’ (तै. आ. १ । ११) इत्यादिमन्त्रार्थवत् तस्य मन्त्रस्य अर्थः ।‘அந்தோ⁴ மணிமவிந்த³த்’ (தை. ஆ. 1 । 11) இத்யாதி³மந்த்ரார்த²வத் தஸ்ய மந்த்ரஸ்ய அர்த²꞉ ।

यस्मात् सर्वकरणवर्जितं ज्ञेयम् , तस्मात् असक्तं सर्वसंश्लेषवर्जितम् ।யஸ்மாத் ஸர்வகரணவர்ஜிதம் ஜ்ஞேயம் , தஸ்மாத் அஸக்தம் ஸர்வஸம்ஶ்லேஷவர்ஜிதம் ।

यद्यपि एवम् , तथापि सर्वभृच्च एव । सदास्पदं हि सर्वं सर्वत्र सद्बुद्ध्यनुगमात् । न हि मृगतृष्णिकादयोऽपि निरास्पदाः भवन्ति । अतः सर्वभृत् सर्वं बिभर्ति इति ।யத்³யபி ஏவம் , ததா²பி ஸர்வப்⁴ருச்ச ஏவ । ஸதா³ஸ்பத³ம் ஹி ஸர்வம் ஸர்வத்ர ஸத்³பு³த்³த்⁴யநுக³மாத் । ந ஹி ம்ருக³த்ருஷ்ணிகாத³யோ(அ)பி நிராஸ்பதா³꞉ ப⁴வந்தி । அத꞉ ஸர்வப்⁴ருத் ஸர்வம் பி³ப⁴ர்தி இதி ।

स्यात् इदं च अन्यत् ज्ञेयस्य सत्त्वाधिगमद्वारम् — निर्गुणं सत्त्वरजस्तमांसि गुणाः तैः वर्जितं तत् ज्ञेयम् , तथापि गुणभोक्तृ च गुणानां सत्त्वरजस्तमसां शब्दादिद्वारेण सुखदुःखमोहाकारपरिणतानां भोक्तृ च उपलब्धृ च तत् ज्ञेयम् इत्यर्थः ॥ १४ ॥ஸ்யாத் இத³ம் ச அந்யத் ஜ்ஞேயஸ்ய ஸத்த்வாதி⁴க³மத்³வாரம் — நிர்கு³ணம் ஸத்த்வரஜஸ்தமாம்ஸி கு³ணா꞉ தை꞉ வர்ஜிதம் தத் ஜ்ஞேயம் , ததா²பி கு³ணபோ⁴க்த்ரு ச கு³ணாநாம் ஸத்த்வரஜஸ்தமஸாம் ஶப்³தா³தி³த்³வாரேண ஸுக²து³꞉க²மோஹாகாரபரிணதாநாம் போ⁴க்த்ரு ச உபலப்³த்⁴ரு ச தத் ஜ்ஞேயம் இத்யர்த²꞉ ॥ 14 ॥

எல்லா இந்திரியங்களுடைய செய்கைகளினால் விளங்குவது. (அந்த ஞேய வஸ்துவானது) காது முதலிய ஞானேந்திரியங்கள், வாக் முதலிய கர்மேந்திரியங்கள் எனப்படுகின்றஎல்லா இந்திரிய ங்கள் என்றதனால் புத்தி மனம் என்று அந்தக்கரணத்தையும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். காது முதலியவற்றோடு சமமாயிருத் தலால் ஞேயத்திற்கு உபாதியாக கொள்ளவேண்டும். மேலும் அந் தக்கரணம் இருப்பதால்தான் காது முதலியவைகளுக்கும் உபாதித் துவம் இருக்கிறது.

ஆகையால் அகக்கரண, புறக்கரண உபாதிகளாகிய எல்லா இந்திரியங்களின் குணங்களாகிய நிச்சயித்தல், சங்கல்பங்கள், கேட்டல், உறைத்தல் ஆகிய செயல்கள் மூலமாக ஞேயவஸ்துவா னது வெளிப்படுகிறது. அந்த ஞேயவஸ்துவானது எல்லா இந்திரி யங்களின் செயல்பாட்டுகளினால் எல்லா இந்திரியங்களாலும் செயல்படுபவன் போல் தோன்றுகிறது என்பது அறியத்தக்கதாகும் என்பது பொருள்.

"த்யாயதீவ லேலாயதீவி" தியானிப்பது போல், லீலை செய்வதுபோல்) என்று சுருதி வாக்கியத்தில் உள்ளவாறு.

மறுபடியும் எதனால் ஞேயவஸ்துவானது செயல்படுவது இல்லை என்று அறியப்படுகிறது எனில் கூறுகிறார்-

எல்லா கரணங்களும் (இந்திரியங்களும்) இல்லாததினால் அந்த ஞேயவஸ்துவானது செயல்படுவதில்லை.

எந்த இந்த மந்திரம் உள்ளதோ அந்த மந்திரமாவது- "அபாணிபாதோ ஜவனோ க்ரஹீதா பச்யத்யசக்ஷ: ஸ ச்ருணோத்யகர்ண?" = அந்த (பிரஹ்மம்) கைகள் கால்கள் இல்லா மல் செல்கிறது, பிடித்துக் கொள்கிறது. கண்கள் இல்லாமல் பார்க்கி றது. காதுகள் இல்லாமல் கேட்கிறது) என்பது முதலிய சுருதியி னால் எது தெரிவிக்கப்படுகிறதோ அது அந்த ஞேய வஸ்துவா னது இந்திரியங்களாகிய உபாதிகளின் செய்கைகளுக்கு உடந்தை யாய் இருப்பதில் சாமர்த்தியமுடையது என்பதைக் காட்டுகிறது என்று காட்டுவதற்காக அல்ல.

"அந்தோ மணிமவிந்தத்" = குருடன் மணியை அடைந்தான்) என்பது முதலான மந்திரத்திற்கு உள்ள அர்த்தம் போல் இந்த மந்தி ரத்திற்கும் அர்த்தம் கொள்ளவேண்டும்.

எதனால் ஞேயவஸ்துவானது எல்லா இந்திரியங்கள் அற்றிருக் கிறதோ அதனால் எல்லாவற்றினுடனும் சம்பந்தமற்றிருக்கிறது.

எதனால் இவ்வாறோ அதனால் எல்லாவற்றையும் அந்த ஞேய வஸ்துவே தாங்குகிறது. சத்புத்தியானது எங்கும் வியாபித்தி ருக்கிறது. ஆகையால் சத்தான எல்லாவற்றிற்கும் அதிஷ்டான மாய் இருக்கிறது. கானல் நீர் முதலிய மித்யா வஸ்துக்களும் அதிஷ்ட்டானம் இல்லாமல் அதற்கு இருப்பில்லை. ஆகையால் சத்வஸ்துவாகி ஞேயமே எல்லாவற்றையும் தாங்குகிறது.

ஞேயவஸ்துவின் இருப்பை தெரிவிப்பதான வேறு ஒரு சாத னமும் இருக்கிறது. அந்த ஞேய வஸ்து சத்துவ, ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்களைக் கடந்து நிற்கிறது. அவ்வாறு இருந்தாலும் ஞேய வஸ்துவானது குணங்களின் போக்தாவாக சப்தம் முதலிய விஷயங்கள் மூலமாக சுக, துக்க, மோஹம் முதலியவைகளாக பரிணமித்த (மாறிய) முக்குணங்களை அனுபவிப்பது அந்த ஞேயவஸ்து. இதற்கு உணர்வது என்பது பொருள்.