வனத்தில்(காட்டில்) மாமரங்கள் அதிகமாக இருந்தால் அதை மாமரக்காடு என்பதுபோல் இங்கும் காலாபிமானினி தேவதைகளின் வர்ணனை அதிகமாக இருப்பதால் (யத்ரகாலே, தம்காலம்) என்று காலவாசகமானது பிரயோகம் செய்யப்பட்டது.

அவ்வாறே பகல்தேவதை, சுக்லபக்ஷதேவதை என்றும் உத்தராய ணத்தின் ஆறுமாதங்களின் தேவதை. அதுவே மார்க்கமாகிறது (வழியாகிறது) இந்த நியாயம் வேறு இடத்திலும் (பிரஹ்ம்ம சூத்திரத்திலும்) காணப்படுகிறது. பிரஹ்மோபாசனையில் ஈடுபட்ட பிரஹ்ம்ம வித்துக்கள் மரித்தவுடன் அந்த மார்க்கத்தில் செல்லு கிறார்கள், (காலக்) கிரமமாக என்று எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

ஏனெனில் யதார்த்த ஞானநிஷ்ட்டையினால் உடனே முக்தியை அடைபவர்களுக்கு போவதும், வருவதும் என்பது கிடையாது. (நதஸ்ய ப்ராணா உத்கிராமந்தி) என்று சுருதி கூறுகிறது. பிரஹ்ம்மத் திலேயே லயமடைந்த பிராணனை உடையவர்கள் பிரஹ்மமாகவே ஆகிறார்கள்.