प्रश्नोपनिषद्भाष्यम् ५.३

मन्त्रः ३மந்த்ர꞉ 3 / ७7

स यद्येकमात्रमभिध्यायीत स तेनैव संवेदितस्तूर्णमेव जगत्यामभिसम्पद्यते । तमृचो मनुष्यलोकमुपनयन्ते स तत्र तपसा ब्रह्मचर्येण श्रद्धया सम्पन्नो महिमानमनुभवति ॥ ३ ॥ஸ யத்³யேகமாத்ரமபி⁴த்⁴யாயீத ஸ தேநைவ ஸம்வேதி³தஸ்தூர்ணமேவ ஜக³த்யாமபி⁴ஸம்பத்³யதே । தம்ருசோ மநுஷ்யலோகமுபநயந்தே ஸ தத்ர தபஸா ப்³ரஹ்மசர்யேண ஶ்ரத்³த⁴யா ஸம்பந்நோ மஹிமாநமநுப⁴வதி ॥ 3 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.

संस्कृतम्

தமிழ்

स यद्यप्योङ्कारस्य सकलमात्राविभागज्ञो न भवति, तथाप्योङ्काराभिध्यानप्रभावाद्विशिष्टामेव गतिं गच्छति ; एतदेकदेशज्ञानवैगुण्यतयोङ्कारशरणः कर्मज्ञानोभयभ्रष्टो न दुर्गतिं गच्छति ; किं तर्हि, यदि एवमोङ्कारमेव एकमात्राविभागज्ञ एव केवलः अभिध्यायीत एकमात्रं सदा ध्यायीत, स तेनैव एकमात्राविशिष्टोङ्काराभिध्यानेनैव संवेदितः सम्बोधितः तूर्णं क्षिप्रमेव जगत्यां पृथिव्याम् अभिसम्पद्यते ।ஸ யத்³யப்யோங்காரஸ்ய ஸகலமாத்ராவிபா⁴க³ஜ்ஞோ ந ப⁴வதி, ததா²ப்யோங்காராபி⁴த்⁴யாநப்ரபா⁴வாத்³விஶிஷ்டாமேவ க³திம் க³ச்ச²தி ; ஏததே³கதே³ஶஜ்ஞாநவைகு³ண்யதயோங்காரஶரண꞉ கர்மஜ்ஞாநோப⁴யப்⁴ரஷ்டோ ந து³ர்க³திம் க³ச்ச²தி ; கிம் தர்ஹி, யதி³ ஏவமோங்காரமேவ ஏகமாத்ராவிபா⁴க³ஜ்ஞ ஏவ கேவல꞉ அபி⁴த்⁴யாயீத ஏகமாத்ரம் ஸதா³ த்⁴யாயீத, ஸ தேநைவ ஏகமாத்ராவிஶிஷ்டோங்காராபி⁴த்⁴யாநேநைவ ஸம்வேதி³த꞉ ஸம்போ³தி⁴த꞉ தூர்ணம் க்ஷிப்ரமேவ ஜக³த்யாம் ப்ருதி²வ்யாம் அபி⁴ஸம்பத்³யதே ।

किम् ? मनुष्यलोकम् । अनेकानि हि जन्मानि जगत्यां सम्भवन्ति । तत्र तं साधकं जगत्यां मनुष्यलोकमेव उपनयन्ते उपनिगमयन्ति ऋचः । ऋग्वेदरूपा ह्योङ्कारस्य प्रथमा एकमात्रा । तेन स तत्र मनुष्यजन्मनि द्विजाग्र्यः सन् तपसा ब्रह्मचर्येण श्रद्धया च सम्पन्नः महिमानं विभूतिम् अनुभवति न वीतश्रद्धो यथेष्टचेष्टो भवति ; योगभ्रष्टः कदाचिदपि न दुर्गतिं गच्छति ॥கிம் ? மநுஷ்யலோகம் । அநேகாநி ஹி ஜந்மாநி ஜக³த்யாம் ஸம்ப⁴வந்தி । தத்ர தம் ஸாத⁴கம் ஜக³த்யாம் மநுஷ்யலோகமேவ உபநயந்தே உபநிக³மயந்தி ருச꞉ । ருக்³வேத³ரூபா ஹ்யோங்காரஸ்ய ப்ரத²மா ஏகமாத்ரா । தேந ஸ தத்ர மநுஷ்யஜந்மநி த்³விஜாக்³ர்ய꞉ ஸந் தபஸா ப்³ரஹ்மசர்யேண ஶ்ரத்³த⁴யா ச ஸம்பந்ந꞉ மஹிமாநம் விபூ⁴திம் அநுப⁴வதி ந வீதஶ்ரத்³தோ⁴ யதே²ஷ்டசேஷ்டோ ப⁴வதி ; யோக³ப்⁴ரஷ்ட꞉ கதா³சித³பி ந து³ர்க³திம் க³ச்ச²தி ॥

(ச.பா) அந்த சாதகன் இவ்வாறு ஓம்காரத்தின் சகல மாத்திரா விபாகங்களையும் அறியாது இருப்பினும் ஓம்காரத்தினுடைய அபித்தியான பிரபாவத்தால் மேன்மையான கதியையே அடைகிறான். இந்த ஏகதேச ஒம்கார வைகுண்யத்தை பற்றியிருந்த போதிலும், ஓம்காரத்தை சரணமாக அடைந்தமையால் கர்மா ஞானம் என்ற இரண்டிலிருந்தும் பிரஷ்ட்டனாகி துர்கதியை அடைந்து விடுவது இல்லை. அப்பொழுது அவன் என்ன ஆகிறான்? அவன் ஓம்காரத்தின் ஒரு மாத்திரா விபாகத்தை அறிந்தவனாய் இருப்பினும் கேவலம் ஏகமாத்திரமாய் முற்சொன்னபடி அபித்தியானம் செய்வதால் சம்போதனம் செய்யப்பட்டவனாகி நன்கு தூண்டப்பட்டவனாகி, சீக்கிரமாகவே மறுபடியும் பூமியில் உண்டாகிறான்.

(ச.பா) பூலோகம் எனில் என்ன? மனுஷ்யலோகம். லோகத்தில் எத்தனையோ விதமான ஜன்மாக்கள் உண்டு. அதில் இந்த ஓம்கார உபாசகனை அந்த உபாசனை மனுஷ்யலோகத்தையே அடைவிக்கின்றது. அது எது எனில் அது ரிக்வேத ரூபமான ஓம்காரத்தின் முதல் மாத்திரை. அதை அபித்தியானம் செய்பவன் அந்த அபித்தியானத்தால் கிடைத்த இந்த மனுஷ்ய ஜன்மாவில் பிராஹ்மண சிரேஷ்ட்டனாகி தவத்தாலும் பிரஹ்மசரியத்தாலும் சிரத்தையாலும் உயர்ந்த தன்மையை அடைந்து மஹிமைகளை அதாவது அனுபூதியை அடைகிறான். இவ்வாறு யோக பிரஷ்ட்டனானவன் சிரத்தை அற்றவனாயும் விருப்பம் போல் சஞ்சரிப்பவனாயும் ஆகி ஒரு போதும் துர்கதியை அடைவது இல்லை.