(ச.பா) இவ்வாறு சரீரத்தில் ஜீவாத்ம பாவத்துடன் நுழைந்த ஈஸ்வரன் அந்த பூதங்களைப் பகுத்து அறிந்தார். இவ்வாறு சரீரத்தில் ஜீவாத்ம பாவத்தை அடைந்தவற்கு ஏதோ ஒரு சமயத்தில் பரமகாருண்யகரான ஆச்சாரியரால் ஆத்மஞான பிரபோதத்தை ஏற்படுத்தும் வேதாந்த மஹாவாக்கியம் எனப்படும் பெரும் முரசு கொண்டு அவன் காதின் பக்கத்தில் அறைந்த பொழுது (சப்தம் செய்த பொழுது)சிருஷ்டி முதலானவைகளுக்கு கர்த்தாவாய் இப்பொழுது பிரகிருதத்தில் இந்த பட்டணத்தில் வாழும் தன்னை எங்கும் வியாபித்தவனாயும், எதிலும், எங்கும், எப்பொழுதும் நிறைந்ததாயும் ஆகாசம் போல் பரிபூரணமானவனாயும் தன்னை உணர்ந்தார். இங்கு வந்துள்ள ”த” காரம் ப்லுதம் என்ற மிக தீர்க ஸ்வரமாகும். அது பிரஹ்மத்தினுடைய மிகப்பெரும் தன்மையை விளக்குவதற்காக வந்தது. எவ்வாறு அறிந்தார்? இந்த பிரஹ்மமே என் ஆத்மஸ்வரூபம். இதா நான் அறிந்து, பார்த்து, உணர்ந்து இதில் உறைந்தவனாய் இருக்கிறேன். இங்கு அஹோ என்ற சொல் அவருடைய விசாரத்தை விளக்குவதற்கு வந்த ஆச்சரியத்தைக் குறிக்கும் ப்லுதம் என்ற தீர்க்க ஸ்வரம் ஆகும்.