ब्रह्मसूत्रभाष्यम् १.३.१६

सूत्रम् १६ஸூத்ரம் 16 / ४३43

दहराधिकरणम्த³ஹராதி⁴கரணம்

धृतेश्च महिम्नोऽस्यास्मिन्नुपलब्धेः ॥ १६ ॥த்⁴ருதேஶ்ச மஹிம்நோ(அ)ஸ்யாஸ்மிந்நுபலப்³தே⁴꞉ ॥ 16 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.

संस्कृतम्

தமிழ்

धृतेश्च हेतोः परमेश्वर एवायं दहरः । कथम् ? ‘दहरोऽस्मिन्नन्तराकाशः’ इति हि प्रकृत्य आकाशौपम्यपूर्वकं तस्मिन्सर्वसमाधानमुक्त्वा तस्मिन्नेव चात्मशब्दं प्रयुज्यापहतपाप्मत्वादिगुणयोगं चोपदिश्य तमेवानतिवृत्तप्रकरणं निर्दिशति —‘अथ य आत्मा स सेतुर्विधृतिरेषां लोकानामसम्भेदाय’ (छा. उ. ८ । ४ । १)इति । तत्र विधृतिरित्यात्मशब्दसामानाधिकरण्याद्विधारयितोच्यते; क्तिचः कर्तरि स्मरणात् ।த்⁴ருதேஶ்ச ஹேதோ꞉ பரமேஶ்வர ஏவாயம் த³ஹர꞉ । கத²ம் ? ‘த³ஹரோ(அ)ஸ்மிந்நந்தராகாஶ꞉’ இதி ஹி ப்ரக்ருத்ய ஆகாஶௌபம்யபூர்வகம் தஸ்மிந்ஸர்வஸமாதா⁴நமுக்த்வா தஸ்மிந்நேவ சாத்மஶப்³த³ம் ப்ரயுஜ்யாபஹதபாப்மத்வாதி³கு³ணயோக³ம் சோபதி³ஶ்ய தமேவாநதிவ்ருத்தப்ரகரணம் நிர்தி³ஶதி —‘அத² ய ஆத்மா ஸ ஸேதுர்வித்⁴ருதிரேஷாம் லோகாநாமஸம்பே⁴தா³ய’ (சா². உ. 8 । 4 । 1)இதி । தத்ர வித்⁴ருதிரித்யாத்மஶப்³த³ஸாமாநாதி⁴கரண்யாத்³விதா⁴ரயிதோச்யதே; க்திச꞉ கர்தரி ஸ்மரணாத் ।

यथोदकसन्तानस्य विधारयिता लोके सेतुः क्षेत्रसम्पदामसम्भेदाय, एवमयमात्मा एषामध्यात्मादिभेदभिन्नानां लोकानां वर्णाश्रमादीनां च विधारयिता सेतुः, असम्भेदाय असङ्करायेति । एवमिह प्रकृते दहरे विधारणलक्षणं महिमानं दर्शयति । अयं च महिमा परमेश्वर एव श्रुत्यन्तरादुपलभ्यते — ‘एतस्य वा अक्षरस्य प्रशासने गार्गि सूर्याचन्द्रमसौ विधृतौ तिष्ठतः’ इत्यादेः । तथान्यत्रापि निश्चिते परमेश्वरवाक्ये श्रूयते — ‘एष सर्वेश्वर एष भूताधिपतिरेष भूतपाल एष सेतुर्विधरण एषां लोकानामसम्भेदाय’ इति । एवं धृतेश्च हेतोः परमेश्वर एवायं दहरः ॥ १६ ॥யதோ²த³கஸந்தாநஸ்ய விதா⁴ரயிதா லோகே ஸேது꞉ க்ஷேத்ரஸம்பதா³மஸம்பே⁴தா³ய, ஏவமயமாத்மா ஏஷாமத்⁴யாத்மாதி³பே⁴த³பி⁴ந்நாநாம் லோகாநாம் வர்ணாஶ்ரமாதீ³நாம் ச விதா⁴ரயிதா ஸேது꞉, அஸம்பே⁴தா³ய அஸங்கராயேதி । ஏவமிஹ ப்ரக்ருதே த³ஹரே விதா⁴ரணலக்ஷணம் மஹிமாநம் த³ர்ஶயதி । அயம் ச மஹிமா பரமேஶ்வர ஏவ ஶ்ருத்யந்தராது³பலப்⁴யதே — ‘ஏதஸ்ய வா அக்ஷரஸ்ய ப்ரஶாஸநே கா³ர்கி³ ஸூர்யாசந்த்³ரமஸௌ வித்⁴ருதௌ திஷ்ட²த꞉’ இத்யாதே³꞉ । ததா²ந்யத்ராபி நிஶ்சிதே பரமேஶ்வரவாக்யே ஶ்ரூயதே — ‘ஏஷ ஸர்வேஶ்வர ஏஷ பூ⁴தாதி⁴பதிரேஷ பூ⁴தபால ஏஷ ஸேதுர்வித⁴ரண ஏஷாம் லோகாநாமஸம்பே⁴தா³ய’ இதி । ஏவம் த்⁴ருதேஶ்ச ஹேதோ꞉ பரமேஶ்வர ஏவாயம் த³ஹர꞉ ॥ 16 ॥

தரிப்பது என்ற காரணத்தினாலும் பரமேசுவரன் தான் இந்த தஹரம். எப்படி? "இதற்குள் தஹரமான ஆகாசம்” என்று ஆரம்பித்து, ஆகாசத்தை உபமானமாக சொல்வதை முன்னிட்டு அதில் எல்லாம் வைக்கப்பட்டி ருப்பதைச் சொல்லி, அதிலேயே ஆத்மா என்ற சப்தத்தை உபயோகித்து, பாபமற்ற தன்மை முதலிய குணங்களின் சேர்க்கையை உபதேசித்துவிட்டு, பிரகரணத்தை மீறாமல் அதையே "எவர் ஆத்மாவோ, அவர் ஸேது, இந்த லோகங்கள் மோதிக்கொள்ளாமலிருப்பதற்காக விதிருதி (தாரணம் செய்கிறவர்)" என்று குறிப்பிடுகிறதல்லவா?

அங்கே 'விதிருதி' என்பது, ஆத்மா என்ற சப்தத்துடன் ஸாமானாதிகரண்யமிருப்பதினால், நன்கு தாங்குகிறவர் என்று சொல்லப்படுகிகறது. கர்த்தா (செய்கிறவன்) என்ற அர்த்தத்திலும் 'க்திச்' என்ற பிரத்யயம் விதிக்கப்பட்டிருப்பதால்.

உலகத்தில் ஜலப்ரவாஹத்தைத் தாங்கிக்கொண்டி ருக்கிற ஸேது (அணை) வயல்களாகிற சொத்துக்கள் ஒன்றாகி (அழிந்து) விடாமலிருப்பதற்காக இருக்கிறதோ, அப்படியே இந்த ஆத்மா அத்யாத்மம் முதலிய பேதங்களினால் வேறுபட்டிருக்கும் இந்த லோகங்க ளுக்கும் வர்ணம், ஆசிரமம் முதலியவைகளுக்கும், ஒன்றாகிவிடாமல் இருப்பதற்காக, கலந்துவிடாமலிருப்ப தற்காக, தாங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஸேது. இவ்விதம் இங்கே பிரகிருதமாயுள்ள தஹரத்தில் தாங்குவது ரூபமான மஹிமையைக் காட்டுகிறது.

இந்த மஹிமையும், “ஹே கார்க்கி, இந்த அக்ஷரத்தின் ஆளுகையில் தான் ஸூர்யனும், சந்திரனும் நன்கு தாங்கப்பட்டு இருக்கிறார்கள்” என்பது முதலான வேறு சுருதியினால் பரமேசுவரனிடத்தில் தான் காணப்படுகிறது. அப்படியே பரமேசுவரனைப்பற்றிய வாக்கியமென்று நிச்சயமாயுள்ள வேறு இடத்திலும், “அவர் எல்லாவற்றிற்கும் ஈசுவரன்! இவர் பூதங்களுக்கு அதிபதி; இவர் பூதங்களைப் பரிபாலிக்கிறவர்; இந்த லோகங்கள் ஒன்றுசேராமலிருப்பதற்காக தாங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஸேது இவர்" என்று சொல்லப்படுகிறது. இவ்விதம் தாங்குவது என்ற காரணத்தினாலும் பரமேசுவரன் தான் இந்த தஹரம் என்பது.