(தியானத்திற்கு திசை, இடம், காலம் இவைகளில் நியமமுண்டா, இல்லையா என்று ஸந்தேஹம். வைதிகமான கர்மாக்களில் போலவே. வைதிகமான உபாஸனங்களிலும் இந்த நியமமுண்டு என்று பூர்வபக்ஷம்.

மனதின் ஒருமைப்பாடுதான் தியானத்திற்கு முக்ய ஸாதனம். திசை முதலியவைகளின் நியமத்தால் ஒருமைப்பாட்டில் எந்த விசேஷமும் ஏற்படப்போவ தில்லை. அதனால் இந்த நியமும் கிடையாது. சுருதியிலும் ‘மனோநுகூலே’ என்று சொல்லியிருப்பதால் மனதின் ஒருமைப்பாட்டிற்காகத்தான் தேச விசேஷம் சொல்லப் பட்டிருக்கிறது. எந்த இடத்தில் சிரமமில்லாமல் மன ஒருமைப்பாடு ஏற்படுமோ, அங்கே தியானம் செய்யலாம். நியமம் கிடையாது என்பது ஸித்தாந்தம்).

திசை, இடம், வேளை இவைகளில் ஏதேனும் நியமம் உண்டா அல்லது இல்லையா? என்று ஸந்தேஹம். ஸாதாரணமாக வேதத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கும் கர்மாக் களில் திசை முதலியவைகளில் நியமம் காணப்படுவதால், இங்கேயும்கூட ஏதேனும் நியமம் இருக்குமென்று எவனுக்கு எண்ணமோ, அவனை உத்தேசித்துச் சொல்கிறார். திசை, இடம், வேளை இவை விஷயங்களில் பிரயோஜனத்தை நிமித்தமாகக் கொண்டுதான் நியமம். இவனுக்கு எந்த திக்கில், எந்த இடத்தில், எந்த வேளையில் மனஸ் ஸௌகர்யமாக ஒரு முனைப்படுகிறதோ. அதிலேயே உபாஸிக்கவேண்டும்; கிழக்கு திக்கு, முற்பகல், கீழ்பக்கம் தணிந்திருக்க வேண்டும். முதலானவைபோலவிசேஷம் சொல்லப்படாததினால், விரும்பப்படும் ஒருமுனைப்படுதலுக்கு எங்கேயும் வித்தியாஸமில்லாத தினால், சிலர் ஸமமாய், சுத்தமாய் கூழாங்கல் நெருப்பு சரள் இல்லாததும் சப்தம் ஜலாசிரயம் முதலியதில்லாததுமான மனஸுக்கு அனுகூலமான, கண்ணுக்கு கெடுதலில்லாத, குஹை, காற்றில்லாதவிடத்தில் பிரயோகம் செய்யவும் (சுவேதா.II-10) என்பதுபோல் விசேஷத்தையும் சொல்கின் றனரே என்றால், சொல்லப்படுகிறது. இந்த மாதிரி நியமம் சொல்லப்படுவது வாஸ்தவம். அப்படி நியமம் இருந்த போதிலும் அதில் கண்ட விசேஷங்களில் நியமமில்லை யென்று ஸுஹ்ருத்தாகவிருந்து கொண்டு ஆசார்யார் சொல்கிறார். இந்த வேத வாக்கியமும் ‘மனஸுக்கு அனுகூலமான' என்று “எங்கு மனஸ் ஒருமைப்படுமோ,அங்கேதான்” என்ற இதையே காட்டுகிறது.