बृहदारण्यकोपनिषद्भाष्यम् १.५.२

मन्त्रः २மந்த்ர꞉ 2 / २२22

यत्सप्तान्नानि मेधया तपसाजनयत्पितेति मेधया हि तपसाजनयत्पिता। एकमस्य साधारणमितीदमेवास्य तत्साधारणमन्नं यदिदमद्यते। स य एतदुपास्ते न स पाप्मनो व्यावर्तते मिश्र ँ् ह्येतत्। द्वे देवानभाजयदिति हुतं च प्रहुतं च तस्माद्देवेभ्यो जुुति च प्र च जुत्यथो आहुर्दर्शपूर्णमासाविति। तस्मान्नेष्टियाजुकः स्यात्। पशुभ्य एकं प्रायच्छदिति तत्पयः। पयो ह्येवाग्रे मनुष्याश्च पशवश्चोपजीवन्ति तस्मात्कुमारं जातं घृतं वैवाग्रे प्रतिलेहयन्ति स्तनं वानुधापयन्त्यथ वत्सं जातमाहुरतृणाद इति। तस्मिन्सर्वं प्रतिष्द्भितं यच्च प्राणिति यच्च नेति पयसि हीद्ँ सर्वं प्रतिष्द्भितं यच्च प्राणिति यच्च न। तद्यदिदमाहुः संवत्सरं पयसा जुदप पुनर्मृत्युं जयतीति न तथा विद्याद्यदहरेव जुहोति तदहः पुनर्मृत्युमपजयत्येवं विद्वान्सर्व ्ँहि देवेभ्योऽन्नाद्यं प्रयच्छति। कस्मात्तानि न क्षीयन्तेऽद्यमानानि सर्वदेति पुरुषो वा अक्षितिः स हीदमन्नं पुनः पुनर्जनयते। यो वैतामक्षितिं वेदेति पुरुषो वा अक्षितिः स हीदमन्नं धिया धिया जनयते कर्मभिर्यद्धैतन्न कुर्यात्क्षीयेत ह सोऽन्नमत्ति प्रतीकेनेति मुखं प्रतीकं मुखेनेत्येतत्। स देवानपि गच्छति स ऊर्जमुपजीवतीति प्रश्ँँसा।। २।।யத்ஸப்தாந்நாநி மேத⁴யா தபஸாஜநயத்பிதேதி மேத⁴யா ஹி தபஸாஜநயத்பிதா। ஏகமஸ்ய ஸாதா⁴ரணமிதீத³மேவாஸ்ய தத்ஸாதா⁴ரணமந்நம் யதி³த³மத்³யதே। ஸ ய ஏதது³பாஸ்தே ந ஸ பாப்மநோ வ்யாவர்ததே மிஶ்ர ம்ˮ் ஹ்யேதத்। த்³வே தே³வாநபா⁴ஜயதி³தி ஹுதம் ச ப்ரஹுதம் ச தஸ்மாத்³தே³வேப்⁴யோ ஜுுதி ச ப்ர ச ஜுத்யதோ² ஆஹுர்த³ர்ஶபூர்ணமாஸாவிதி। தஸ்மாந்நேஷ்டியாஜுக꞉ ஸ்யாத்। பஶுப்⁴ய ஏகம் ப்ராயச்ச²தி³தி தத்பய꞉। பயோ ஹ்யேவாக்³ரே மநுஷ்யாஶ்ச பஶவஶ்சோபஜீவந்தி தஸ்மாத்குமாரம் ஜாதம் க்⁴ருதம் வைவாக்³ரே ப்ரதிலேஹயந்தி ஸ்தநம் வாநுதா⁴பயந்த்யத² வத்ஸம் ஜாதமாஹுரத்ருணாத³ இதி। தஸ்மிந்ஸர்வம் ப்ரதிஷ்த்³பி⁴தம் யச்ச ப்ராணிதி யச்ச நேதி பயஸி ஹீத்³ம்ˮ ஸர்வம் ப்ரதிஷ்த்³பி⁴தம் யச்ச ப்ராணிதி யச்ச ந। தத்³யதி³த³மாஹு꞉ ஸம்வத்ஸரம் பயஸா ஜுத³ப புநர்ம்ருத்யும் ஜயதீதி ந ததா² வித்³யாத்³யத³ஹரேவ ஜுஹோதி தத³ஹ꞉ புநர்ம்ருத்யுமபஜயத்யேவம் வித்³வாந்ஸர்வ ்ம்ˮஹி தே³வேப்⁴யோ(அ)ந்நாத்³யம் ப்ரயச்ச²தி। கஸ்மாத்தாநி ந க்ஷீயந்தே(அ)த்³யமாநாநி ஸர்வதே³தி புருஷோ வா அக்ஷிதி꞉ ஸ ஹீத³மந்நம் புந꞉ புநர்ஜநயதே। யோ வைதாமக்ஷிதிம் வேதே³தி புருஷோ வா அக்ஷிதி꞉ ஸ ஹீத³மந்நம் தி⁴யா தி⁴யா ஜநயதே கர்மபி⁴ர்யத்³தை⁴தந்ந குர்யாத்க்ஷீயேத ஹ ஸோ(அ)ந்நமத்தி ப்ரதீகேநேதி முக²ம் ப்ரதீகம் முகே²நேத்யேதத்। ஸ தே³வாநபி க³ச்ச²தி ஸ ஊர்ஜமுபஜீவதீதி ப்ரஶ்ம்ˮம்ˮஸா।। 2।।

தமிழ்“यत्सप्तान्नानि मेधया तपसा-जनयत्पिता” (யத்சப்தான்னானி மேதயா தபசாஜனயத்பிதா) என்பதின் அர்த்தம் பிரசித்தமானது. அது என்னவெனில் பிதா ஆனவர் ஞானத்தாலும் கர்மத்தினாலும் அன்னங்களை உற்பத்தி செய்தார் என்பதாகும். அவருடைய ஒரு அன்னம் சாதாரணமானது. அதாவது எது சாப்பிடப்படுகிறதோ அது சாதாரண அன்னம். இதை உபாசனை செய்பவன் பாபத்திலிருந்து விலகமாட்டான். ஏனெனில் அன்னம் கலப்படமாய் இருக்கிறது. (எல்லா பிராணிகளுடையதும் கலந்து இருக்கின்றது.) இரண்டு அன்னம் அவர் தேவதைகளுக்கு அளித்தார். அவை ஹுதம், பிரஹுதமாகும், ஆகையால் க்ருஹஸ்தன் தேவர்களுக்காக ஹவனமும், பலிஹரணமும் செய்கிறான். வேறு சிலர் கூறுகிறார்கள் எந்த இந்த இரண்டு அன்னமானது தர்ச, பூர்ணமாசமாக இருக்கிறதோ, அதனால் காமிய இஷ்டியான யஜனம் முதலியவைகளில் பிரவிர்த்திக்கக்கூடாது என்று. ஒரு அன்னம் பசுவிற்குக் கொடுக்கப்பட்டது. அது பால் ஆகும். மனிதர்களும், பசுக்களும் முதலில் பாலை ஆஸ்ரயித்து ஜீவனத்தை தரிக்கின்றார்கள். ஆகையால் பிறந்த குழந்தைக்கு முதலில் நெய் அளித்து ஸ்தனபானம் செய்விக்கின்றார்கள். அவ்வாறே பிறந்த கன்றுக்குட்டியும் புல்லை சாப்பிடாது என்று கூறுகிறார்கள். பிராணன கிரியை செய்தாலும் செய்யாவிடினும் அவை எல்லாம் பாலில் பிரிதிஷ்டையாகி இருக்கின்றன. ஆகையால் இவ்வாறு கூறுகிறார்கள்- ஒரு வருடம் பாலினால் ஹவனம் செய்பவன் அகால மரணத்தை (அபமிருத்யுவை) ஜயிக்கின்றான் என்று. இவ்வாறு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஏனெனில் ஒரு நாள் ஹவனம் செய்தாலும் அன்றே அபமிருத்யுவை ஜெயிக்கின்றான். இவ்வாறு அறிந்தவன் (உபாசனை செய்தவன்) தேவதைகளுக்கு சம்பூர்ண அன்னாத்யத்தை (உண்பதற்காக) கொடுக்கின்றான். (தானம் செய்கின்றான்). ஆனால் எப்பொழுதும் சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்தாலும் அன்னம் ஏன் குறைவதில்லை? இதன் காரணம் என்னவெனில் புருஷன் அவிநாசி (அழிவு அற்றவன்). அவன் மறுபடியும், மறுபடியும் அன்னத்தை உண்டுபண்ணி கொடுக்கின்றான். எவன் இந்த அக்ஷய (அழிவு அற்ற) பாவத்தை அறிகின்றானோ அதாவது நாசமற்றவனாய் இருக்கிறான். அதை இந்த அன்னத்தை ஞானத்தாலும், கர்மாவினாலும் உத்பன்னம் செய்து அளிக்கின்றான். அவன் உத்பன்னம் செய்யவில்லை எனில் அது க்ஷீணமாகிவிடும். அது ப்ரதீகமூலமாய் அதாவது முக்கியமான பிரதீகம் ஆகும். அதன் மூலமாய் அன்னத்தை சாப்பிடுகின்றான். அது தேவதைகளுக்குக் கிடைக்கிறது. அம்ருதத்தின் உபஜீவி ஆகின்றான் என புகழப்படுகிறது (பலன்). அவன் மறுபடியும், மறுபடியும் அன்னத்தை உண்டுபண்ணி கொடுக்கின்றான். எவன் இந்த அக்ஷய (அழிவு அற்ற) பாவத்தை அறிகின்றானோ அதாவது நாசமற்றவனாய் இருக்கிறான். அதை இந்த அன்னத்தை ஞானத்தாலும், கர்மாவினாலும் உத்பன்னம் செய்து அளிக்கின்றான். அவன் உத்பன்னம் செய்யவில்லை எனில் அது க்ஷீணமாகிவிடும். அது ப்ரதீகமூலமாய் அதாவது முக்கியமான பிரதீகம் ஆகும். அதன் மூலமாய் அன்னத்தை சாப்பிடுகின்றான். அது தேவதைகளுக்குக் கிடைக்கிறது. அம்ருதத்தின் உபஜீவி ஆகின்றான் என புகழப்படுகிறது (பலன்).

संस्कृतम्

தமிழ்

तत्र“यत्सप्तान्नानि मेधया तपसाजनयत्पिता”इत्यस्य कोऽर्थ उच्यते? इति हि शब्देनैव व्याचष्टे प्रसिद्धार्थावद्योतकेन। प्रसिद्धो ह्यस्य मन्त्रस्यार्थ इत्यर्थः। यदजनयदिति चानुवादस्वरूपेण मन्त्रेण प्रसिद्धार्थतैव प्रकाशिता। अतो ब्राह्मणमविशङ्कयैवाह-“मेधया हि तपसाजनयत्पिता” इति?தத்ர“யத்ஸப்தாந்நாநி மேத⁴யா தபஸாஜநயத்பிதா”இத்யஸ்ய கோ(அ)ர்த² உச்யதே? இதி ஹி ஶப்³தே³நைவ வ்யாசஷ்டே ப்ரஸித்³தா⁴ர்தா²வத்³யோதகேந। ப்ரஸித்³தோ⁴ ஹ்யஸ்ய மந்த்ரஸ்யார்த² இத்யர்த²꞉। யத³ஜநயதி³தி சாநுவாத³ஸ்வரூபேண மந்த்ரேண ப்ரஸித்³தா⁴ர்த²தைவ ப்ரகாஶிதா। அதோ ப்³ராஹ்மணமவிஶங்கயைவாஹ-“மேத⁴யா ஹி தபஸாஜநயத்பிதா” இதி?

ननु कथं प्रसिद्धातास्यार्थस्य? इत्युच्यते- जायादिकर्मान्तानां लोकफलसाधनानां पितृत्वं तावत् प्रत्यक्षमेव, अभिहितं च“जाया मे स्यात्” इत्यादिना। तत्र च दैवं वित्तं विद्या कर्म पुत्रश्च फलभूतानां लोकानां साधनं स्रष्टृत्वं प्रतीत्यभिहितम्, वक्ष्यमाणं च प्रसिद्धमेव, तस्माद्युक्तं वक्तुं मेधयेत्यादि।நநு கத²ம் ப்ரஸித்³தா⁴தாஸ்யார்த²ஸ்ய? இத்யுச்யதே- ஜாயாதி³கர்மாந்தாநாம் லோகப²லஸாத⁴நாநாம் பித்ருத்வம் தாவத் ப்ரத்யக்ஷமேவ, அபி⁴ஹிதம் ச“ஜாயா மே ஸ்யாத்” இத்யாதி³நா। தத்ர ச தை³வம் வித்தம் வித்³யா கர்ம புத்ரஶ்ச ப²லபூ⁴தாநாம் லோகாநாம் ஸாத⁴நம் ஸ்ரஷ்ட்ருத்வம் ப்ரதீத்யபி⁴ஹிதம், வக்ஷ்யமாணம் ச ப்ரஸித்³த⁴மேவ, தஸ்மாத்³யுக்தம் வக்தும் மேத⁴யேத்யாதி³।

एषणा हि फलविषया प्रसिद्धैव च लोके। एषणा च जायादीत्युक्तम्“एतावान्वै कामः” इत्यनेन। ब्रह्मविद्याविषये च सर्वैकत्वात्कामानुपपत्तेः।ஏஷணா ஹி ப²லவிஷயா ப்ரஸித்³தை⁴வ ச லோகே। ஏஷணா ச ஜாயாதீ³த்யுக்தம்“ஏதாவாந்வை காம꞉” இத்யநேந। ப்³ரஹ்மவித்³யாவிஷயே ச ஸர்வைகத்வாத்காமாநுபபத்தே꞉।

एतेनाशास्त्रीयप्रज्ञातपोभ्यां स्वाभाविकाभ्यां जगत्स्रष्टृत्वमुक्तमेव भवति, स्थावरान्तस्य चानिष्टफलस्य कर्मविज्ञाननिमित्तत्वात्। विवक्षितस्तु शास्त्रीय एव साध्यसाधनभावो ब्रह्मविद्याविधित्सया तद्वैराग्यस्य विवक्षितत्वात्। सर्वो ह्ययं व्यक्ताव्यक्तलक्षणः संसारोऽशुद्धोऽनित्यः साध्यसाधनरूपो दुःखोऽविद्याविषय इत्येतस्माद्विरक्तस्य ब्रह्मविद्या आरब्धव्येति।ஏதேநாஶாஸ்த்ரீயப்ரஜ்ஞாதபோப்⁴யாம் ஸ்வாபா⁴விகாப்⁴யாம் ஜக³த்ஸ்ரஷ்ட்ருத்வமுக்தமேவ ப⁴வதி, ஸ்தா²வராந்தஸ்ய சாநிஷ்டப²லஸ்ய கர்மவிஜ்ஞாநநிமித்தத்வாத்। விவக்ஷிதஸ்து ஶாஸ்த்ரீய ஏவ ஸாத்⁴யஸாத⁴நபா⁴வோ ப்³ரஹ்மவித்³யாவிதி⁴த்ஸயா தத்³வைராக்³யஸ்ய விவக்ஷிதத்வாத்। ஸர்வோ ஹ்யயம் வ்யக்தாவ்யக்தலக்ஷண꞉ ஸம்ஸாரோ(அ)ஶுத்³தோ⁴(அ)நித்ய꞉ ஸாத்⁴யஸாத⁴நரூபோ து³꞉கோ²(அ)வித்³யாவிஷய இத்யேதஸ்மாத்³விரக்தஸ்ய ப்³ரஹ்மவித்³யா ஆரப்³த⁴வ்யேதி।

तत्रान्नानां विभागेन विनियोग उच्यते-“एकमस्य साधारणम्” इति मन्त्रपदम्, तस्य व्याख्यानम्“इदमेवास्य तत्साधारणमन्नम्” इत्युक्तम्। अस्य भोक्तृसमुदायस्य, किं तत्? यदिदमद्यते भुज्यते सर्वैः प्राणिभिरहन्यहनि, तत्साधारणं सर्वभोक्त्रर्थमकल्पयत्पिता सृष्ट्वान्नम्।தத்ராந்நாநாம் விபா⁴கே³ந விநியோக³ உச்யதே-“ஏகமஸ்ய ஸாதா⁴ரணம்” இதி மந்த்ரபத³ம், தஸ்ய வ்யாக்²யாநம்“இத³மேவாஸ்ய தத்ஸாதா⁴ரணமந்நம்” இத்யுக்தம்। அஸ்ய போ⁴க்த்ருஸமுதா³யஸ்ய, கிம் தத்? யதி³த³மத்³யதே பு⁴ஜ்யதே ஸர்வை꞉ ப்ராணிபி⁴ரஹந்யஹநி, தத்ஸாதா⁴ரணம் ஸர்வபோ⁴க்த்ரர்த²மகல்பயத்பிதா ஸ்ருஷ்ட்வாந்நம்।

स य एतत्साधारणं सर्वप्राणभृत्स्थितिकरं भुज्यमानमन्नमुपास्ते तत्परो भवतीत्यर्थः- उपासनं हि नाम तात्पर्यं दृष्टं लोके“गुरुमुपास्ते”“राजानमुपास्ते” इत्यादौ- तस्माच्छरीरस्थित्यर्थान्नोपभोगप्रधानो नादृष्टार्थकर्मप्रधान इत्यर्थः, स एवं भूतो न पाप्मनोऽधर्मद्वावर्तते न विमुच्यत इत्येतत्। तथा च मन्त्रवर्णः-“मोघमन्नं विन्दते” इत्यादि। स्मृतिरपि“नात्मार्थं पाचयेदन्नम्”“अप्रदायैभ्यो यो भुङ्क्तेे स्तेन एव सः” (गीता ३। १२)“अन्नादे भ्रूणहा मार्ष्टि” (मनु० ८। ३१७) इत्यादिः।ஸ ய ஏதத்ஸாதா⁴ரணம் ஸர்வப்ராணப்⁴ருத்ஸ்தி²திகரம் பு⁴ஜ்யமாநமந்நமுபாஸ்தே தத்பரோ ப⁴வதீத்யர்த²꞉- உபாஸநம் ஹி நாம தாத்பர்யம் த்³ருஷ்டம் லோகே“கு³ருமுபாஸ்தே”“ராஜாநமுபாஸ்தே” இத்யாதௌ³- தஸ்மாச்ச²ரீரஸ்தி²த்யர்தா²ந்நோபபோ⁴க³ப்ரதா⁴நோ நாத்³ருஷ்டார்த²கர்மப்ரதா⁴ந இத்யர்த²꞉, ஸ ஏவம் பூ⁴தோ ந பாப்மநோ(அ)த⁴ர்மத்³வாவர்ததே ந விமுச்யத இத்யேதத்। ததா² ச மந்த்ரவர்ண꞉-“மோக⁴மந்நம் விந்த³தே” இத்யாதி³। ஸ்ம்ருதிரபி“நாத்மார்த²ம் பாசயேத³ந்நம்”“அப்ரதா³யைப்⁴யோ யோ பு⁴ங்க்தேே ஸ்தேந ஏவ ஸ꞉” (கீ³தா 3। 12)“அந்நாதே³ ப்⁴ரூணஹா மார்ஷ்டி” (மநு0 8। 317) இத்யாதி³꞉।

कस्मात्पुनः पाप्मनो न व्यावर्तते? मिश्रं ह्येतत्सर्वेषां हि स्वं तदप्रविभक्तं यत्प्राणिभिर्भुज्यते। सर्वभोज्यत्वादेव यो मुखे प्रक्षिप्यमाणोऽपि ग्रासः परस्य पीडाकरो दृश्यते,“ममेदं स्यात्” इति हि सर्वेषां तत्राशा प्रतिबद्धा। तस्मान्न परमपीडयित्वा ग्रसितुमपि शक्यते।“दुष्कृतं हि मनुष्याणाम्” इत्यादिस्मरणाच्च।கஸ்மாத்புந꞉ பாப்மநோ ந வ்யாவர்ததே? மிஶ்ரம் ஹ்யேதத்ஸர்வேஷாம் ஹி ஸ்வம் தத³ப்ரவிப⁴க்தம் யத்ப்ராணிபி⁴ர்பு⁴ஜ்யதே। ஸர்வபோ⁴ஜ்யத்வாதே³வ யோ முகே² ப்ரக்ஷிப்யமாணோ(அ)பி க்³ராஸ꞉ பரஸ்ய பீடா³கரோ த்³ருஶ்யதே,“மமேத³ம் ஸ்யாத்” இதி ஹி ஸர்வேஷாம் தத்ராஶா ப்ரதிப³த்³தா⁴। தஸ்மாந்ந பரமபீட³யித்வா க்³ரஸிதுமபி ஶக்யதே।“து³ஷ்க்ருதம் ஹி மநுஷ்யாணாம்” இத்யாதி³ஸ்மரணாச்ச।

गृहिणा वैश्वदेवाख्यमन्नं यदहन्यहनि निरूप्यत इति केचित्, तन्न, सर्वभोक्तृसाधारणत्वं वैश्वदेवाख्यस्यान्नस्य न सर्वप्राणभृद्भज्यमानान्नवत्प्रत्यक्षम्, नापि“यदिदमद्यते” इति तद्विषयं वचनमनुकूलम्। सर्वप्राणभृद्भुज्यमानान्नान्तःपातित्वाच्च वैश्वदेवाख्यस्य युक्तं श्वचाण्डालाद्याद्यास्यान्नस्य ग्रहणम्, वैश्वदेवव्यतिरेकेणापि श्वचाण्डालाद्याद्यान्नदर्शनात्, तत्र युक्तम्,“यदिदमद्यते” इति वचनम्। यदि हि तन्न गृह्येत, साधारणशब्देन पित्रासृष्टत्वाविनियुक्तत्वे तस्य प्रसज्येयाताम्। इष्यते हि तत्सृष्टत्वं तद्विनियुक्तत्वं च सर्वस्यान्नजातस्य।க்³ருஹிணா வைஶ்வதே³வாக்²யமந்நம் யத³ஹந்யஹநி நிரூப்யத இதி கேசித், தந்ந, ஸர்வபோ⁴க்த்ருஸாதா⁴ரணத்வம் வைஶ்வதே³வாக்²யஸ்யாந்நஸ்ய ந ஸர்வப்ராணப்⁴ருத்³ப⁴ஜ்யமாநாந்நவத்ப்ரத்யக்ஷம், நாபி“யதி³த³மத்³யதே” இதி தத்³விஷயம் வசநமநுகூலம்। ஸர்வப்ராணப்⁴ருத்³பு⁴ஜ்யமாநாந்நாந்த꞉பாதித்வாச்ச வைஶ்வதே³வாக்²யஸ்ய யுக்தம் ஶ்வசாண்டா³லாத்³யாத்³யாஸ்யாந்நஸ்ய க்³ரஹணம், வைஶ்வதே³வவ்யதிரேகேணாபி ஶ்வசாண்டா³லாத்³யாத்³யாந்நத³ர்ஶநாத், தத்ர யுக்தம்,“யதி³த³மத்³யதே” இதி வசநம்। யதி³ ஹி தந்ந க்³ருஹ்யேத, ஸாதா⁴ரணஶப்³தே³ந பித்ராஸ்ருஷ்டத்வாவிநியுக்தத்வே தஸ்ய ப்ரஸஜ்யேயாதாம்। இஷ்யதே ஹி தத்ஸ்ருஷ்டத்வம் தத்³விநியுக்தத்வம் ச ஸர்வஸ்யாந்நஜாதஸ்ய।

न च वैश्वदेवाख्यं शास्त्रोक्तं कर्म कुर्वतः पाप्मनोऽविनिवृत्तिर्युक्ता, न च तस्य प्रतिषेधोऽस्ति, न च मत्स्यबन्धनादिकर्मवत्स्वभावजुगुप्सितमेतत्, शिष्टनिर्वर्त्यत्वात्, अकरणे च प्रत्यवायश्रवणात्। इतरत्र च प्रत्यवायोपपत्तेः“अहमन्नमन्नमदन्तमा३ि” (तै०उ० ३। १०। ६) इति मन्त्रवर्णात्।ந ச வைஶ்வதே³வாக்²யம் ஶாஸ்த்ரோக்தம் கர்ம குர்வத꞉ பாப்மநோ(அ)விநிவ்ருத்திர்யுக்தா, ந ச தஸ்ய ப்ரதிஷேதோ⁴(அ)ஸ்தி, ந ச மத்ஸ்யப³ந்த⁴நாதி³கர்மவத்ஸ்வபா⁴வஜுகு³ப்ஸிதமேதத், ஶிஷ்டநிர்வர்த்யத்வாத், அகரணே ச ப்ரத்யவாயஶ்ரவணாத்। இதரத்ர ச ப்ரத்யவாயோபபத்தே꞉“அஹமந்நமந்நமத³ந்தமா3ி” (தை0உ0 3। 10। 6) இதி மந்த்ரவர்ணாத்।

“द्वे देवानभाजयत्” इति मन्त्रपदम्, ये द्वे अन्ने सृट्वा देवानभाजयत्। के ते द्वे? इत्युच्यते- हुतं च प्रहुतं च। हुतमित्यग्नौ हवनम्, प्रहुतं हुत्वा बलिहरणम्। यस्माद् द्वे एते अन्ने हुतप्रहुते देवानभाजयत्पिता। तस्मादेतर्ह्यपि गृहिणः काले देवेभ्यो जुति देवेभ्य इदमन्नमस्माभिर्दीयमानमिति मन्वाना जुति, प्रजुति च हुत्वा बलिहरणं च कुर्वत इत्यर्थः।“த்³வே தே³வாநபா⁴ஜயத்” இதி மந்த்ரபத³ம், யே த்³வே அந்நே ஸ்ருட்வா தே³வாநபா⁴ஜயத்। கே தே த்³வே? இத்யுச்யதே- ஹுதம் ச ப்ரஹுதம் ச। ஹுதமித்யக்³நௌ ஹவநம், ப்ரஹுதம் ஹுத்வா ப³லிஹரணம்। யஸ்மாத்³ த்³வே ஏதே அந்நே ஹுதப்ரஹுதே தே³வாநபா⁴ஜயத்பிதா। தஸ்மாதே³தர்ஹ்யபி க்³ருஹிண꞉ காலே தே³வேப்⁴யோ ஜுதி தே³வேப்⁴ய இத³மந்நமஸ்மாபி⁴ர்தீ³யமாநமிதி மந்வாநா ஜுதி, ப்ரஜுதி ச ஹுத்வா ப³லிஹரணம் ச குர்வத இத்யர்த²꞉।

अथो अप्यन्य आहुर्द्वे अन्ने पित्रा देवेभ्यः प्रत्ते न हुतप्रहुते, किं तर्हि? दर्शपूर्णमासाविति। द्वित्वश्रवणाविशेषाद-त्यन्तप्रसिद्धत्वाच्च हुतुप्रहुते इति प्रथमः पक्षः। यद्यपि द्वित्वं हुतप्रहुतयोः सम्भवति, तथापि श्रौतयोरेव तु दर्शपूर्णमासयोर्देवान्नत्वं प्रसिद्धतरम्, मन्त्रप्रकाशितत्वात्। गुणप्रधानप्राप्तौ च प्रधाने प्रथमतरा अवगतिः, दर्शपूर्णमासयोश्च प्राधान्यं हुतप्रहुतापेक्षया। तस्मात्तयोरेव ग्रहणं युक्तम्“द्वे देवानभाजयत्”इति।அதோ² அப்யந்ய ஆஹுர்த்³வே அந்நே பித்ரா தே³வேப்⁴ய꞉ ப்ரத்தே ந ஹுதப்ரஹுதே, கிம் தர்ஹி? த³ர்ஶபூர்ணமாஸாவிதி। த்³வித்வஶ்ரவணாவிஶேஷாத³-த்யந்தப்ரஸித்³த⁴த்வாச்ச ஹுதுப்ரஹுதே இதி ப்ரத²ம꞉ பக்ஷ꞉। யத்³யபி த்³வித்வம் ஹுதப்ரஹுதயோ꞉ ஸம்ப⁴வதி, ததா²பி ஶ்ரௌதயோரேவ து த³ர்ஶபூர்ணமாஸயோர்தே³வாந்நத்வம் ப்ரஸித்³த⁴தரம், மந்த்ரப்ரகாஶிதத்வாத்। கு³ணப்ரதா⁴நப்ராப்தௌ ச ப்ரதா⁴நே ப்ரத²மதரா அவக³தி꞉, த³ர்ஶபூர்ணமாஸயோஶ்ச ப்ராதா⁴ந்யம் ஹுதப்ரஹுதாபேக்ஷயா। தஸ்மாத்தயோரேவ க்³ரஹணம் யுக்தம்“த்³வே தே³வாநபா⁴ஜயத்”இதி।

यस्माद्देवार्थमेते पित्रा प्रक्लृप्ते दर्शपूर्णमासाख्ये अन्ने, तस्मात्तयोर्देवार्थत्वाविघाताय नेष्टियाजुक इष्टियजनशीलः, इष्टिशब्देन किल काम्या इष्टयः, शातपथीयं प्रसिद्धिः, ताच्छील्यप्रत्ययप्रयोगात्काम्येष्टियजनप्रधानो न स्यादित्यर्थः।யஸ்மாத்³தே³வார்த²மேதே பித்ரா ப்ரக்ல்ருப்தே த³ர்ஶபூர்ணமாஸாக்²யே அந்நே, தஸ்மாத்தயோர்தே³வார்த²த்வாவிகா⁴தாய நேஷ்டியாஜுக இஷ்டியஜநஶீல꞉, இஷ்டிஶப்³தே³ந கில காம்யா இஷ்டய꞉, ஶாதபதீ²யம் ப்ரஸித்³தி⁴꞉, தாச்சீ²ல்யப்ரத்யயப்ரயோகா³த்காம்யேஷ்டியஜநப்ரதா⁴நோ ந ஸ்யாதி³த்யர்த²꞉।

पशुभ्य एकं प्रायच्छदितियत्पशुभ्य एकं प्रायच्छत्पिता किं पुनस्तदन्नम्? तत्पयः। कथं पुनरवगम्यते पशवोऽस्यान्नस्य स्वामिनः? इत्यत आह- पयो ह्यग्रे प्रथमं यस्मान्मनुष्याश्च पशवश्च पयः एवोपजीवन्तीति। उचितं हि“तेषां तदन्नम्” अन्यथा कथं तदेवाग्रे नियमेनोपजीवेयुः?பஶுப்⁴ய ஏகம் ப்ராயச்ச²தி³தியத்பஶுப்⁴ய ஏகம் ப்ராயச்ச²த்பிதா கிம் புநஸ்தத³ந்நம்? தத்பய꞉। கத²ம் புநரவக³ம்யதே பஶவோ(அ)ஸ்யாந்நஸ்ய ஸ்வாமிந꞉? இத்யத ஆஹ- பயோ ஹ்யக்³ரே ப்ரத²மம் யஸ்மாந்மநுஷ்யாஶ்ச பஶவஶ்ச பய꞉ ஏவோபஜீவந்தீதி। உசிதம் ஹி“தேஷாம் தத³ந்நம்” அந்யதா² கத²ம் ததே³வாக்³ரே நியமேநோபஜீவேயு꞉?

कथमग्रे तदेवोपजीवन्ति? इत्युच्यते मनुष्याश्च पशवश्च यस्मात्तेनैवान्नेन वर्तन्तेऽद्यत्वेऽपि, यथा पित्रा आदौ विनियोगः कृतस्तथा तस्मात्कुमारं बालं जातं घृतं वा त्रैवर्णिका जातकर्मणि जातरूपसंयुक्तं प्रतिलेहयन्ति प्राशयन्ति। स्तनं वानुधापयन्ति पश्चात् पाययन्ति। यथासम्भवमन्येषां स्तनमेवाग्रे धापयन्ति मनुष्येभ्योऽन्येषां पशूनाम्। अथ वत्सं जातमाहुः“कियत्प्रमाणो वत्सः?” इत्येवं पृष्टाः सन्तोऽतृणाद इति। नाद्यापि तृणमत्ति, अतीव बालः, पयसैवाद्यापि वर्तत इत्यर्थः।கத²மக்³ரே ததே³வோபஜீவந்தி? இத்யுச்யதே மநுஷ்யாஶ்ச பஶவஶ்ச யஸ்மாத்தேநைவாந்நேந வர்தந்தே(அ)த்³யத்வே(அ)பி, யதா² பித்ரா ஆதௌ³ விநியோக³꞉ க்ருதஸ்ததா² தஸ்மாத்குமாரம் பா³லம் ஜாதம் க்⁴ருதம் வா த்ரைவர்ணிகா ஜாதகர்மணி ஜாதரூபஸம்யுக்தம் ப்ரதிலேஹயந்தி ப்ராஶயந்தி। ஸ்தநம் வாநுதா⁴பயந்தி பஶ்சாத் பாயயந்தி। யதா²ஸம்ப⁴வமந்யேஷாம் ஸ்தநமேவாக்³ரே தா⁴பயந்தி மநுஷ்யேப்⁴யோ(அ)ந்யேஷாம் பஶூநாம்। அத² வத்ஸம் ஜாதமாஹு꞉“கியத்ப்ரமாணோ வத்ஸ꞉?” இத்யேவம் ப்ருஷ்டா꞉ ஸந்தோ(அ)த்ருணாத³ இதி। நாத்³யாபி த்ருணமத்தி, அதீவ பா³ல꞉, பயஸைவாத்³யாபி வர்தத இத்யர்த²꞉।

यच्चाग्रे जातकर्मादौ घृतमुपजीवन्ति, यच्चेतरे पय एव, तत्सर्वथापि पय एवोपजीवन्ति, घृतस्यापि पयोविकारत्वात्पयस्त्वमेव। कस्मात्पुनः सप्तमं सत्पश्वन्नं चतुर्थत्वेन व्याख्यायते? कर्मसाधनत्वात्। कर्म हि पयःसाधनाश्रयं अिहोत्रादि। तच्च कर्म साधनं वित्तसाध्यं वक्ष्यमाणस्यान्नत्रयस्य साध्यस्य, यथा दर्शपूर्णमासौ पूर्वोक्तावन्ने। अतः कर्म पक्षत्वात् कर्मणा सह पिण्डीकृत्योपदेशः। साधनत्वाविशेषादर्थसम्बन्धा-दानन्तर्यमकारणमिति च। व्याख्याने प्रतिपत्तिसौकर्याच्च। सुखं हि नैरन्तर्येण व्याख्यातुं शक्यन्तेऽन्नानि व्याख्यातानि च सुखं प्रतीयन्ते।யச்சாக்³ரே ஜாதகர்மாதௌ³ க்⁴ருதமுபஜீவந்தி, யச்சேதரே பய ஏவ, தத்ஸர்வதா²பி பய ஏவோபஜீவந்தி, க்⁴ருதஸ்யாபி பயோவிகாரத்வாத்பயஸ்த்வமேவ। கஸ்மாத்புந꞉ ஸப்தமம் ஸத்பஶ்வந்நம் சதுர்த²த்வேந வ்யாக்²யாயதே? கர்மஸாத⁴நத்வாத்। கர்ம ஹி பய꞉ஸாத⁴நாஶ்ரயம் அிஹோத்ராதி³। தச்ச கர்ம ஸாத⁴நம் வித்தஸாத்⁴யம் வக்ஷ்யமாணஸ்யாந்நத்ரயஸ்ய ஸாத்⁴யஸ்ய, யதா² த³ர்ஶபூர்ணமாஸௌ பூர்வோக்தாவந்நே। அத꞉ கர்ம பக்ஷத்வாத் கர்மணா ஸஹ பிண்டீ³க்ருத்யோபதே³ஶ꞉। ஸாத⁴நத்வாவிஶேஷாத³ர்த²ஸம்ப³ந்தா⁴-தா³நந்தர்யமகாரணமிதி ச। வ்யாக்²யாநே ப்ரதிபத்திஸௌகர்யாச்ச। ஸுக²ம் ஹி நைரந்தர்யேண வ்யாக்²யாதும் ஶக்யந்தே(அ)ந்நாநி வ்யாக்²யாதாநி ச ஸுக²ம் ப்ரதீயந்தே।

तस्मिन्सर्वं प्रतिष्द्भितं यच्च प्राणिति यच्च नेत्यस्य कोऽर्थः? इत्युच्यते- तस्मिन्पश्वन्ने पयसि सर्वमध्यात्माधिभूताधि-दैवलक्षणं कृत्स्नं जगत्प्रतिष्द्भितं यच्च प्राणिति प्राणचेष्टावद्यच्च न स्थावरं शैलादि। तत्र हिशब्देनैव प्रसिद्धावद्योतकेन व्याख्यातम्। कथं पयोद्रव्यस्य सर्वप्रतिष्द्भात्वम्? कारणत्वोपपत्तेः। कारणत्वं चाग्निहोत्रादिकर्मसमवायित्वम्। अग्निहोत्राद्याहुतिविपरिणा-मात्मकं च जगत्कृत्स्नमिति श्रुतिस्मृतिवादाः शतशो व्यवस्थिताः। अतो युक्तमेव हिशब्देन व्याख्यानम्।தஸ்மிந்ஸர்வம் ப்ரதிஷ்த்³பி⁴தம் யச்ச ப்ராணிதி யச்ச நேத்யஸ்ய கோ(அ)ர்த²꞉? இத்யுச்யதே- தஸ்மிந்பஶ்வந்நே பயஸி ஸர்வமத்⁴யாத்மாதி⁴பூ⁴தாதி⁴-தை³வலக்ஷணம் க்ருத்ஸ்நம் ஜக³த்ப்ரதிஷ்த்³பி⁴தம் யச்ச ப்ராணிதி ப்ராணசேஷ்டாவத்³யச்ச ந ஸ்தா²வரம் ஶைலாதி³। தத்ர ஹிஶப்³தே³நைவ ப்ரஸித்³தா⁴வத்³யோதகேந வ்யாக்²யாதம்। கத²ம் பயோத்³ரவ்யஸ்ய ஸர்வப்ரதிஷ்த்³பா⁴த்வம்? காரணத்வோபபத்தே꞉। காரணத்வம் சாக்³நிஹோத்ராதி³கர்மஸமவாயித்வம்। அக்³நிஹோத்ராத்³யாஹுதிவிபரிணா-மாத்மகம் ச ஜக³த்க்ருத்ஸ்நமிதி ஶ்ருதிஸ்ம்ருதிவாதா³꞉ ஶதஶோ வ்யவஸ்தி²தா꞉। அதோ யுக்தமேவ ஹிஶப்³தே³ந வ்யாக்²யாநம்।

यत्तद्ब्राह्मणान्तरेष्विदमाहुः- संवत्सरं पयसा जुदप पुनर्मृत्युं जयतीति, संवत्सरेण किल त्रीणि षष्टिशतान्याहुतीनां सप्त च शतानि विंशतिश्चेति याजुष्मतीरिष्टका अभिसम्पद्यमानाः संवत्सरस्य चाहोरात्राणि, संवत्सरमग्निं प्रजापतिमाप्नुवन्ति, एवं कृत्वा संवत्सरं जुदपजयति पुनः मृत्युम्, इतः प्रेत्य देवेषु सम्भूतः पुनर्न म्रियत इत्यर्थः।யத்தத்³ப்³ராஹ்மணாந்தரேஷ்வித³மாஹு꞉- ஸம்வத்ஸரம் பயஸா ஜுத³ப புநர்ம்ருத்யும் ஜயதீதி, ஸம்வத்ஸரேண கில த்ரீணி ஷஷ்டிஶதாந்யாஹுதீநாம் ஸப்த ச ஶதாநி விம்ஶதிஶ்சேதி யாஜுஷ்மதீரிஷ்டகா அபி⁴ஸம்பத்³யமாநா꞉ ஸம்வத்ஸரஸ்ய சாஹோராத்ராணி, ஸம்வத்ஸரமக்³நிம் ப்ரஜாபதிமாப்நுவந்தி, ஏவம் க்ருத்வா ஸம்வத்ஸரம் ஜுத³பஜயதி புந꞉ ம்ருத்யும், இத꞉ ப்ரேத்ய தே³வேஷு ஸம்பூ⁴த꞉ புநர்ந ம்ரியத இத்யர்த²꞉।

इत्येवं ब्राह्मणवादा आहुः, न तथा विद्यान्न तथा द्रष्टव्यम्, यदहरेव जुहोति तदहः पुनर्मृत्युमपजयति, न संवत्सराभ्यासमपेक्षते। एवं विद्वान्सन्, यदुक्तम्- पयसि हीदं सर्वं प्रतिष्द्भितं पय आहुतिविपरिणामात्मकत्वात्सर्वस्येति, तदेकेनैवाह्ना जगदात्मत्वं प्रतिपद्यते, तदुच्यते- अपजयति पुनर्मृत्युं पुनर्मरणम्, सकृन्मृत्वा विद्वाञ्छरीरेण वियुज्य सर्वात्मा भवति न पुनर्मरणाय परिच्छिन्नं शरीरं गृह्णातीत्यर्थः।இத்யேவம் ப்³ராஹ்மணவாதா³ ஆஹு꞉, ந ததா² வித்³யாந்ந ததா² த்³ரஷ்டவ்யம், யத³ஹரேவ ஜுஹோதி தத³ஹ꞉ புநர்ம்ருத்யுமபஜயதி, ந ஸம்வத்ஸராப்⁴யாஸமபேக்ஷதே। ஏவம் வித்³வாந்ஸந், யது³க்தம்- பயஸி ஹீத³ம் ஸர்வம் ப்ரதிஷ்த்³பி⁴தம் பய ஆஹுதிவிபரிணாமாத்மகத்வாத்ஸர்வஸ்யேதி, ததே³கேநைவாஹ்நா ஜக³தா³த்மத்வம் ப்ரதிபத்³யதே, தது³ச்யதே- அபஜயதி புநர்ம்ருத்யும் புநர்மரணம், ஸக்ருந்ம்ருத்வா வித்³வாஞ்ச²ரீரேண வியுஜ்ய ஸர்வாத்மா ப⁴வதி ந புநர்மரணாய பரிச்சி²ந்நம் ஶரீரம் க்³ருஹ்ணாதீத்யர்த²꞉।

कः पुनर्हेतुः सर्वात्माप्त्या मृत्युमपजयति? इत्युच्यते- सर्वं समस्तं हि यस्माद्देवेभ्यः सर्वेभ्योऽन्नाद्यमन्नमेव तदाद्यं च सायंप्रातराहुतिप्रक्षेपेण प्रयच्छति। तद्युक्तं सर्वमाहुतिमयमात्मानं कृत्वा सर्वदेवान्नरूपेण सर्वैर्देवैरेकात्मभावं गत्वा सर्वदेवमयो भूत्वा पुनर्न म्रियत इति।க꞉ புநர்ஹேது꞉ ஸர்வாத்மாப்த்யா ம்ருத்யுமபஜயதி? இத்யுச்யதே- ஸர்வம் ஸமஸ்தம் ஹி யஸ்மாத்³தே³வேப்⁴ய꞉ ஸர்வேப்⁴யோ(அ)ந்நாத்³யமந்நமேவ ததா³த்³யம் ச ஸாயம்ப்ராதராஹுதிப்ரக்ஷேபேண ப்ரயச்ச²தி। தத்³யுக்தம் ஸர்வமாஹுதிமயமாத்மாநம் க்ருத்வா ஸர்வதே³வாந்நரூபேண ஸர்வைர்தே³வைரேகாத்மபா⁴வம் க³த்வா ஸர்வதே³வமயோ பூ⁴த்வா புநர்ந ம்ரியத இதி।

अथैतदप्युक्तं ब्राह्मणेन“ब्रह्म वै स्वयम्भु तपोऽतप्यत, तदैक्षत न वै तपस्यानन्त्यमस्ति, हन्ताहं भूतेष्वात्मानं जुहवानि भूतानि चात्मनीति, तत्सर्वेषु भूतेष्वात्मानं हुत्वा भूतानि चात्मनि सर्वेषां भूतानां श्रैष्द्भं स्वाराज्यमाधिपत्यं पर्येत्” इति।அதை²தத³ப்யுக்தம் ப்³ராஹ்மணேந“ப்³ரஹ்ம வை ஸ்வயம்பு⁴ தபோ(அ)தப்யத, ததை³க்ஷத ந வை தபஸ்யாநந்த்யமஸ்தி, ஹந்தாஹம் பூ⁴தேஷ்வாத்மாநம் ஜுஹவாநி பூ⁴தாநி சாத்மநீதி, தத்ஸர்வேஷு பூ⁴தேஷ்வாத்மாநம் ஹுத்வா பூ⁴தாநி சாத்மநி ஸர்வேஷாம் பூ⁴தாநாம் ஶ்ரைஷ்த்³ப⁴ம் ஸ்வாராஜ்யமாதி⁴பத்யம் பர்யேத்” இதி।

कस्मात्तानि न क्षीयन्तेऽद्यमानानि सर्वदेति। यदा पित्रा अन्नानि सृट्वा सप्त पृथक्पृथग्भोक्तृभ्यः प्रत्तानि, तदाप्रभृत्येव तैर्भोक्तृभिरद्यमानानि- तन्निमित्तत्वात्तेषां स्थितेः- सर्वदा नैेरन्तर्येण, कृतक्षयोपपत्तेश्च युक्तस्तेषां क्षयः। न च तानि क्षीयमाणानि, जगतोऽविभ्रष्टरूपेणैवावस्थानदर्शनात्। भवितव्यं चाक्षयकारणेन, तस्मात्कस्मात्पुनस्तानि न क्षीयन्त इति प्रश्नः।கஸ்மாத்தாநி ந க்ஷீயந்தே(அ)த்³யமாநாநி ஸர்வதே³தி। யதா³ பித்ரா அந்நாநி ஸ்ருட்வா ஸப்த ப்ருத²க்ப்ருத²க்³போ⁴க்த்ருப்⁴ய꞉ ப்ரத்தாநி, ததா³ப்ரப்⁴ருத்யேவ தைர்போ⁴க்த்ருபி⁴ரத்³யமாநாநி- தந்நிமித்தத்வாத்தேஷாம் ஸ்தி²தே꞉- ஸர்வதா³ நைேரந்தர்யேண, க்ருதக்ஷயோபபத்தேஶ்ச யுக்தஸ்தேஷாம் க்ஷய꞉। ந ச தாநி க்ஷீயமாணாநி, ஜக³தோ(அ)விப்⁴ரஷ்டரூபேணைவாவஸ்தா²நத³ர்ஶநாத்। ப⁴விதவ்யம் சாக்ஷயகாரணேந, தஸ்மாத்கஸ்மாத்புநஸ்தாநி ந க்ஷீயந்த இதி ப்ரஶ்ந꞉।

तस्येदं प्रतिवचनम्-“पुरुषो वा अक्षितिः”। यथासौ पूर्वमन्नानां स्रष्टासीत्पिता मेधया जायादि सम्बन्धेन च पाकर्मणाभोा च, तथा येभ्यो दत्तान्यन्नानि तेऽपि तेषामन्नानां भोारोऽपि सन्तः पितर एव, मेधया तपसा च यतो जनयन्ति तान्यन्नानि। तदेतदभिधीयते पुरुषो वै योऽन्नानां भोा सोऽक्षितिरक्षयहेतुः।தஸ்யேத³ம் ப்ரதிவசநம்-“புருஷோ வா அக்ஷிதி꞉”। யதா²ஸௌ பூர்வமந்நாநாம் ஸ்ரஷ்டாஸீத்பிதா மேத⁴யா ஜாயாதி³ ஸம்ப³ந்தே⁴ந ச பாகர்மணாபோ⁴ா ச, ததா² யேப்⁴யோ த³த்தாந்யந்நாநி தே(அ)பி தேஷாமந்நாநாம் போ⁴ாரோ(அ)பி ஸந்த꞉ பிதர ஏவ, மேத⁴யா தபஸா ச யதோ ஜநயந்தி தாந்யந்நாநி। ததே³தத³பி⁴தீ⁴யதே புருஷோ வை யோ(அ)ந்நாநாம் போ⁴ா ஸோ(அ)க்ஷிதிரக்ஷயஹேது꞉।

कथमस्याक्षितित्वम्? इत्युच्यते- स हि यस्मादिदं भुज्यमानं सप्तविधं कार्यकरणलक्षणं क्रियाफलात्मकं पुनः पुनर्भूयो भूयो जनयते उत्पादयति धिया तत्तत्कालभाविन्या तया तया प्रज्ञया, कर्मभिश्च वानःकायचेष्टितैः, यद्यदि ह यद्येतत्सप्तविधमन्नमुक्तं क्षणमात्रमपि न कुर्यात्प्रज्ञया कर्मभिश्च, ततो विच्छिद्येत भुज्यमानत्वात्सातत्येन क्षीयेत ह। तस्माद्यथैवायं पुरुषो भोक्ता अन्नानां नैरन्तर्येण, यथाप्रज्ञं यथाकर्म च करोत्यपि। तस्मात्पुरुषोऽक्षितिः सातत्येन कर्तृत्वात्। तस्माद् भूज्यमाना- न्यप्यन्नानि न क्षीयन्त इत्यर्थः।கத²மஸ்யாக்ஷிதித்வம்? இத்யுச்யதே- ஸ ஹி யஸ்மாதி³த³ம் பு⁴ஜ்யமாநம் ஸப்தவித⁴ம் கார்யகரணலக்ஷணம் க்ரியாப²லாத்மகம் புந꞉ புநர்பூ⁴யோ பூ⁴யோ ஜநயதே உத்பாத³யதி தி⁴யா தத்தத்காலபா⁴விந்யா தயா தயா ப்ரஜ்ஞயா, கர்மபி⁴ஶ்ச வாந꞉காயசேஷ்டிதை꞉, யத்³யதி³ ஹ யத்³யேதத்ஸப்தவித⁴மந்நமுக்தம் க்ஷணமாத்ரமபி ந குர்யாத்ப்ரஜ்ஞயா கர்மபி⁴ஶ்ச, ததோ விச்சி²த்³யேத பு⁴ஜ்யமாநத்வாத்ஸாதத்யேந க்ஷீயேத ஹ। தஸ்மாத்³யதை²வாயம் புருஷோ போ⁴க்தா அந்நாநாம் நைரந்தர்யேண, யதா²ப்ரஜ்ஞம் யதா²கர்ம ச கரோத்யபி। தஸ்மாத்புருஷோ(அ)க்ஷிதி꞉ ஸாதத்யேந கர்த்ருத்வாத்। தஸ்மாத்³ பூ⁴ஜ்யமாநா- ந்யப்யந்நாநி ந க்ஷீயந்த இத்யர்த²꞉।

अतः प्रज्ञाक्रियालक्षणप्रबन्धारूढः सर्वो लोकः साध्यसाधनलक्षणः क्रियाफलात्मकः संहतानेकप्राणिकर्मवासना-सन्तानावष्टब्धत्वात्क्षणिकोऽशुद्धोऽसारो नदीस्रोतःप्रदीप-सन्तानकल्पः कदलीस्तम्भवदसारः फेनमायामरीच्यम्भःस्वप्नादि-समस्तदात्मगतदृष्टीनामविकीर्यमाणो नित्यः सारवानिव लक्ष्यते।அத꞉ ப்ரஜ்ஞாக்ரியாலக்ஷணப்ரப³ந்தா⁴ரூட⁴꞉ ஸர்வோ லோக꞉ ஸாத்⁴யஸாத⁴நலக்ஷண꞉ க்ரியாப²லாத்மக꞉ ஸம்ஹதாநேகப்ராணிகர்மவாஸநா-ஸந்தாநாவஷ்டப்³த⁴த்வாத்க்ஷணிகோ(அ)ஶுத்³தோ⁴(அ)ஸாரோ நதீ³ஸ்ரோத꞉ப்ரதீ³ப-ஸந்தாநகல்ப꞉ கத³லீஸ்தம்ப⁴வத³ஸார꞉ பே²நமாயாமரீச்யம்ப⁴꞉ஸ்வப்நாதி³-ஸமஸ்ததா³த்மக³தத்³ருஷ்டீநாமவிகீர்யமாணோ நித்ய꞉ ஸாரவாநிவ லக்ஷ்யதே।

तदेतद्वैराग्यार्थमुच्यते- धिया धिया जनयते कर्मभिर्यद्धैतन्न कुर्यात्क्षीयेत हेति- विरक्तानां ह्यस्माद्ब्रह्मविद्या आरब्धव्या चतुर्थप्रमुखेणेति।ததே³தத்³வைராக்³யார்த²முச்யதே- தி⁴யா தி⁴யா ஜநயதே கர்மபி⁴ர்யத்³தை⁴தந்ந குர்யாத்க்ஷீயேத ஹேதி- விரக்தாநாம் ஹ்யஸ்மாத்³ப்³ரஹ்மவித்³யா ஆரப்³த⁴வ்யா சதுர்த²ப்ரமுகே²ணேதி।

यो वैतामक्षितिं वेदेति, वक्ष्यमाणान्यपि त्रीण्यान्नान्यस्मिन्नवसरे व्याख्यातान्येवेति कृत्वा तेषां याथात्म्य-विज्ञानफलमुपसंह्रियते- यो वा एताम् अक्षितिम् अक्षयहेतुं यथोक्तं वेद, पुरुषो वा अक्षितिः स हीदमन्नं धिया धिया जनयते कर्मभिर्यद्धैतन्न कुर्यात्क्षीयेत हेति।யோ வைதாமக்ஷிதிம் வேதே³தி, வக்ஷ்யமாணாந்யபி த்ரீண்யாந்நாந்யஸ்மிந்நவஸரே வ்யாக்²யாதாந்யேவேதி க்ருத்வா தேஷாம் யாதா²த்ம்ய-விஜ்ஞாநப²லமுபஸம்ஹ்ரியதே- யோ வா ஏதாம் அக்ஷிதிம் அக்ஷயஹேதும் யதோ²க்தம் வேத³, புருஷோ வா அக்ஷிதி꞉ ஸ ஹீத³மந்நம் தி⁴யா தி⁴யா ஜநயதே கர்மபி⁴ர்யத்³தை⁴தந்ந குர்யாத்க்ஷீயேத ஹேதி।

सोऽन्नमत्ति प्रतीकेनेत्यस्यार्थ उच्यते- मुखं मुख्यत्वं प्राधान्यमित्येतत्। प्राधान्येनैवान्नानां पितुः पुरुषस्याक्षितित्वं यो वेद सोऽन्नमत्ति नान्नं प्रति विद्वानन्ना-नामात्मभूतः, भोक्तैव भवति, न भोज्यतामापद्यते। स देवानपिगच्छति स ऊर्जमुपजीवति, देवानपि गच्छति देवात्मभावं प्रतिपद्यते, ऊर्जममृतं चोपजीवतीति यदुक्तं सा प्रशंसा, नापूर्वार्थोऽन्योऽस्ति।।ஸோ(அ)ந்நமத்தி ப்ரதீகேநேத்யஸ்யார்த² உச்யதே- முக²ம் முக்²யத்வம் ப்ராதா⁴ந்யமித்யேதத்। ப்ராதா⁴ந்யேநைவாந்நாநாம் பிது꞉ புருஷஸ்யாக்ஷிதித்வம் யோ வேத³ ஸோ(அ)ந்நமத்தி நாந்நம் ப்ரதி வித்³வாநந்நா-நாமாத்மபூ⁴த꞉, போ⁴க்தைவ ப⁴வதி, ந போ⁴ஜ்யதாமாபத்³யதே। ஸ தே³வாநபிக³ச்ச²தி ஸ ஊர்ஜமுபஜீவதி, தே³வாநபி க³ச்ச²தி தே³வாத்மபா⁴வம் ப்ரதிபத்³யதே, ஊர்ஜமம்ருதம் சோபஜீவதீதி யது³க்தம் ஸா ப்ரஶம்ஸா, நாபூர்வார்தோ²(அ)ந்யோ(அ)ஸ்தி।।

अव - पाङ्क्तस्य कर्मणः फलभूतानि यानि त्रीण्यन्नान्युपक्षिप्तानि तानि कार्यत्वाद्विस्तीर्णविषयत्वाच्च पूर्वोभ्योऽन्नेभ्यः पृथगुत्कृष्टानि, तेषां व्याख्यानार्थं उत्तरो ग्रन्थ आब्राह्मण-परिसमाप्तेः।அவ - பாங்க்தஸ்ய கர்மண꞉ ப²லபூ⁴தாநி யாநி த்ரீண்யந்நாந்யுபக்ஷிப்தாநி தாநி கார்யத்வாத்³விஸ்தீர்ணவிஷயத்வாச்ச பூர்வோப்⁴யோ(அ)ந்நேப்⁴ய꞉ ப்ருத²கு³த்க்ருஷ்டாநி, தேஷாம் வ்யாக்²யாநார்த²ம் உத்தரோ க்³ரந்த² ஆப்³ராஹ்மண-பரிஸமாப்தே꞉।

மேலே கூறப்பட்ட“यत्सप्तान्नानि मेधया तपसाजनयत्पिता” (யத்ஸப்தான்னானி மேதயா தபசாஜனயத் பிதா) இந்த முதல் மந்திரத்தின் அர்த்தம் என்ன? என்பது“हि”(ஹி) சப்தத்தால் பிரசித்த அர்த்தத்தை தெரியப்படுவதற்காக வியாக்கியானம் செய்யப்படுகிறது. இதன் தாத்பரியம் என்னவெனில் இந்த மந்திரத்தின் பொருளானது பிரசித்தமானது.“यदजनयत्” (யதஜனயத்) என்று அனுவாத ஸ்வரூபமாய் இந்த மந்திரத்தால் பிரசித்தமான அர்த்தமே தெளிவாக்கப்பட்டது. ஆகையால் சிறிதும் சந்தேஹமற்ற பாவத்தால் கூறுகிறது.“मेधया हि तपसाजनयत्मिता” (மேதயா ஹி தபசாஜனயத்பிதா) என்று.

இந்த அர்த்தத்திற்கு எவ்வாறு பிரசித்தத்துவம்? அதற்குக் கூறப்படுகிறது. ஸ்திரீ முதற்கொண்டு கர்மம் முடிய உள்ள லோகம், பலம், சாதனம் இவைகளுக்கெல்லாம் பித்ரு தன்மை பிரத்யக்ஷமாய் இருக்கிறது.“जाया मे स्यात्” முதலிய வாக்கியங்களால் கூறப்பட்டுள்ளது. அதில் தைவம், வித்தம், வித்யா, கர்மம், புத்திரன் ஆகிய தன்னுடைய பலனுடன் கூடிய லோகங்களின் ஸ்ருஷ்டிக்கும் தன்மைக்கு சாதனம் என்று கூறப்பட்டது. இனிக் கூறப்போவதும் பிரசித்தமே ஆகும். ஆகையால்“मेधया” (மேதயா) என்பது முதலியவை கூறப்பட்டது பொருத்தமே.

ஏஷணை அல்லவா பல விஷயத்தில் ஈடுபடச்செய்கிறது. அதைன உலகில் காண்கிறோம்“एतावान्वैकामः” (ஏதாவான்வைகாம:) என்ற வாக்கியத்தால் ஸ்திரீ முதலியவையே ஏஷணா(एषणा) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. எல்லாம் ஏகமாய் இருப்பதால் ப்ரஹ்மவித்யா விஷயத்தில் காமம் உண்டாவதில்லை.

முன்பு கூறப்பட்டதைப்போல் ஸ்தாவரம் வரையிலும் உள்ளவைகள் கர்ம, விக்ஞான நிமித்தமானதால் சாஸ்திரத்திற்கு விரோதமான பிரக்ஞா தபஸ் இவைகளின் ஸ்வபாவத்தால் ஜகத் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது. என்று முன்பே கூறப்பட்டது. ப்ரஹ்மவித்யையின் விதானத்தை தெரியப்படுத்துவதின் இச்சையால் அந்த வைராக்கியத்தை பற்றி விளக்கி இருப்பதால் அது சாஸ்திரத்திற்கு சம்மதமான சாத்தியசாதன பாவரூபமே விளக்கப்பட்டதாகிறது. இந்த அனைத்து வயக்த அவ்யக்த லக்ஷணமான சம்சாரம் அசுத்தமானது, அநித்யமானது, சாத்திய சாதன ரூபமானது. துக்கமானது அவித்யா விஷயம் என்று இதிலிருந்து விரக்தி அடைந்தவன் ப்ரஹ்ம வித்யையை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்பதாகும். । साधारण अन्न विवेचनम्।

இப்பொழுது அன்னங்களின் விபாகங்களால் எவ்வாறு பகிர்ந்து அளிப்பது என்பது கூறுகிறது.“एकमस्य साधारणम्” (ஏகமஸ்ய சாதரணம்) என்ற மந்திரபதம், அதனுடைய வியாக்கியானம்“इदमेवास्य तत्साधरणमन्नम्” (இதமேவாஸ்ய தத்சாதரணமன்னம்) என்று உள்ளது. அந்த போக்த்ரு சமுதாயத்தின் அன்னம் என்பது யாது? எல்லா பிராணிகளாலும் தினமும் எது சாப்பிடப்படுகிறதோ அது சாதரண அன்னமாகும். அது பிதாவால் கல்பிக்கப்பட்டதாகும். அதாவது சிருஷ்டிக்கப்பட்டதாகும்.

யாரொருவன் எல்லா பிராணிகளையும் தாங்கி, போஷணை, ஸ்திதி இவைகளை செய்யக்கூடிய சாப்பிடப்படும் சாதரண அன்னம் அதை உபாசிப்பவன் அந்த பரமாகவே ஆகின்றான் என்பது பொருள். உபாசனம் என்பதின் தாத்பர்யம்“गुरुमुपास्ते” (குருமுபாச்தே)“राजानमुपास्ते” (ராஜானாபாச்தே) முதலிய வாக்கியங்கள் உலகில் காணப்படுகிறது. ஆகையால் சரீர ஸ்திதிக்காகவே அன்னம் உபயோகிக்கபடுவது பிரதானமாகும். அதாவது அதிருஷ்டார்த்த கர்மம் பிரதானம் அல்ல என்பது பொருள். இவ்வாறு உள்ள புருஷன் பாபத்திலிருந்து அதாவது அதர்மத்திலிருந்து விடுபட முடியாது. அவ்வாறே“मोघमन्नं विन्दते” (மோகன்னம் விந்ததே) முதலிய மந்திர வர்ணங்களாலும் ஸ்மிருதியும் கூறுகிறது.“नात्मार्थं पाचयेदन्नम्” (நாத்மார்த்தம் பாசயேதன்னம்),“अप्रदायैभ्यो यो भुङ्क्तेे स्तेन एव सः” (அப்பிரதாயைப்யோ யோ புங்க்தே ஸ்தேன ஏவ ச:)“अन्नादे भ्रूणहा मार्ष्टि” (அன்னாதே ப்ரூணாஹா மார்ஷ்டி) முதலியவைகளும் கூறுகின்றன.

எதனால் பாபங்களிலிருந்து விடுபடுவதில்லை? எனில் எல்லா பிராணிகளும் இந்த“मिश्रं” (மிஸ்ரம்- அன்னம்) அன்னத்தை பிரிக்காமல் சாப்பிடுவது எல்லோர்க்கும்“तत् हि स्वम्” (தன்னுடைய தனமாகிறது) ஆகிறது. எல்லோரும் சாப்பிட வேண்டியதால் தன் வாயில் அந்த அன்னத்தை வைப்பது மற்றவரை பீடிக்கச் (கஷ்டம்) செய்வது போல் காணப்படுகிறது. ஏனெனில் எல்லோருக்கும்“ममेद स्यात्” (மமேதம் ஸ்யாத்) என்று (எனக்காக ஆகட்டும்) கூறுவதால் அங்கு ஆசையினால் பந்தப்படுகிறான். ஆகையால் மற்றவரை கஷ்டப்படுத்தாமல் சாப்பிடுவது என்பது முடியாத காரியமாகிறது.“दुष्कृतं हि मनुष्याणाम्” (துஷ்கிருதம் ஹி மனுஷ்யானம்) என்பது முதலிய சுருதிகளால் அறிகின்றோம்.

கிரஹஸ்தன் மூலமாய் தினசரி வைச்வதேவம் என்னும் அன்னத்தை செய்கிறார் என்று சிலர் கூறுகின்றனர். அது சரியல்ல. எல்லா போக்தாவின் சாதரணமான வைச்வதேவம் எனப்படும் அன்னம் பிராணனைத் தாங்குகின்ற எல்லோராலும் சாப்பிடும் அன்னம் போல் பிரத்யக்ஷம் அன்று.“यदिदमद्यते” (யதிதமத்யதே) என்ற அந்த விஷய வசனத்தினாலும் அது அனுகூலம் அல்ல. பிராணனைத் தாங்குகின்ற எல்லோராலும் சாப்பிடப்படும் அன்னமாவதால் நாய், சண்டாளன் முதலியன சாப்பிடப்படும் வைச்வானரன் என்னும் அன்னத்தைக் கிரஹிப்பது பொருத்தமானதாகும்.“यदिदमद्यते” (யதிதமத்யதே) என்ற வசனம் இங்கு பொருந்தும். இங்கு சாதரண சப்தத்தால் அந்த அன்னத்தைக் கிரஹிக்கவில்லையெனில் பிதாவினால் சிருஷ்ட்டிக்கப் படவில்லை என்றும், அதற்கு வினியோகமும் செய்யப்படவில்லை என்றும் ஆகிவிடும். எல்லா அன்னத்திலிருந்து உண்டானவைகளின் ஸ்ருஷ்டித்துவமும், விநியுக்தத்துவமும் சித்தாந்தத்திற்கு இஷ்டமேயாகும்.

சாஸ்திரத்தில் வைƒவதேவம் எனப்படும் கர்மம் செய்பவர்களுக்கு பாபத்திலிருந்து நிவர்த்தி இல்லை என்பது பொருந்தாது. அதை நீக்கமுடியாது (பிரதிஷேதம் செய்யமுடியாது). மீன் பிடித்தல் முதலிய கர்மங்களைப்போல் இது ஸ்வபாவமாகவே நிந்திக்கத்தகுந்தது அல்ல. சிலபுருஷர்களால் அனுஷ்டிக்கப்படுகிறது என்றும் செய்யாவிடின் ப்ரத்யவாயம் (நரகம்) என்றும் கேள்விப்படுகிறோம்.“अहमन्नमन्नमदन्तमा३द्मि” (அஹமன்னமன்னமதந்தமாஅத்மி) என்ற இந்த மந்த்ரவர்ணத்தால் வேறிடத்தில் ப்ரத்யவாயம் சம்பவிக்கும் என்பது அறியப்படுகிறது. (அதிதிக்கு அளிக்கப்படாமல் உண்ணுதல் ப்ரத்யவாயம் ஆகும்)

“द्वे देवानभाजयत्” (த்வே தேவானபாஜயத்) என்று மந்திரபதம் ஆகும். அந்த இரண்டு அன்னங்களையும் படைத்து தேவர்களுக்கு அளித்தார். அந்த இரண்டு அன்னங்கள் எவை? ஹுதம் என்றும் பிரஹுதம் என்றும் ஆகும். ஹுதம் என்பது அக்னியில் ஆஹுதி செய்வது. பிரஹுதம் என்பது பலி (தக்ஷிணை முதலியன) அளித்தல். ஆகையால் பிதா இந்த இரண்டு அன்னங்களான ஹுதம், பிரஹுதம் ஆகியவைகளை தேவர்களுக்கு அளித்தார். ஆகையால் இப்பொழுதும் க்ருஹஸ்தர்கள் சமயத்தில் தேவர்களுக்காக ஆஹுதி செய்கின்றார்கள். இந்த அன்னம் நம்மால் தேவர்களுக்கு அளிக்கவேண்டும் என்று கருதி ஹுதமும், பிரஹுதமும் செய்கின்றார்கள். ஹவனம் செய்து பலியும் அளிக்கிறார்கள் என்பது பொருள்.

மேலும் சிலர் இவ்வாறு கூறுகிறார்கள்- பிதாவின் மூலமாய் தேவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் ஹுதபிரஹுத ஆகிய இரண்டு அன்னங்கள் இல்லை எனில், வேறு எதனால்? என்றால் தர்சபூர்ணமாசத்தினால் என்பதாகும். துவிவசனத்தில் இரண்டும் (இருமை) சமமாய் இருப்பதாலும், முற்றிலும் பிரசித்தமாய் இருப்பதாலும் ஹுத பிரஹுத ஆகியவையே அன்னம் என்பது முதல் பக்ஷம். ஹுதம் பிரஹுதம் ஆகியவை இரண்டாக சம்பவித்தாலும், இதை அபேக்ஷித்து ஸ்ருதியினால் பிரதிபாதிக்கப்பட்ட தர்சம் அவ்வாறே பூர்ணமாசங்களே தேவர்களுக்கான அன்னமாவது அதிகப் பிரசித்தமாய் இருக்கிறது. ஏனெனில் இது மந்திரத்தால் கூறப்பட்டது. இதைத்தவிர குணம், பிரதானம் என்ற அர்த்தங்களில் முதலில் பிரதான அர்த்தத்தின் ஞானமே உண்டாகும். ஆகையால் ஹுத பிரஹுத இவைகளை அபேக்ஷித்து தர்சபூர்ணமாசமே பிரதானமாய் இருக்கிறது. ஆகையால்“द्वे देवानभाजयत्” (த்வே தேவானபாஜயத்) என்ற வாக்கியத்தால் அவைகளை கிரஹித்துக்கொள்வதே பொருந்தும். (இது இரண்டாவது பக்ஷம்)

ஏனெனில் பிதாவானவர் தேவர்களுக்காக கல்பிக்கப்பட்டதே தர்ச பூர்ணமாசம் எனப்படும் இரண்டு அன்னம். ஆகையால் அவை இரண்டிற்கும் தேவத்துவத்தை இழக்காமல் இருப்பதற்காக இஷ்டி செய்பவனாக ஆக வேண்டியதில்லை. ஏனெனில் இஷ்டி காமிய இஷ்டி என்று அறிய வேண்டும். இந்த இஷ்டிகளில் சதபத பிராஹ்மணம் பிரசித்தம்.“इष्टियाजुकः”(இஷ்டியாஜுக:) என்ற பதத்தில்“उकञ्”(உகஞ்) என்ற பிரத்யயம்“ताच्छील्य”(தாச்சீல்ய) அதாவது அந்த ஸ்வபாவமுள்ளதாய் என்ற அர்த்தத்தில் உபயோகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதன் தாத்பர்யம் என்னவெனில் பிரதானமாய் காமனைகளுடன் கூடிய யக்ஞங்களை யஜனம் செய்யக்கூடாது என்பதாகும்.

பசுக்களுக்கு ஒரு அன்னம் அளிக்கப்பட்டது - பிதா பசுக்களுக்கு எந்த ஒரு அன்னம் அளித்தாரோ அந்த அன்னம் என்ன? அது பால். அந்த அன்னத்திற்கு ஸ்வாமி பசு என்று எவ்வாறு அறியப்படுகிறது? அதற்கு பதில் கூறப்படுகிறது- மனிதர்களும் பசுக்களும் ஆரம்பத்தில் பாலை ஆஸ்ரயித்தே ஜீவிக்கின்றார்கள்.“तेषां तदन्नम्” (தேஷாம் ததன்னம்) என்று கூறியது பொருத்தமானதே. வேறு விதமாய் ஆரம்பத்தில் (பால் உபயோகிக்கவில்லை எனில்) அதை ஆஸ்ரயிக்கவில்லை எனில் எவ்வாறு ஜீவிக்கமுடியும்.

அவை எவ்வாறு ஆரம்பத்தில் எதை ஆஸ்ரயித்து ஜீவிக்கிறது? அதற்குக் கூறப்படுகிறது- ஆரம்பத்தில் எவ்வாறு பிதா அளித்தாரோ அவ்வாறே இன்றுவரை மனிதர்களும், பசுக்களும் அந்த அன்னத்தையே ஆஸ்ரயித்து இருக்கின்றார்கள். ஆகையால் பிறந்த குழந்தைக்கு முதல் மூன்று வர்ணத்தாரும் ஜாதகர்மாவில் சுத்திகரிக்கப்பட்ட தங்கத்தால் நெய்யை (வாயில்) தடவுகிறார்கள். அதன்பின் ஸ்தனபானம் செய்விக்கின்றனர். மற்ற அதிகாரம் இல்லாதவர்களுக்கும், மனிதர்கள் அல்லாத பசுக்களுக்கும் ஆரம்பத்தில் ஸ்தனபானம் செய்விக்கப்படுகிறது. ஆகையால் பிறந்த கன்றுக்குட்டியை எவ்வளவு அளவுடையது என்று கேட்டால் இன்று வரை புல்லை சாப்பிடவில்லை என்று பதில் அளிக்கிறார்கள். மிகவும் சிறியது இன்றும் பாலையே சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்று பொருள்.

இவ்வாறு ஆரம்பத்தில் ஜாதகர்மா முதலியவைகளில் நெய்யை ஆஸ்ரயித்து ஜீவிக்கின்றன. அவைகளும் பாலை வைத்தே எவ்விதமாயினும் ஜீவிக்கின்றன. ஏன்எனில் நெய்யும் பாலின் விகாரமே. எதனால் ஏழு அன்னங்களில் பசு அன்னத்தை நாலாவதாக எதனால் வியாக்கியாணம் செய்யப்படுகிறது? கர்ம சாதனமாவதால் ஆகும். அக்னி ஹோத்ர முதலிய கர்மங்கள் பால் என்னும் சாதனத்தை ஆஸ்ரயித்து உள்ளன. அந்த கர்மம் இனிக் கூறப்போகின்ற சாத்யமான அன்னத்தின் வித்தசாத்திய சாதனமாகும். எவ்வாறெனில் முன் கூறப்பட்ட தர்ச பூர்ணமாச அன்னம்போல் ஆகும். ஆகையால் கர்மபக்ஷமாய் இருப்பதால் கர்மங்களுடன் எல்லாம் ஒன்றாய் சேர்த்து உபதேசிக்கப்பட்டது. சாதனத்துவம் சமானமாய் இருப்பதால் அதற்குபின் என்பது காரணமற்றதாகும். ஆகையால் சாதன பூத அன்னத்தை ஒரே சமயத்தில் சுலபமாய் வியாக்கியானம் செய்யமுடிகிறது. அதனால் அநாயாசமாய் அந்த வியாக்யானத்தை புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

பால் என்னும் திரவ்யத்தின் எல்லாவற்றிற்கும் உள்ள பிரதிஷ்டா தன்மையை நிரூபித்தல்.

எது பிராணக்கிரியை செய்கிறதோ, எது செய்யவில்லையோ எல்லாமே அதில் பிரதிஷ்டித்திருக்கின்றது. இதன் அர்த்தம் என்ன? கூறப்படுகிறது அந்த பால்ரூப பசு அன்னத்தில், எவை எல்லாம் ப்ராணனைச்செய்கிறதோ ஸ்தாவரம், மலைகள் முதலியவைகள் போல் அல்லாமல் பிராண சேஷ்டைகளுடன் அத்யாத்ம, அதிபூத, அதிதெய்வரூப ஜகத் முழுவதும் பிரதிஷ்டையாகி இருக்கின்றது. இங்கு, ஹி,“हि” சப்தத்தால் அதன் முக்கியத்தை இந்த வியாக்கியானம் தெரிவிக்கின்றது. ஆனால் எவ்வாறு பால் என்றதிரவியம் எல்லாவற்றிற்கும் பிரதிஷ்டையாக ஆகிறது? காரணம் இருப்பதால். அக்னிஹோத்திரம் முதலிய கர்மாக்களில் சம்பந்தப்பட்டிருப்பதால் அது காரணத்துவமாகிறது. அக்னிஹோத்திரம் முதலிய ஆஹுதிகளின் விபரிணாம ரூபமே முழுஜகத் ஆகும். இந்த விஷயம் குறித்து நூ ற்றுக்கணக்கான சுருதி ஸ்மிருதி வாதங்கள் இருக்கின்றன. ஆகையால்“हि” (ஹி) சப்தத்தால் வியாக்கியானம் செய்தது பொருத்தமேயாகும்.

அந்த வேறு ப்ராஹ்மணங்களில் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது- ஒரு வருடம் பாலினால் ஹவனம் செய்யும் புருஷன் அபமிருத்யுவை ஜயிக்கின்றான். ஒரு வருஷத்தில் முந்நூ ற்று அறுபது ஆஹுதிகள். இருமுறை செய்யும்பொழுது எழுநூ ற்று இருபது முறை செய்து யஜுர் வேதத்தில் கூறப்பட்ட இஷ்டிகா ரூபமாகி சம்வத்சர ரூப அக்னி பிரஜாபதியை அடையச் செய்கின்றது. இந்த பாவனை செய்து ஒரு வருடம் ஹவனம் செய்பவன் மறுபடியும் மிருத்யுவை ஜெயிக்கின்றான். அதாவது மரணமடைந்து தேவர்களிடத்தில் ஜன்மத்தை அடைந்து மறுபடியும் மிருத்யுவை அடைவதில்லை.

இவ்வாறு பிராஹ்மணவாதிகள் கூறுகிறார்கள். ஆனால் அவ்வாறு அறிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை. ஏன்எனில் புருஷன் எந்த தினத்தில் ஹவனம் செய்கின்றானோ அந்த தினத்திலேயே அபமிருத்யுவைக் கடக்கின்றான். ஆகையால் ஒருவருடம் அப்யாசம் செய்ய வேண்டியதில்லை. இவ்வாறு அறிந்து முன்பு எது கூறப்பட்டதோ அவ்வாறு எல்லாம் பாலின் ஆஹுதிகளின் பரிணாம ரூபமாவதால் எல்லாம் பாலிலேயே பிரதிஷ்டை ஆகி இருக்கிறது என்று இவ்வாறு அறிந்தவன் ஒரே ஆஹுதியை செய்வதினாலேயே ஜகத்தின் ஆத்மபாவத்தை அடைகின்றான். இவ்வாறு சுருதி கூறுகிறது- அவன் மரணத்தை மறுபடியும், மறுபடியும் ஜெயிக்கின்றான். வித்வான் ஒருமுறை மிருத்யுவை அடைந்து சரீரத்தை துறந்த ஸர்வாத்மாவாகின்றான். மறுபடியும் மரணத்தின் பொருட்டு மீண்டும் பரிச்சின்ன சரீரத்தை கிரஹிக்கமாட்டான் (சரீரத்தை எடுக்கமாட்டான்).

ஆனால் சர்வாத்ம பாவத்தை அடைந்து மிருத்யுவை ஜெயிக்கிறான் என்பதற்கு என்ன ஹேது (காரணம்)? அதற்கு கூறப்படுகிறது- எதனால் எல்லா தேவர்களுக்கும் அன்னம் ஆத்யம், (சாப்பிடுதல்) இவை சாயங்காலமும் காலையிலும் ஆஹுதி அளிப்பதினால் எல்லாம் ஆஹுதி மயமாய் தன்னை ஆக்கி எல்லா தேவர்களுக்குமான அன்னரூபமாய் எல்லா தேவர்களுடனும் ஏகாத்ம பாவம் அடைந்து எல்லா தேவமயமாய் மறுபடியும் மரணமடைவதில்லை என்பது உசிதமே.

பிராஹ்மணத்தில் எது கூறப்பட்டதோ அது ஸ்வயம்பூ ப்ரஹ்மா (ஹிரண்யகர்பன்) தபஸ் செய்தார். அவர் இவ்வாறு விசாரம் செய்தார் - நிச்சயமாய் இந்த தபசினால் அனந்தத்துவம் (அம்ருதத்துவம்) இல்லை என்று என்னை பூதங்களுக்கு ஹவனம் செய்வேன். ஏன்எனில் பூதங்களை ஹவனம் செய்வேன் என்று. ஆகையால் அவர் எல்லா பூதங்களில் தன்னையும், தன்னிடத்தில் எல்லா பூதங்களிடத்தும் ஹவனம் செய்து எல்லா பூதங்களையும் ƒரேஷ்டத்துவமும் ஸ்வராஜ்ய அதிபதியாகவும் அடையச்செய்தார்.

(அன்னங்களின் அக்ஷயதன்மையை விளக்குதல்) போக்கியத்திற்கான அன்னங்கள் எதனால் எப்பொழுதும் நாசமடைவதில்லை? எப்பொழுது பிதாவால் ஏழு அன்னங்கள் சிருஷ்டிக்கப்பட்டு போக்தாக்களின் பொருட்டு தனித்தனியாக அளிக்கப்பட்டதோ, அதிலிருந்து அந்த போக்தாக்களினால் எப்பொழுதும் இடைவிடாமல் உட்கொள்ளப்பட்டதால் அவர்கள் நிலைத்து இருக்கின்றார்கள். ஆனால் எது செய்யப்பட்டதோ அது க்ஷயம் அடையக்கூடியது ஆகையால் அவர்களுக்கு க்ஷயம் (நாசம் உண்டாவது) பொருத்தமேயாகும். ஜகத்தை (சம்சாரத்தை) அக்ஷய ரூபமாய் இருப்பதாக பார்ப்பதால் அவர்களுக்கு அவை க்ஷீணம் அடைவதில்லை என்று கருதுகிறார்கள். அந்த அக்ஷயத்திற்கு (நாசமற்ற தன்மைக்கு) காரணம் வேண்டும். ஆகையால் எதனால் நாசமடைவதில்லை என்ற கேள்வி எழுகிறது.

அதற்கு பதில் கூறப்படுகிறது-“पुरुषो वा+ÊIÉÊiÉ&” (புருஷோ வா அக்ஷிதி:) என்று எவ்வாறு அந்த பிதா விக்ஞானம் மற்றும் மனைவி முதலிய சம்பந்தத்துடன் பாங்க்தகர்ம மூலமாய் அன்னங்களை உண்டாக்கியும் போக்தாவாயும் இருந்தாரோ. இவ்வாறு எவர் அன்னத்தை அளித்தாரோ அவரே போக்தாவாய் இருந்தாலும் பிதாவும் அவரே. மேதையினாலும், தபசாலும் அன்னத்தை உண்டுபண்ணுகிறார்கள். இதனால் எந்த புருஷன் இந்த அன்னத்தின் போக்தாவோ அவன் க்ஷயமற்றவன்- அவனே அக்ஷயத்திற்கு காரணம் என்று கூறப்படுகிறது.

அதற்கு எவ்வாறு அழிவு அற்றதன்மை? அதற்குக் கூறப்படுகிறது- ஏனெனில் இந்த உண்ணப்படும் ஏழு விதமான காரியகரண லக்ஷணமானதும் கிரியாபல ஆத்மகமானதுமான மறுபடியும், மறுபடியும், அந்த அந்த காலத்திற்கான பாவனையால் அந்த அந்த பிரக்ஞையினாலும் கர்மாக்களினாலும் வாக், மனம், சரீரம் இவைகளின் சேஷ்டைகளினாலும் உண்டாகிறது. இவ்வாறு இருந்தாலும் கூறப்பட்ட சப்த (ஏழு) வித அன்னத்தை விக்ஞானத்தினாலும் கர்மங்களினாலும் க்ஷணமாத்திரம் உத்பத்தி செய்யக்கூடாது. அது எப்பொழுதும் உட்கொள்ள வேண்டியதால் விச்சின்னமாய் அதாவது க்ஷீணமாகிவிடும். ஆகையால் எவ்வாறு புருஷன் அன்னத்தை நிரந்தரம் சாப்பிடுகிறானோ அவ்வாறே தன்னுடைய புத்தி (விக்ஞானம்), கர்மத்தை அனுசரித்து உத்பத்தி செய்யப்படுகிறது. ஆகையால் நிரந்தரம் கர்த்தா ஆவதால் அழிவு அற்றவன் ஆகின்றான். இதனால் நிரந்தரம் சாப்பிட்டாலும் அன்னம் க்ஷீணம் அடைவதில்லை என்பது இதன் தாத்பர்யம்.

ஆகையால் பிரக்ஞா கிரியாலக்ஷணத்தில் பந்தப்பட்ட சாத்திய சாதன லக்ஷணமான கிரியாபலரூபமான எல்லா லோகமும் (சம்சாரமும்) க்ஷணிகம், அசுத்தம், சாரமற்றது. நதியின் ஓட்டம் (பிரவாஹம்) போன்றது. விளக்கின் ஜோதியைப்போன்று சாரமற்றது. நுரை போன்றது. கானல் நீர் போன்றது. மேலும் சொப்பனம் போன்றது ஆகும். இவ்வாறு உள்ள இதில் ஆசக்தி (பற்று) அற்றவனுக்கு அந்த பஹிர்முக லோகத்தில் (சம்சாரத்தில்) கிரியை அற்றதும், நித்யமானதும், சாரம் உள்ளதுமான அது அறியப்படுகிறது. ஏனெனில் பரஸ்பரம் கலந்து இருக்கும் பிராணிகளின் முடிவற்ற கர்மாக்களாலும், அவைகளின் வாசனைகளின் தொடர்ச்சியாலும் பந்தப்பட்டு ஸ்திரமானதாக நினைக்கின்றார்கள்.

இது வைராக்கியத்திற்காக கூறப்படுகிறது- கர்மாக்களினால் (மறுபடியும் தினமும் மறுபடியும்) அன்னத்தை உத்பத்தி செய்வதால் அது க்ஷீணமாகாது. எவர்கள் இதனால் விரக்தி அடைகிறார்களோ அவர்களுக்காக நான்காவது அத்தியாயத்திலிருந்து ப்ரஹ்மவித்யை ஆரம்பமாகிறது.

(உபாசன பலம்)“यो वैतामक्षितिं वेद” (யோ வைதாமக்ஷிதிம் வேத) இனி கூறப்போகின்ற மூன்று அன்னங்கள் இப்பொழுது வியாக்கியானம் செய்யப்பட்டது என்று சுருதி அவைகளின் யதார்த்த ஸ்வரூப விக்ஞானத்தின் பலத்தை உபசம்ஹாரம் செய்கிறது (முடிக்கிறது). எவர் இந்த அக்ஷிதிம் அதாவது க்ஷயம் அற்ற தன்மையின் ஹேதுவை கூறப்பட்டவாறு அறிந்தவன் க்ஷயம் அற்ற தன்மையை அடைகின்றான்.(पुरुषो वा अक्षितिः) விக்ஞானத்தாலும் கர்மங்களாலும் அந்த அன்னத்தை அவன் உத்பத்தி செய்கின்றான். அவ்வாறு உற்பத்தி செய்யவில்லையெனில் அவன் நிச்சயம் க்ஷயத்தை (நாசத்தை) அடைவான் என்பதாகும்.

இப்பொழுது“सोऽन्नमत्ति प्रतीकेन” (சோஅன்னமத்தி பிரதீகேன) என்ற சுருதிவாக்கியத்தின் அர்த்தம் கூறப்படுகிறது. முகம் என்பது முக்கியத்துவத்தைக் குறிக்கிறது. அதாவது பிரதானமானது என்பதாகும். எந்த புருஷன் அன்னத்தின் பிதாவான புருஷனின் நாசமற்றதன்மையை அறிகிறானோ அவன் அன்னத்தை சாப்பிடுகிறான். அவன் அன்னத்தை பிரதானமாய் சாப்பிடுகிறான். அன்னத்தை கௌணமாய் (பிரதானமற்றதாய்) நினைத்து சாப்பிடுவதில்லை. அக்ஞானியைப்போல் ஞானி அன்னத்தின் ஆத்மபூதமாய் ஆவதில்லை போக்தாவாகவே இருக்கின்றான். போஜ்யத்தன்மையை அடைவதில்லை. அவ்வாறே “स देवानपिगच्छति स ऊर्जमुपजीवति” (ச தேவானபிகச்சதி ச ஊர்ஜமுபஜீவதி) என்பவை தேவாத்ம பாவத்தை அடைகின்றார்கள் என்றும் ஊர்ஜ(ऊर्जः) அதாவது அமிருதத்தை அடைந்து உபஜீவிக்கின்றார்கள் என்று கூறுவது புகழ்ச்சியின் பொருட்டேயாகும். வேறு அபூர்வமான அர்த்தம் ஒன்றும் இல்லை.

அ.கை- பாங்க்த கர்மத்தின் பலபூதங்களான எந்த மூன்று அன்னங்கள் உண்டோ அவைகள் முன்பு கூறப்பட்டன. அவைகள் காரியத்துவமாய் இருப்பதாலும் விரிவான விஷயமாய் இருப்பதாலும் முந்திய அன்னங்களில் இருந்து வேறுபட்டதாய் உத்கிருஷ்டமானது ஆகும். அவைகளை விளக்குவதற்காக இந்த ப்ராஹ்மணம் முடியும் வரையிலும் இனிவரும் கிரந்தத்தின் பகுதியாகும்.