बृहदारण्यकोपनिषद्भाष्यम् ४.५.१५

मन्त्रः १५மந்த்ர꞉ 15 / १४14

यत्र हि द्वैतमिव भवति तदितर इतरं पश्यति तदितर इतरं जिघ्राति तदितर इतर ँ श्रुणोति तदितर इतरं मनुते तदितर इतर ँ स्पृशति तदितर इतरं विजानाति यत्र त्वस्य सर्वमात्मैवाभूत् तत् केन कं पश्येत तत् केन कं जिघ्रोत तत् केन कमभिवदेत् तत् केन क ँ श्रुणुयात् तत् केन कं मन्वीत तत् केन क ँ स्पृशेत् तत् केन कं विजानीयाद् येनेद ँ सर्वं विजानाति तं केन विजानीयात् स एष नेति नेत्यात्मागृह्यो न हि गृह्यतेऽशीर्यो न हि शीर्यतेऽसङ्गो न हि सज्यतेऽसितो न व्यथते न रिष्यति विज्ञातारमरे केन विजानयादि-त्युक्तानुशासनासि मैत्रेय्येतावदरे खल्वमृतत्वमिति होक्त्वा याज्ञल्क्यो विजहार।। १५।।யத்ர ஹி த்³வைதமிவ ப⁴வதி ததி³தர இதரம் பஶ்யதி ததி³தர இதரம் ஜிக்⁴ராதி ததி³தர இதர ம்ˮ ஶ்ருணோதி ததி³தர இதரம் மநுதே ததி³தர இதர ம்ˮ ஸ்ப்ருஶதி ததி³தர இதரம் விஜாநாதி யத்ர த்வஸ்ய ஸர்வமாத்மைவாபூ⁴த் தத் கேந கம் பஶ்யேத தத் கேந கம் ஜிக்⁴ரோத தத் கேந கமபி⁴வதே³த் தத் கேந க ம்ˮ ஶ்ருணுயாத் தத் கேந கம் மந்வீத தத் கேந க ம்ˮ ஸ்ப்ருஶேத் தத் கேந கம் விஜாநீயாத்³ யேநேத³ ம்ˮ ஸர்வம் விஜாநாதி தம் கேந விஜாநீயாத் ஸ ஏஷ நேதி நேத்யாத்மாக்³ருஹ்யோ ந ஹி க்³ருஹ்யதே(அ)ஶீர்யோ ந ஹி ஶீர்யதே(அ)ஸங்கோ³ ந ஹி ஸஜ்யதே(அ)ஸிதோ ந வ்யத²தே ந ரிஷ்யதி விஜ்ஞாதாரமரே கேந விஜாநயாதி³-த்யுக்தாநுஶாஸநாஸி மைத்ரேய்யேதாவத³ரே க²ல்வம்ருதத்வமிதி ஹோக்த்வா யாஜ்ஞல்க்யோ விஜஹார।। 15।।

தமிழ்மந்திரம்- எங்கு (அவித்யா அவஸ்தையில்) த்வைதம் ஆகிறதோ அங்கு ஒன்று மற்றொன்றைபார்க்கிறது. ஒன்று மற்றொன்றைமுகர்கிறது. ஒன்று மற்றொன்றைருசிக்கின்றது. ஒன்று மற்றொன்றுடன் பேசுகிறது. ஒன்று மற்றொன்றிடமிருந்து கேட்கிறது. ஒன்று மற்றொன்றை நினைக்கிறது. ஒன்று மற்றொன்றை பரிசிக்கின்றது. மேலும் ஒன்று மற்றொன்றைவிசேஷ ரூபமாய் அறிகின்றது. எவருக்கு எல்லாம் ஆத்மாவாக ஆகிறதோ அப்பொழுது எதனால் எதைப் பார்ப்பது, எதனால் எதை முகர்வது, எதனால் எதை ருசிப்பது, எதனால் எதனுடன் பேசுவது, எதனால் எதனுடன் கேட்பது, எதனால் எதை நினைப்பது, எதனால் எதை விசேஷமாய் அறிவது. அவை இந்த“नेति नेति” (நேதி நேதி) என்று நிச்சயம் செய்யப்பட்ட ஆத்மா“अगृह्य”(அக்கிரஹ்யம்) கிரஹிக்கமுடியாது.“अशीर्य”(அஷீர்யம்) அதற்கு விநாசம் ஏற்படாது,“असङ्गम्”(அசங்கம்) அது ஒன்றுடனும் சேராதது.“अबद्धम्”(அபத்தம்) பந்தப்படாதது. அது மாறுபாடோ க்ஷீணமோ அடையாது. ஹே மைத்ரேயி! விஞ்ஞாதாவை எதன் மூலமாய் அறியமுடியும்? இந்த விதமாய் உமக்கு உபதேசம் செய்யப்பட்டது. ஹே மைத்ரேயி! நிச்சயமாக அறிந்துகொள் இதுவே அம்ருதத்துவம். இவ்வாறு கூறி யாக்ஞவல்க்கியர் சந்நியாசியாகிவிட்டார்.

संस्कृतम्

தமிழ்

एतावदेतावन्मात्रं यदेतन्नेति नेत्यद्वैतात्मदर्शनमिदं चान्यसहकारिकारणनिरपेक्षमेवारे मैत्रेय्यमृतत्वसाधनम्। यत् पृष्टवत्यसि“यदेव भगवान् वेद तदेव मे ब्रूह्यमृतत्वसाधनम्” इति, तदेतावदेवेति विज्ञेयं त्वयेति हैवं किलामृतत्वसाधनमात्मज्ञानं प्रियायै भार्यायै उक्त्वा याज्ञवल्क्यः किं कृतवान्? यत् पूर्व प्रतिज्ञातं प्रव्रजिष्यन्नस्मीति तच्चकार विजहार प्रव्रजितवानित्यर्थः।ஏதாவதே³தாவந்மாத்ரம் யதே³தந்நேதி நேத்யத்³வைதாத்மத³ர்ஶநமித³ம் சாந்யஸஹகாரிகாரணநிரபேக்ஷமேவாரே மைத்ரேய்யம்ருதத்வஸாத⁴நம்। யத் ப்ருஷ்டவத்யஸி“யதே³வ ப⁴க³வாந் வேத³ ததே³வ மே ப்³ரூஹ்யம்ருதத்வஸாத⁴நம்” இதி, ததே³தாவதே³வேதி விஜ்ஞேயம் த்வயேதி ஹைவம் கிலாம்ருதத்வஸாத⁴நமாத்மஜ்ஞாநம் ப்ரியாயை பா⁴ர்யாயை உக்த்வா யாஜ்ஞவல்க்ய꞉ கிம் க்ருதவாந்? யத் பூர்வ ப்ரதிஜ்ஞாதம் ப்ரவ்ரஜிஷ்யந்நஸ்மீதி தச்சகார விஜஹார ப்ரவ்ரஜிதவாநித்யர்த²꞉।

परिसमाप्ता ब्रह्मविद्या संन्यासपर्यवसाना। एतावानुपदेशः, एतद् वेदानुशासनम्, एषा परम निष्द्भा, एष पुरुषार्थकर्तव्यान्त इति।பரிஸமாப்தா ப்³ரஹ்மவித்³யா ஸம்ந்யாஸபர்யவஸாநா। ஏதாவாநுபதே³ஶ꞉, ஏதத்³ வேதா³நுஶாஸநம், ஏஷா பரம நிஷ்த்³பா⁴, ஏஷ புருஷார்த²கர்தவ்யாந்த இதி।

इदानीं विचार्यते शास्त्रार्थविवेकप्रतिपत्तये। यत आकुलानि हि वाक्यानि दृश्यन्ते-“यावज्जीवमग्निहोत्रं जुहुयात्”“यावज्जीवं दर्शपूर्णमासाभ्यां यजेत”“कुर्वन्नेवह कर्माणि जिजीविवेच्छत्ँ समाः”“एतद् वै जरामर्यं सत्रं यदग्निहोत्रम्” इत्यादीन्यैकाश्रम्यज्ञापकानि, अन्यानि चाक्षमान्तरप्रतिपादकानि वाक्यानि-“विदित्वा व्युत्थाय प्रव्रजन्ति”“ब्रह्मचर्यं समाप्य गृही भवेद् गृहाद् वनी भूत्वा प्रव्रजेत्”“यदि वेतरथा ब्रह्मचर्यादेव प्रव्रजेद गृहाद् वा वनाद् वा” इति“द्वावेव पन्थानावनुनिष्क्रान्ततरौ भवतः क्रियापथश्चैव पुरस्तात् संन्यासश्च तयोः संन्यास एवातिरेचयति” इति“न कर्मणा न प्रजया धनेन त्यागेनैकेऽमृतत्वमानशुः” इत्यादीनि।இதா³நீம் விசார்யதே ஶாஸ்த்ரார்த²விவேகப்ரதிபத்தயே। யத ஆகுலாநி ஹி வாக்யாநி த்³ருஶ்யந்தே-“யாவஜ்ஜீவமக்³நிஹோத்ரம் ஜுஹுயாத்”“யாவஜ்ஜீவம் த³ர்ஶபூர்ணமாஸாப்⁴யாம் யஜேத”“குர்வந்நேவஹ கர்மாணி ஜிஜீவிவேச்ச²த்ம்ˮ ஸமா꞉”“ஏதத்³ வை ஜராமர்யம் ஸத்ரம் யத³க்³நிஹோத்ரம்” இத்யாதீ³ந்யைகாஶ்ரம்யஜ்ஞாபகாநி, அந்யாநி சாக்ஷமாந்தரப்ரதிபாத³காநி வாக்யாநி-“விதி³த்வா வ்யுத்தா²ய ப்ரவ்ரஜந்தி”“ப்³ரஹ்மசர்யம் ஸமாப்ய க்³ருஹீ ப⁴வேத்³ க்³ருஹாத்³ வநீ பூ⁴த்வா ப்ரவ்ரஜேத்”“யதி³ வேதரதா² ப்³ரஹ்மசர்யாதே³வ ப்ரவ்ரஜேத³ க்³ருஹாத்³ வா வநாத்³ வா” இதி“த்³வாவேவ பந்தா²நாவநுநிஷ்க்ராந்ததரௌ ப⁴வத꞉ க்ரியாபத²ஶ்சைவ புரஸ்தாத் ஸம்ந்யாஸஶ்ச தயோ꞉ ஸம்ந்யாஸ ஏவாதிரேசயதி” இதி“ந கர்மணா ந ப்ரஜயா த⁴நேந த்யாகே³நைகே(அ)ம்ருதத்வமாநஶு꞉” இத்யாதீ³நி।

तथा स्मृतयश्च -“ब्रह्मचर्यवान् प्रव्रजति”,“अविशीर्णब्रह्मचर्यो यमिच्छेत् तमावसेत्”“तस्याश्रमविकल्प-मेकेब्रुवते”तथा-“वेदानधीत्य ब्रह्मचर्येण पुत्रपौत्रानिच्छेत् पावनार्थं पितृणाम्। अग्नीनाधाय विधिवच्चेष्टयज्ञो वनं प्रविश्याथ मुनिर्बुभूषेत्।।”“प्राजापत्त्यां निरूप्येष्टिं सर्ववेदसदक्षिणाम्। आत्मन्यग्नीन् समारोप्य ब्राह्मणः प्रव्रजेद् गृहात्।।” इत्याद्याः।ததா² ஸ்ம்ருதயஶ்ச -“ப்³ரஹ்மசர்யவாந் ப்ரவ்ரஜதி”,“அவிஶீர்ணப்³ரஹ்மசர்யோ யமிச்சே²த் தமாவஸேத்”“தஸ்யாஶ்ரமவிகல்ப-மேகேப்³ருவதே”ததா²-“வேதா³நதீ⁴த்ய ப்³ரஹ்மசர்யேண புத்ரபௌத்ராநிச்சே²த் பாவநார்த²ம் பித்ருணாம்। அக்³நீநாதா⁴ய விதி⁴வச்சேஷ்டயஜ்ஞோ வநம் ப்ரவிஶ்யாத² முநிர்பு³பூ⁴ஷேத்।।”“ப்ராஜாபத்த்யாம் நிரூப்யேஷ்டிம் ஸர்வவேத³ஸத³க்ஷிணாம்। ஆத்மந்யக்³நீந் ஸமாரோப்ய ப்³ராஹ்மண꞉ ப்ரவ்ரஜேத்³ க்³ருஹாத்।।” இத்யாத்³யா꞉।

एवं व्युत्थानविकल्पक्रमयथेष्टाश्रमप्रतिपत्ति-प्रतिपादकानि हि श्रुतिस्मृतिवाक्यानि शतश उपलभ्यन्त इतरेतर-विरुद्धानि। आचारश्च तद्विदाम्, विप्रतिपत्तिश्च शास्त्रार्थ-प्रतिपतृणां बहुविदामपि। अतो न शक्यते शास्त्रार्थो मन्दबुद्धिभि-र्विवेकेन प्रत्तिपत्तुम्। परिनिष्द्भितशास्त्रन्यायबुद्धिभिरेव ह्येषां वाक्यानां विषयविभागः शक्यतेऽवधारयितुम्। तस्मादेषां विषय-विभागज्ञापनाय यथाबुद्धिसामर्थ्यविचारयिष्यामः।ஏவம் வ்யுத்தா²நவிகல்பக்ரமயதே²ஷ்டாஶ்ரமப்ரதிபத்தி-ப்ரதிபாத³காநி ஹி ஶ்ருதிஸ்ம்ருதிவாக்யாநி ஶதஶ உபலப்⁴யந்த இதரேதர-விருத்³தா⁴நி। ஆசாரஶ்ச தத்³விதா³ம், விப்ரதிபத்திஶ்ச ஶாஸ்த்ரார்த²-ப்ரதிபத்ருணாம் ப³ஹுவிதா³மபி। அதோ ந ஶக்யதே ஶாஸ்த்ரார்தோ² மந்த³பு³த்³தி⁴பி⁴-ர்விவேகேந ப்ரத்திபத்தும்। பரிநிஷ்த்³பி⁴தஶாஸ்த்ரந்யாயபு³த்³தி⁴பி⁴ரேவ ஹ்யேஷாம் வாக்யாநாம் விஷயவிபா⁴க³꞉ ஶக்யதே(அ)வதா⁴ரயிதும்। தஸ்மாதே³ஷாம் விஷய-விபா⁴க³ஜ்ஞாபநாய யதா²பு³த்³தி⁴ஸாமர்த்²யவிசாரயிஷ்யாம꞉।

पूर्व -“यावज्जीव” श्रुत्यादिवाक्यानामन्यार्था-संभवात् क्रियावसान एव वेदार्थः।“तं यज्ञपात्रैर्दहन्ति” इत्यन्त्य-कर्मश्रवणाज्जरामर्यश्रवणाच्च लिङ्गाच्च“भस्मान्त ँशरीरम्” इति न हि पारिव्राज्यपक्षे भस्मान्तता शरीरस्य स्यात्। स्मृतिश्च“निषेकादिश्मशानान्तो मन्त्रैर्यस्योदितो विधिः। तस्य शास्त्रेऽ-धिकारोऽस्मिञ्ज्ञेयो नान्यस्य कस्यचित्।।” इति। समन्त्रकं हि यत् कर्म वेदेनेह विधीयते तस्य श्मशानान्ततां दर्शयति स्मृतिः। अधिकाराभावप्रदर्शनाच्चात्यन्तमेव श्रुत्यधिकाराभावोऽकर्मिणो गम्यते। अग्न्युद्वासनापवादाच्च“वीरहा वा एष देवानां योऽग्नि-मुद्वासयते” इति।பூர்வ -“யாவஜ்ஜீவ” ஶ்ருத்யாதி³வாக்யாநாமந்யார்தா²-ஸம்ப⁴வாத் க்ரியாவஸாந ஏவ வேதா³ர்த²꞉।“தம் யஜ்ஞபாத்ரைர்த³ஹந்தி” இத்யந்த்ய-கர்மஶ்ரவணாஜ்ஜராமர்யஶ்ரவணாச்ச லிங்கா³ச்ச“ப⁴ஸ்மாந்த ம்ˮஶரீரம்” இதி ந ஹி பாரிவ்ராஜ்யபக்ஷே ப⁴ஸ்மாந்ததா ஶரீரஸ்ய ஸ்யாத்। ஸ்ம்ருதிஶ்ச“நிஷேகாதி³ஶ்மஶாநாந்தோ மந்த்ரைர்யஸ்யோதி³தோ விதி⁴꞉। தஸ்ய ஶாஸ்த்ரே(அ)-தி⁴காரோ(அ)ஸ்மிஞ்ஜ்ஞேயோ நாந்யஸ்ய கஸ்யசித்।।” இதி। ஸமந்த்ரகம் ஹி யத் கர்ம வேதே³நேஹ விதீ⁴யதே தஸ்ய ஶ்மஶாநாந்ததாம் த³ர்ஶயதி ஸ்ம்ருதி꞉। அதி⁴காராபா⁴வப்ரத³ர்ஶநாச்சாத்யந்தமேவ ஶ்ருத்யதி⁴காராபா⁴வோ(அ)கர்மிணோ க³ம்யதே। அக்³ந்யுத்³வாஸநாபவாதா³ச்ச“வீரஹா வா ஏஷ தே³வாநாம் யோ(அ)க்³நி-முத்³வாஸயதே” இதி।

सिद्धान्ती - ननु व्युत्थानादिविधानाद् वैकल्पिकं क्रियावसानत्वे वेदार्थस्य।ஸித்³தா⁴ந்தீ - நநு வ்யுத்தா²நாதி³விதா⁴நாத்³ வைகல்பிகம் க்ரியாவஸாநத்வே வேதா³ர்த²ஸ்ய।

पूर्व - न, अन्यार्थत्वाद् व्युत्थानादिश्रुतीनाम्।“यावज्जीवमग्निहोत्रं जुहोति”“यावज्जीवं दशपूर्णमासाभ्यां यजेत”. इत्येवमादीनां श्रुतीनां जीवनमात्रनिमित्तत्वाद् यदा न शक्यतेऽन्यार्थता कल्पयितुं तदा व्युत्थानादिवाक्यानां कर्मानधिकृत विषयत्वसंभवात्।பூர்வ - ந, அந்யார்த²த்வாத்³ வ்யுத்தா²நாதி³ஶ்ருதீநாம்।“யாவஜ்ஜீவமக்³நிஹோத்ரம் ஜுஹோதி”“யாவஜ்ஜீவம் த³ஶபூர்ணமாஸாப்⁴யாம் யஜேத”. இத்யேவமாதீ³நாம் ஶ்ருதீநாம் ஜீவநமாத்ரநிமித்தத்வாத்³ யதா³ ந ஶக்யதே(அ)ந்யார்த²தா கல்பயிதும் ததா³ வ்யுத்தா²நாதி³வாக்யாநாம் கர்மாநதி⁴க்ருத விஷயத்வஸம்ப⁴வாத்।

“कुर्वन्नेवेह कर्माणि जिजीविषेच्छत् ँ समाः” इति च मन्त्रवर्णात्“जरया वा ह्येवास्मान्मुच्यते मृत्युना वा” इति च जरामृत्युभ्यामन्यत्र कर्मवियोगच्छिद्रासंभवात् कर्मिणां श्मशाना-न्तत्वं न वैकल्पिकम्। काणकुब्जादयोऽपि कर्मण्यनधिकृता अनुग्राह्या एव श्रुत्येति व्युत्थानद्याश्रमान्तरविधानं नानुपपन्नम्।“குர்வந்நேவேஹ கர்மாணி ஜிஜீவிஷேச்ச²த் ம்ˮ ஸமா꞉” இதி ச மந்த்ரவர்ணாத்“ஜரயா வா ஹ்யேவாஸ்மாந்முச்யதே ம்ருத்யுநா வா” இதி ச ஜராம்ருத்யுப்⁴யாமந்யத்ர கர்மவியோக³ச்சி²த்³ராஸம்ப⁴வாத் கர்மிணாம் ஶ்மஶாநா-ந்தத்வம் ந வைகல்பிகம்। காணகுப்³ஜாத³யோ(அ)பி கர்மண்யநதி⁴க்ருதா அநுக்³ராஹ்யா ஏவ ஶ்ருத்யேதி வ்யுத்தா²நத்³யாஶ்ரமாந்தரவிதா⁴நம் நாநுபபந்நம்।

सिद्धान्ति - पारिव्राज्यक्रमविधानस्यानवका-शत्वमिति चेत्।ஸித்³தா⁴ந்தி - பாரிவ்ராஜ்யக்ரமவிதா⁴நஸ்யாநவகா-ஶத்வமிதி சேத்।

पूर्व - न, विश्वजित्सर्वमेधयोर्यावज्जीवविध्यप-वादत्वात् यावज्जीवाग्निहोत्रादिविधेर्विश्वजित्सर्वमेधयोरेवा-पवादः, तत्र च क्रमप्रतिपत्तिसम्भवः“ब्रह्मचर्यं समाप्य गृही भवेद् गृहाद् वनी भूत्वा प्रव्रजेत्” इति। विरोधानुपपत्तेः- न ह्येवंविषयत्वे पारिव्राज्यक्रमविधानवाक्यस्य कश्चिद् विरोधः क्रमप्रतिपत्तेः। अन्यविषयपरिकल्पनायां तु यावज्जीवविधानश्रुतिः स्वविषयात् संकोचिता स्यात्। क्रमप्रतिपत्तेस्तु विश्वजित्सर्वमेधविषयत्वान्न कश्चिद् बाधः।பூர்வ - ந, விஶ்வஜித்ஸர்வமேத⁴யோர்யாவஜ்ஜீவவித்⁴யப-வாத³த்வாத் யாவஜ்ஜீவாக்³நிஹோத்ராதி³விதே⁴ர்விஶ்வஜித்ஸர்வமேத⁴யோரேவா-பவாத³꞉, தத்ர ச க்ரமப்ரதிபத்திஸம்ப⁴வ꞉“ப்³ரஹ்மசர்யம் ஸமாப்ய க்³ருஹீ ப⁴வேத்³ க்³ருஹாத்³ வநீ பூ⁴த்வா ப்ரவ்ரஜேத்” இதி। விரோதா⁴நுபபத்தே꞉- ந ஹ்யேவம்விஷயத்வே பாரிவ்ராஜ்யக்ரமவிதா⁴நவாக்யஸ்ய கஶ்சித்³ விரோத⁴꞉ க்ரமப்ரதிபத்தே꞉। அந்யவிஷயபரிகல்பநாயாம் து யாவஜ்ஜீவவிதா⁴நஶ்ருதி꞉ ஸ்வவிஷயாத் ஸம்கோசிதா ஸ்யாத்। க்ரமப்ரதிபத்தேஸ்து விஶ்வஜித்ஸர்வமேத⁴விஷயத்வாந்ந கஶ்சித்³ பா³த⁴꞉।

सिद्धान्ती - न, आत्मज्ञानस्यामृतत्वहेतुत्वाभ्युप-गमात्। यत् तावत्“आत्मेत्येवोपासीत” इत्यरभ्य“स एष नेति नेति” एतदन्तेन ग्रन्थेन यदुपसंह्य्तमात्मज्ञानं तदमृतत्वसाधनम्- इत्यभ्युपगतं भवता।ஸித்³தா⁴ந்தீ - ந, ஆத்மஜ்ஞாநஸ்யாம்ருதத்வஹேதுத்வாப்⁴யுப-க³மாத்। யத் தாவத்“ஆத்மேத்யேவோபாஸீத” இத்யரப்⁴ய“ஸ ஏஷ நேதி நேதி” ஏதத³ந்தேந க்³ரந்தே²ந யது³பஸம்ஹ்ய்தமாத்மஜ்ஞாநம் தத³ம்ருதத்வஸாத⁴நம்- இத்யப்⁴யுபக³தம் ப⁴வதா।

पूर्व - तत्र“एतावदेवामृतत्वसाधनम्, अन्यनिर-पेक्षम्” इत्येतन्न मृष्यते।பூர்வ - தத்ர“ஏதாவதே³வாம்ருதத்வஸாத⁴நம், அந்யநிர-பேக்ஷம்” இத்யேதந்ந ம்ருஷ்யதே।

सिद्धान्ती - तत्र भवन्तं पृच्छामि किमर्थमात्मज्ञानं मर्षयति भवानिति?ஸித்³தா⁴ந்தீ - தத்ர ப⁴வந்தம் ப்ருச்சா²மி கிமர்த²மாத்மஜ்ஞாநம் மர்ஷயதி ப⁴வாநிதி?

पूर्व - श्रुणु तत्र कारणम् यथा स्वर्गकामस्य स्वर्गं-प्रायुपायमजानतोऽग्निहोत्रादि स्वर्गप्राप्तिसाधनं ज्ञापयति, तथेहा-प्यमृतत्वप्रतिपित्सोरमृतत्वप्राप्त्युपायमजानतः“यदेव भगवान् वेद तदेव मे ब्रूहि” इत्येवमाकाङ्क्षितममृतत्वसाधनम्“एतावदरे” इत्येवमादौ वेदेन ज्ञाप्यत इति।பூர்வ - ஶ்ருணு தத்ர காரணம் யதா² ஸ்வர்க³காமஸ்ய ஸ்வர்க³ம்-ப்ராயுபாயமஜாநதோ(அ)க்³நிஹோத்ராதி³ ஸ்வர்க³ப்ராப்திஸாத⁴நம் ஜ்ஞாபயதி, ததே²ஹா-ப்யம்ருதத்வப்ரதிபித்ஸோரம்ருதத்வப்ராப்த்யுபாயமஜாநத꞉“யதே³வ ப⁴க³வாந் வேத³ ததே³வ மே ப்³ரூஹி” இத்யேவமாகாங்க்ஷிதமம்ருதத்வஸாத⁴நம்“ஏதாவத³ரே” இத்யேவமாதௌ³ வேதே³ந ஜ்ஞாப்யத இதி।

सिद्धान्ती - एवं तर्हि यथा ज्ञापितमग्निंहोत्रादि स्वर्गसाधनमभ्युपगम्यते तथेहाप्यात्मज्ञानम्, यथा ज्ञाप्यते तथाभूत-मेवामृतत्वसाधनमात्मज्ञानमभ्युपगन्तुं युक्तम्, तुल्यप्रामण्या-दुभयत्र।ஸித்³தா⁴ந்தீ - ஏவம் தர்ஹி யதா² ஜ்ஞாபிதமக்³நிம்ஹோத்ராதி³ ஸ்வர்க³ஸாத⁴நமப்⁴யுபக³ம்யதே ததே²ஹாப்யாத்மஜ்ஞாநம், யதா² ஜ்ஞாப்யதே ததா²பூ⁴த-மேவாம்ருதத்வஸாத⁴நமாத்மஜ்ஞாநமப்⁴யுபக³ந்தும் யுக்தம், துல்யப்ராமண்யா-து³ப⁴யத்ர।

पूर्व- यद्येवं किं स्यात्?பூர்வ- யத்³யேவம் கிம் ஸ்யாத்?

सिद्धान्ती - सर्वकर्महेतूपमर्दकत्वादात्मज्ञानस्य विद्योद्भवे कर्मनिवृत्तिः स्यात्। दाराग्निसम्बद्धानां तावदग्निहोत्रा-दिकर्मणां भेदबुद्धिविषयसम्प्रदानकारकसाध्यत्वम्। अन्यबुद्धि-परिच्छेद्यां ह्यग्न्यादिदेवतां सम्प्रदानकारकभूतामन्तरेण न हि तत् कर्म निर्वर्त्यते। यया हि सम्प्रदानकारकबुद्धया सम्प्रदानकारकं कर्मसाधनत्वेनोपदिश्यते, सेह विद्यया निवर्त्यते-“अन्योऽ-सावन्योऽहमस्मीति न स वेद” “देवास्तं परादुर्योऽन्यत्रात्मनो देवान् वेद”“मृत्योः स मृत्युमाप्नोति य इह नानेव पश्यति”“एकधैवानुद्रष्टव्यम्”“सर्वमात्मानं पश्यति” इत्यादिश्रुतिभ्यः।ஸித்³தா⁴ந்தீ - ஸர்வகர்மஹேதூபமர்த³கத்வாதா³த்மஜ்ஞாநஸ்ய வித்³யோத்³ப⁴வே கர்மநிவ்ருத்தி꞉ ஸ்யாத்। தா³ராக்³நிஸம்ப³த்³தா⁴நாம் தாவத³க்³நிஹோத்ரா-தி³கர்மணாம் பே⁴த³பு³த்³தி⁴விஷயஸம்ப்ரதா³நகாரகஸாத்⁴யத்வம்। அந்யபு³த்³தி⁴-பரிச்சே²த்³யாம் ஹ்யக்³ந்யாதி³தே³வதாம் ஸம்ப்ரதா³நகாரகபூ⁴தாமந்தரேண ந ஹி தத் கர்ம நிர்வர்த்யதே। யயா ஹி ஸம்ப்ரதா³நகாரகபு³த்³த⁴யா ஸம்ப்ரதா³நகாரகம் கர்மஸாத⁴நத்வேநோபதி³ஶ்யதே, ஸேஹ வித்³யயா நிவர்த்யதே-“அந்யோ(அ)-ஸாவந்யோ(அ)ஹமஸ்மீதி ந ஸ வேத³” “தே³வாஸ்தம் பராது³ர்யோ(அ)ந்யத்ராத்மநோ தே³வாந் வேத³”“ம்ருத்யோ꞉ ஸ ம்ருத்யுமாப்நோதி ய இஹ நாநேவ பஶ்யதி”“ஏகதை⁴வாநுத்³ரஷ்டவ்யம்”“ஸர்வமாத்மாநம் பஶ்யதி” இத்யாதி³ஶ்ருதிப்⁴ய꞉।

न च देशकालनिमित्ताद्यपेक्षत्वम् व्यवस्थितात्म-वस्तुविषयत्वादात्मज्ञानस्य। क्रियायास्तु पुरुषतन्त्रत्वात् स्याद् देशकालनिमित्ताद्यपेक्षत्वम्। ज्ञानं तु वस्तुतन्त्रत्वान्न देशकाल-निमित्ताद्यपेक्षते। यथाग्निरुष्ण आकाशोऽमूर्त इति तथात्म-विज्ञानमपि।ந ச தே³ஶகாலநிமித்தாத்³யபேக்ஷத்வம் வ்யவஸ்தி²தாத்ம-வஸ்துவிஷயத்வாதா³த்மஜ்ஞாநஸ்ய। க்ரியாயாஸ்து புருஷதந்த்ரத்வாத் ஸ்யாத்³ தே³ஶகாலநிமித்தாத்³யபேக்ஷத்வம்। ஜ்ஞாநம் து வஸ்துதந்த்ரத்வாந்ந தே³ஶகால-நிமித்தாத்³யபேக்ஷதே। யதா²க்³நிருஷ்ண ஆகாஶோ(அ)மூர்த இதி ததா²த்ம-விஜ்ஞாநமபி।

पूर्व - नन्वेवं सति प्रमाणभूतस्य कर्मविधेर्निरोधः स्यात्। न च तुल्यप्रमाणयोरितरेतरनिरोधो युक्तः।பூர்வ - நந்வேவம் ஸதி ப்ரமாணபூ⁴தஸ்ய கர்மவிதே⁴ர்நிரோத⁴꞉ ஸ்யாத்। ந ச துல்யப்ரமாணயோரிதரேதரநிரோதோ⁴ யுக்த꞉।

न, स्वाभाविकभेदबुद्धिमात्रनिरोधकत्वात्, न हि विध्यन्तरनिरोधकमात्मज्ञानं स्वाभाविकभेदबुद्धिमात्रं निरुणद्धि।ந, ஸ்வாபா⁴விகபே⁴த³பு³த்³தி⁴மாத்ரநிரோத⁴கத்வாத், ந ஹி வித்⁴யந்தரநிரோத⁴கமாத்மஜ்ஞாநம் ஸ்வாபா⁴விகபே⁴த³பு³த்³தி⁴மாத்ரம் நிருணத்³தி⁴।

पूर्व - तथापि हेत्वपहारात् कर्मानुपपत्तेर्विधि-निरोध एव स्यादिति चेत्।பூர்வ - ததா²பி ஹேத்வபஹாராத் கர்மாநுபபத்தேர்விதி⁴-நிரோத⁴ ஏவ ஸ்யாதி³தி சேத்।

सिद्धान्ती - न, कामप्रतिषेधात् काम्यप्रवृत्ति-निरोधवददोषात्। यथा स्वर्गकामो यजेतेति स्वर्गसाधने यागे प्रवृत्तस्य कामप्रतिषेधविधेः कामे विहते काम्ययागानुष्द्भान-प्रवृत्तिर्निरुध्यते न चैतावता काम्यविधिर्निरुद्धो भवति।ஸித்³தா⁴ந்தீ - ந, காமப்ரதிஷேதா⁴த் காம்யப்ரவ்ருத்தி-நிரோத⁴வத³தோ³ஷாத்। யதா² ஸ்வர்க³காமோ யஜேதேதி ஸ்வர்க³ஸாத⁴நே யாகே³ ப்ரவ்ருத்தஸ்ய காமப்ரதிஷேத⁴விதே⁴꞉ காமே விஹதே காம்யயாகா³நுஷ்த்³பா⁴ந-ப்ரவ்ருத்திர்நிருத்⁴யதே ந சைதாவதா காம்யவிதி⁴ர்நிருத்³தோ⁴ ப⁴வதி।

पूर्व - कामप्रतिषेधविधिना काम्यविधेरनर्थकत्व-ज्ञानात् प्रवृत्त्यनुपपत्तेर्निरुद्ध एव स्यादिति चेत्।பூர்வ - காமப்ரதிஷேத⁴விதி⁴நா காம்யவிதே⁴ரநர்த²கத்வ-ஜ்ஞாநாத் ப்ரவ்ருத்த்யநுபபத்தேர்நிருத்³த⁴ ஏவ ஸ்யாதி³தி சேத்।

सिद्धान्ती - भवत्येवं कर्मविधिनिरोधोऽपि।ஸித்³தா⁴ந்தீ - ப⁴வத்யேவம் கர்மவிதி⁴நிரோதோ⁴(அ)பி।

पूर्व - यथा कामप्रतिषेधे काम्यविधेरेवं प्रामा-ण्यानुपपत्तिरिति चेत्। अननुष्द्भेयत्वेऽनुष्द्भातुरभावादनुष्द्भान-विध्यानर्थक्यादप्रामाण्यमेव कर्मविधीनामिति चेत्।பூர்வ - யதா² காமப்ரதிஷேதே⁴ காம்யவிதே⁴ரேவம் ப்ராமா-ண்யாநுபபத்திரிதி சேத்। அநநுஷ்த்³பே⁴யத்வே(அ)நுஷ்த்³பா⁴துரபா⁴வாத³நுஷ்த்³பா⁴ந-வித்⁴யாநர்த²க்யாத³ப்ராமாண்யமேவ கர்மவிதீ⁴நாமிதி சேத்।

सिद्धान्ती - न प्रागात्मज्ञानात् प्रवृत्त्युपपत्तेः। स्वाभाविकस्य क्रियाकारफलभेदविज्ञानस्य प्रागात्मज्ञानात् कर्महेतुत्वमुपपद्यत एव, यथा कामविषये दोषविज्ञानेत्पत्तेः प्राक् काम्यकर्मप्रवृत्तिहेतुत्वं स्यादेव स्वर्गादीच्छायाः स्वाभाविक्यास्तद्वत्।ஸித்³தா⁴ந்தீ - ந ப்ராகா³த்மஜ்ஞாநாத் ப்ரவ்ருத்த்யுபபத்தே꞉। ஸ்வாபா⁴விகஸ்ய க்ரியாகாரப²லபே⁴த³விஜ்ஞாநஸ்ய ப்ராகா³த்மஜ்ஞாநாத் கர்மஹேதுத்வமுபபத்³யத ஏவ, யதா² காமவிஷயே தோ³ஷவிஜ்ஞாநேத்பத்தே꞉ ப்ராக் காம்யகர்மப்ரவ்ருத்திஹேதுத்வம் ஸ்யாதே³வ ஸ்வர்கா³தீ³ச்சா²யா꞉ ஸ்வாபா⁴விக்யாஸ்தத்³வத்।

पूर्व - तथा सत्यनर्थार्थो वेद इति चेत्।பூர்வ - ததா² ஸத்யநர்தா²ர்தோ² வேத³ இதி சேத்।

सिद्धान्ती - न, अर्थानर्थयोरभिप्रायतन्त्रत्वात्। मोक्षमेकं वर्जयित्वान्यस्याविद्याविषयत्वात्। पुरुषाभिप्रायतन्त्रौ ह्यर्थानर्थौ, मरणादिकाम्येष्टिदर्शनात्। तस्माद् यावदात्मज्ञान-विधेराभिमुख्यं तावदेव कर्मविधयः। तस्मान्नात्मज्ञानसहभावित्वं कर्मणामित्यतः सिद्धमात्मज्ञानमेवामृतत्वसाधनम्“एतावदरे खल्वमृतत्वम्” इति, कर्मनिरपेक्षत्वाञ्ज्ञानस्य। अतो विदुषस्तावत् पारिव्राज्यं सिद्धं सम्प्रदानादिकर्मकारकजात्यादिशून्याविक्रिय-ब्रह्मात्दृढप्रतिपत्तिमात्रेण वचनमन्तरेणाप्युक्तन्यायतः।।ஸித்³தா⁴ந்தீ - ந, அர்தா²நர்த²யோரபி⁴ப்ராயதந்த்ரத்வாத்। மோக்ஷமேகம் வர்ஜயித்வாந்யஸ்யாவித்³யாவிஷயத்வாத்। புருஷாபி⁴ப்ராயதந்த்ரௌ ஹ்யர்தா²நர்தௌ², மரணாதி³காம்யேஷ்டித³ர்ஶநாத்। தஸ்மாத்³ யாவதா³த்மஜ்ஞாந-விதே⁴ராபி⁴முக்²யம் தாவதே³வ கர்மவித⁴ய꞉। தஸ்மாந்நாத்மஜ்ஞாநஸஹபா⁴வித்வம் கர்மணாமித்யத꞉ ஸித்³த⁴மாத்மஜ்ஞாநமேவாம்ருதத்வஸாத⁴நம்“ஏதாவத³ரே க²ல்வம்ருதத்வம்” இதி, கர்மநிரபேக்ஷத்வாஞ்ஜ்ஞாநஸ்ய। அதோ விது³ஷஸ்தாவத் பாரிவ்ராஜ்யம் ஸித்³த⁴ம் ஸம்ப்ரதா³நாதி³கர்மகாரகஜாத்யாதி³ஶூந்யாவிக்ரிய-ப்³ரஹ்மாத்த்³ருட⁴ப்ரதிபத்திமாத்ரேண வசநமந்தரேணாப்யுக்தந்யாயத꞉।।

तथा च व्याख्यातमेतत्“येषां नोऽयमात्मायं लोकः” इति हेतुवचनेन पूर्वे विद्वांसः प्रजामकामयमाना व्युत्तिष्द्भन्तीति पारिव्राज्यं विदुषामात्मलोकावबोधादेव। तथा च विविदिषोरपिसिद्धं पारिव्राज्यम्,“एतमेवात्मानं लोकमिच्छन्तः प्रव्रजन्ति” इति वचनात्। कर्मणां चाविद्वद्विषयत्वमवोचाम। अविद्याविषये चोत्पत्त्यादि विकारसंस्कारार्थानि कर्माणीत्यत आत्मसंस्कारद्वारेणात्मज्ञानसाधनत्वमपि कर्मणामवोचाम यज्ञादिभिर्विविदिषन्तीति।ததா² ச வ்யாக்²யாதமேதத்“யேஷாம் நோ(அ)யமாத்மாயம் லோக꞉” இதி ஹேதுவசநேந பூர்வே வித்³வாம்ஸ꞉ ப்ரஜாமகாமயமாநா வ்யுத்திஷ்த்³ப⁴ந்தீதி பாரிவ்ராஜ்யம் விது³ஷாமாத்மலோகாவபோ³தா⁴தே³வ। ததா² ச விவிதி³ஷோரபிஸித்³த⁴ம் பாரிவ்ராஜ்யம்,“ஏதமேவாத்மாநம் லோகமிச்ச²ந்த꞉ ப்ரவ்ரஜந்தி” இதி வசநாத்। கர்மணாம் சாவித்³வத்³விஷயத்வமவோசாம। அவித்³யாவிஷயே சோத்பத்த்யாதி³ விகாரஸம்ஸ்காரார்தா²நி கர்மாணீத்யத ஆத்மஸம்ஸ்காரத்³வாரேணாத்மஜ்ஞாநஸாத⁴நத்வமபி கர்மணாமவோசாம யஜ்ஞாதி³பி⁴ர்விவிதி³ஷந்தீதி।

अथैव एवं सति अविद्वद्विषयाणामाश्रमकर्माणां बलाबलविचाराणायामात्मज्ञानोत्पादनं प्रति यमप्रधानानाममानि-त्वदीनां मानसानां च ध्यानज्ञानवैराग्यादीनां सन्निपत्योपकार-कत्वम्। हिंसारागद्वेषादिबाहुल्याद् बहुक्लिष्टकर्ममिश्रिता इतरे इत्यतः पारिव्राज्यं मुमुक्षुणां प्रशंसन्ति-“त्याग एव सर्वेषामुक्ता-नामपि कर्मणाम्। वैराग्यं पुनरेतस्य मोक्षस्य परमोऽवधिः।।”“किं ते धनेन किमु बन्धुभिस्ते किं ते दारैर्ब्राह्मण यो मरिष्यसि। आत्मानमन्विच्छ गुहां प्रविष्टं पितामहास्ते क्व गाताः पिता च।”அதை²வ ஏவம் ஸதி அவித்³வத்³விஷயாணாமாஶ்ரமகர்மாணாம் ப³லாப³லவிசாராணாயாமாத்மஜ்ஞாநோத்பாத³நம் ப்ரதி யமப்ரதா⁴நாநாமமாநி-த்வதீ³நாம் மாநஸாநாம் ச த்⁴யாநஜ்ஞாநவைராக்³யாதீ³நாம் ஸந்நிபத்யோபகார-கத்வம்। ஹிம்ஸாராக³த்³வேஷாதி³பா³ஹுல்யாத்³ ப³ஹுக்லிஷ்டகர்மமிஶ்ரிதா இதரே இத்யத꞉ பாரிவ்ராஜ்யம் முமுக்ஷுணாம் ப்ரஶம்ஸந்தி-“த்யாக³ ஏவ ஸர்வேஷாமுக்தா-நாமபி கர்மணாம்। வைராக்³யம் புநரேதஸ்ய மோக்ஷஸ்ய பரமோ(அ)வதி⁴꞉।।”“கிம் தே த⁴நேந கிமு ப³ந்து⁴பி⁴ஸ்தே கிம் தே தா³ரைர்ப்³ராஹ்மண யோ மரிஷ்யஸி। ஆத்மாநமந்விச்ச² கு³ஹாம் ப்ரவிஷ்டம் பிதாமஹாஸ்தே க்வ கா³தா꞉ பிதா ச।”

एवं सांख्ययोगशास्त्रेष च संन्यासो ज्ञानं प्रति प्रत्यासन्नः उच्यते। कामप्रवृत्त्यभावाच्च। कामप्रवृत्तेर्हि ज्ञान-प्रतिकूलता सर्वशास्त्रेषु प्रसिद्धा। तस्माद् विरक्तस्य मुमुक्षोर्विनापि ज्ञानेन ब्रह्मचर्यादेव प्रव्रजेदित्याद्युपपन्नम्।ஏவம் ஸாம்க்²யயோக³ஶாஸ்த்ரேஷ ச ஸம்ந்யாஸோ ஜ்ஞாநம் ப்ரதி ப்ரத்யாஸந்ந꞉ உச்யதே। காமப்ரவ்ருத்த்யபா⁴வாச்ச। காமப்ரவ்ருத்தேர்ஹி ஜ்ஞாந-ப்ரதிகூலதா ஸர்வஶாஸ்த்ரேஷு ப்ரஸித்³தா⁴। தஸ்மாத்³ விரக்தஸ்ய முமுக்ஷோர்விநாபி ஜ்ஞாநேந ப்³ரஹ்மசர்யாதே³வ ப்ரவ்ரஜேதி³த்யாத்³யுபபந்நம்।

पूर्व - ननु सावकाशत्वादनधिकृतविषयमेतदि-त्युक्तम्, यावज्जीवश्रुत्युपरोधात्।பூர்வ - நநு ஸாவகாஶத்வாத³நதி⁴க்ருதவிஷயமேததி³-த்யுக்தம், யாவஜ்ஜீவஶ்ருத்யுபரோதா⁴த்।

सिद्धान्ती - नैष दोषः, नितरां सावकाशत्वाद्“यावज्जीव”श्रुतिनाम् अविद्वत्कामिकर्तव्यतां ह्यवोचाम सर्वकर्मणाम्। न तु निरपेक्षमेव जीवननिमित्तमेव कर्तव्यं कर्म, प्रायेण हि पुरुषाः कामबहुलाः, कामश्चानेकविषयोऽनेक-कर्मसाधनसाध्यश्च, अनेकफलसाधनानिच वैदिकानि कर्माणि दाराग्निसम्बन्धपुरुषकर्तव्यानि पुनः पुनश्चानुष्द्भीमानानि बहुफलानि कृष्यादिवत् वर्षशतसमाप्तीनि च गार्हस्थ्ये वारण्ये वा, अतस्तदपेक्षया“यावज्जीव” श्रुत्यः,“कुर्वन्नेवेह कर्माणि” इति च मन्त्रवर्णः। तस्मिंश्च पक्षे विश्वजित्सर्वमेधयोः कर्मपरित्यागः। यस्मिंश्च पक्षे यावज्जीवानुष्द्भानं तदा श्मशानान्तत्वं भस्मान्तता च शरीसस्य।ஸித்³தா⁴ந்தீ - நைஷ தோ³ஷ꞉, நிதராம் ஸாவகாஶத்வாத்³“யாவஜ்ஜீவ”ஶ்ருதிநாம் அவித்³வத்காமிகர்தவ்யதாம் ஹ்யவோசாம ஸர்வகர்மணாம்। ந து நிரபேக்ஷமேவ ஜீவநநிமித்தமேவ கர்தவ்யம் கர்ம, ப்ராயேண ஹி புருஷா꞉ காமப³ஹுலா꞉, காமஶ்சாநேகவிஷயோ(அ)நேக-கர்மஸாத⁴நஸாத்⁴யஶ்ச, அநேகப²லஸாத⁴நாநிச வைதி³காநி கர்மாணி தா³ராக்³நிஸம்ப³ந்த⁴புருஷகர்தவ்யாநி புந꞉ புநஶ்சாநுஷ்த்³பீ⁴மாநாநி ப³ஹுப²லாநி க்ருஷ்யாதி³வத் வர்ஷஶதஸமாப்தீநி ச கா³ர்ஹஸ்த்²யே வாரண்யே வா, அதஸ்தத³பேக்ஷயா“யாவஜ்ஜீவ” ஶ்ருத்ய꞉,“குர்வந்நேவேஹ கர்மாணி” இதி ச மந்த்ரவர்ண꞉। தஸ்மிம்ஶ்ச பக்ஷே விஶ்வஜித்ஸர்வமேத⁴யோ꞉ கர்மபரித்யாக³꞉। யஸ்மிம்ஶ்ச பக்ஷே யாவஜ்ஜீவாநுஷ்த்³பா⁴நம் ததா³ ஶ்மஶாநாந்தத்வம் ப⁴ஸ்மாந்ததா ச ஶரீஸஸ்ய।

इतरवर्णापेक्षया वा यावज्जीव श्रुतिः। न हि क्षत्रियवैश्ययोः पारिव्राज्यप्रितिपत्तिरस्ति। तथा“मन्त्रैर्यस्योदितो विधिः”“एकाश्रयं त्वाचार्याः” इत्येवमादीनां क्षत्रियवैश्या - पेक्षत्वम्। तस्मात् पुरुषसामर्थ्यज्ञानवैराग्यकामादि व्युत्थान-विकल्पक्रमपारिव्राज्य प्रतिपत्तिप्रकारा न विरुध्यन्ते। अनधिकृतानां च पृथग्विधानात् पारिव्राज्यस्य“स्नातको वास्नातको वोत्सन्नग्नि-रनाग्निको वा” इत्यादिना। तस्मात् सिद्धान्याश्रमान्त-राण्यधिकृतानामेव।। -இதரவர்ணாபேக்ஷயா வா யாவஜ்ஜீவ ஶ்ருதி꞉। ந ஹி க்ஷத்ரியவைஶ்யயோ꞉ பாரிவ்ராஜ்யப்ரிதிபத்திரஸ்தி। ததா²“மந்த்ரைர்யஸ்யோதி³தோ விதி⁴꞉”“ஏகாஶ்ரயம் த்வாசார்யா꞉” இத்யேவமாதீ³நாம் க்ஷத்ரியவைஶ்யா - பேக்ஷத்வம்। தஸ்மாத் புருஷஸாமர்த்²யஜ்ஞாநவைராக்³யகாமாதி³ வ்யுத்தா²ந-விகல்பக்ரமபாரிவ்ராஜ்ய ப்ரதிபத்திப்ரகாரா ந விருத்⁴யந்தே। அநதி⁴க்ருதாநாம் ச ப்ருத²க்³விதா⁴நாத் பாரிவ்ராஜ்யஸ்ய“ஸ்நாதகோ வாஸ்நாதகோ வோத்ஸந்நக்³நி-ரநாக்³நிகோ வா” இத்யாதி³நா। தஸ்மாத் ஸித்³தா⁴ந்யாஶ்ரமாந்த-ராண்யதி⁴க்ருதாநாமேவ।। -

ச.பா-அரே மைத்ரேயி! இந்த இதனாலேயே அதாவது இந்த நேதி நேதி என்று இவ்வாறு இந்த ஆத்ம தர்சனம் வேறு சஹகாரி காரணத்தை அபேக்ஷிக்காமலேயே அம்ருதத்தின் சாதனமாகின்றது. எது“எதை பகவானாகிய நீங்கள் அறிந்த அந்த சாதனத்தை எனக்கு கூறுங்கள்” என்று கேட்டாயோ அதுவே உன்னால் அறிய வேண்டிய அம்ருதத்துவ ஆத்ம சாதனம் என்று தன்னுடைய பிரியமான பத்தினிக்கு கூறி யாக்ஞவல்க்யர் என்ன செய்தார்? அவர் முன்னால் எதை பிரதிக்ஞை செய்தாரோ அதை நான் சந்நியாசத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்று சந்நியாசத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்.

ச.பா-எதனால் சந்நியாசத்தில் முடிகிறதோ அது பிரஹ்ம வித்யாவின் முடிவாகும். இவ்வளவே உபதேசம். இதுவே வேதத்தின் சாசனம் (ஆக்ஞை). இதுவே பரமநிஷ்டை, இதுவே புருஷார்த்தம் அதாவது கர்த்தவ்யத்தின் முடிவு. शास्त्रार्थपरामर्शोमिथोविरुद्धवचनोपन्यासश्च .

ச.பா-இப்பொழுது சாஸ்த்திர அர்த்த விவேகஞானம் உண்டாவதற்காக விசாரிக்கப்படுகிறது - ஏன் எனில் பரஸ்பர விரோதியான வாக்கியங்கள் காணப்படுகின்றன.“यावज्जीवमग्निहोत्रं जुहुयात्” (யாவஜ்ஜீவமக்னிஹோத்ரம் ஜுஹ்யாத் = ஜீவிக்கும் வரை அக்னி ஹோத்ரம் செய்),“यावज्जीवं दर्शपूर्णमासाभ्यां यजेत” (யாவஜ்ஜீவம் தர்சபூர்ணமாசாப்யம் யஜேத = ஜீவிக்கும் வரையிலும் தர்ச பூர்ணமாசங்களால் யஜிக்கவேண்டும்)“कुर्वन्नेवह कर्माणि जिजीविवेच्छत्ँ समाः” (குர்வன்னேவே ஹ கர்மாணி ஜிஜீவிஷேச்சதகம் சமா: = கர்மங்கள் செய்து கொண்டே நூ றுவருஷம் ஜீவிக்க இச்சை கொள்ளவேண்டும்)“एतद् वै जरामर्यं सत्रं यदग्निहोत्रम्”(ஏதத் வை ஜராமர்யம் சத்ரம் யதஅக்னிஹோத்ரம் = எந்த அக்னி ஹோத்ரம் உள்ளதோ ஜராமரணம் வரை செய்யவேண்டும்). என்பவை ஒரு ஆஸ்ரமத்தைத் தெரிவிப்பதாகும். மற்ற ஆஸ்ரம்களை பிரதி பாதிக்கும் வாக்கியங்கள் -“विदित्वा व्युत्थाय प्रव्रजन्ति”(விதித்துவா வ்யுத்தாய பிரவிரஜந்தி = ஞானம் அடைந்தபின் கிரஹஸ்தாஸ்ரமத்திலிருந்து மேலான பரிவிராஜக ஆஸ்மத்தை அடைகிறார்கள்)“ब्रह्मचर्यं समाप्य गृही भवेद् गृहाद् वनी भूत्वा प्रव्रजेत्” (பிரஹ்மச்சரியம் சமாப்ய க்ருஹி பவேத் க்ருஹாத் வனீ பூத்வா பிரவ்ரஜேத் = பிரஹ்மச்சர்யம் முடித்து விட்டு க்ரஹஸ்தானாகி, கிரஹஸ்தனிலிருந்து வனீ ஆகி பரிவிராஜனாகின்றான்),“यदि वेतरथा ब्रह्मचर्यादेव प्रव्रजेद गृहाद् वा वनाद् वा”(யதி வேதரதா பிரஹ்மச்சர்யாதேவ ப்ரவ்ரஜேத்க்ருஷா த்வா வனாத் வா=அல்லது இதற்கு மாறாக பிரஹ்மச்சரியத்திலிருந்தோ, இல்லறத்திலிருந்தோ வான பிரஸ்தத்திலிருந்தோ) என்றும்“द्वावेव पन्थानावनुनिष्क्रान्ततरौ भवतः क्रियापथश्चैव पुरस्तात् संन्यासश्च तयोः संन्यास एवातिरेचयति” (த்வாவேவ பந்தானாவனுநிஷ்க்ராந்ததரெள பவத: க்ரியாபதஷ்சைவ புரஸ்தாத் சந்நியாசஷ்ச தயோ: சந்நியாச ஏவா அதிரேசயதி = இரண்டு மார்க்கங்கள் அதாவது ஒன்று க்ரியா மார்கம், மற்றொன்று சந்யாச மார்கம், இவைகளின் சந்நியாச மார்கமே மிகவும் மேலானது என்பது சுருதியின் நிச்சயம்) என்றும்“न कर्मणा न प्रजया धनेन त्यागेनैकेऽमृतत्वमानशुः” (ந கர்மணா ந பிரஜயா தனேன த்யாகே நைகேஅம்ருதத்துவமானசு:) = கர்மத்தினாலோ, பிரஜையினாலோ, தனத்தினாலோ முடியாது ஆனால் த்யாகம் ஒன்றினால் மட்டுமே அம்ருதத்துவத்தை அடையமுடியும்) என்பன முதலியவைகள். புரஸ்தாத் சந்நியாசஷ்ச தயோ: சந்நியாச ஏவா அதிரேசயதி = இரண்டு மார்க்கங்கள் அதாவது ஒன்று க்ரியா மார்கம், மற்றொன்று சந்யாச மார்கம், இவைகளின் சந்நியாச மார்கமே மிகவும் மேலானது என்பது சுருதியின் நிச்சயம்) என்றும்“न कर्मणा न प्रजया धनेन त्यागेनैकेऽमृतत्वमानशुः” (ந கர்மணா ந பிரஜயா தனேன த்யாகே நைகேஅம்ருதத்துவமானசு:) = கர்மத்தினாலோ, பிரஜையினாலோ, தனத்தினாலோ முடியாது ஆனால் த்யாகம் ஒன்றினால் மட்டுமே அம்ருதத்துவத்தை அடையமுடியும்) என்பன முதலியவைகள். .

ச.பா-அவ்வாறேஸ்மிருதியிலும்“ब्रह्मच-र्यवान् प्रव्रजति” (பிரஹ்மசர்யவான் ப்ரவ்ரஜதி= ப்ரஹ்மச்சாரி புருஷன் சந்நியாசத்தை மேற்கொள்கிறான்)“अविशीर्ण-ब्रह्मचर्यो यमिच्छेत् तमावसेत्”(அவிசீர்ணபிரஹ்மசர்யோயமிச்சத் தமாவசேத்=எவருடைய ப்ரஹ்மச்சர்யம் நஷ்டமாகாமல் இருக்கிறதோ அவன் எந்த ஆஸ்ரமத்தை விரும்புகிறானோ அதிலேயே இருக்கலாம்),“तस्याश्रमविकल्पमेकेब्रुवते”(தஸ்யாச்ரம விகல்பமேகே ப்ருவதே = சிலர் அதை ஆஸ்ரமத்தின் விகல்பம் என்று கூறுகிறார்கள்) அவ்வாறே-“वेदानधीत्य ब्रह्मचर्येण पुत्रपौत्रा-निच्छेत् पावनार्थं पितृणाम्। अग्नीनाधाय विधिवच्चेष्टयज्ञो वनं प्रविश्याथ मुनिर्बुभूषेत्।।”(வேதானதீத்ய பிரஹ்மசர்யேண புத்ரபெளத்ரா நிச்சேத் பாவனார்த்தம் பித்ருணாம்! அக்னீனாதாய விதிவச்சேஷ்ட்டயக்ஞோ வனம் வ்ரவிச்யாத முனிர்புபஷேத் = பிரஹ்மச்சரியத்தால் வேத அத்யயனம் செய்து பின் பித்ருக்களின் நன்மைக்காக புத்ர, பெளத்ரர்களை விரும்பி விதிப்படி அக்னியை ஸ்வீகரித்து யஞ்ஞத்தை அனுஷ்டானம் செய்து அதன் பின் வனப்பிரவேசம் செய்து பின் சந்நியாசம் செய்ய இச்சைகொள்.)“प्राजापत्त्यां निरूप्येष्टिं सर्ववेदसदक्षिणाम्। आत्मन्यग्नीन् समारोप्य ब्राह्मणः प्रव्रजेद् गृहात्।।” (பிராஜாபத்யாம் நிரூப்யேஷ்டிம் சர்வேதசதக்ஷிணாம் ஆத்மன்யக்னீன் சமாரோப்ய ப்ராஹ்மண: ப்ரவிரஜேத் க்ருஹாத்= ப்ராஜாபத்தி இஷ்டியில் எல்லா தக்ஷிணங்களை அளித்து அக்னிகளை ஆத்மாவில் ஸ்தாபித்து ப்ராஹ்மணன் வீட்டை விட்டு வெளியேறவேண்டும்) என்பது முதலியவைகள்.

ச.பா-இவ்வாறு வ்யுத்தான அவஸ்தையின் விகல்பம், கிரமம் அவ்வாறேவிருப்பப்பட்ட ஆஸ்ரமங்களில் பிரவேசத்தை பிரதிபாதனம் செய்வதில் ஒன்றுக்கொன்று விருத்தமான நூ ற்றுக்கணக்கான விருத்த சுருதி, ஸ்மிருதி வசனங்கள் காணப்படுகிறது. அவ்வாறேஅதைக் கடைபிடிப்பதிலும் சுருதி ஸ்மிருதிகளில் அநேகமாக இருக்கின்றன. அவ்வாறேசாஸ்திர மர்மத்தை அறிந்தவர்களில் அநேக மதபேதங்கள் உள்ளன. ஆகையால் மந்தபுத்தி உள்ளவர்களால் சாஸ்த்திர அர்த்தத்தை விவேக பூர்வமாய் அறியமுடியாது. எவர்களுடைய புத்தி சாஸ்திரத்திலும். யுக்தியிலும் எல்லாவகையிலும் மிகுந்த திறமை உடையதாய் இருக்கிறதோ அவர்களால் மட்டுமே வாக்கியங்களின் விஷய விபாகத்தை அறியமுடியும். ஆகையால் இந்த விஷய விபாகத்தைத் தெரிவித்து புத்தியினதும், சாமரத்தியத்தையும் அனுசரித்து விசாரம் செய்வோம்.

ச.பா-பூர்வ-“यावज्जीव” (யாவஜ்ஜீவ) முதலிய சுருதி வாக்கியங்களுக்கு வேறு அர்த்தம் சம்பவிக்காததால் வேதார்த்தம் கிரியையிலேயே முடிகிறது.“तं यज्ञपात्रैर्दहन्ति” (தம்யக்ஞபாத்ரைர்தஹந்தி) என்றஅந்திம கர்ம சிரவணத்தாலும் ஜராமரண சிரவணத்தாலும், கடைசி வரை அக்னி ஹோத்திரம் விதிக்கப்பட்டதால் அவ்வாறே“भस्मान्त ँ शरीरम्” (பஸ்மாந்தகம் சரீரம்) என்றகார்ஹஸ்த்திய சூசக லிங்கத்தாலும் பாரிவிராஜக பக்ஷத்தில் சரீரத்தின் பஸ்மம் ஆகும் வரை என்பது பொருந்தாது. ஸ்மிருதியிலும் -“निषेकादिश्मशानान्तो मन्त्रैर्यस्योदितो विधिः। तस्य शास्त्रेऽधिकारोऽस्मिञ्ज्ञेयो नान्यस्य कस्यचित्।।” (நிஷேகாதிஷ்மஷானாந்தோ மந்த்ரைர்யஸ்யோதிதோ விதி: தஸ்ய சாஸ்த்ரேஅதிகாரோஅஸ்மின்ஞேயோ நான்யஸ்ய கஸ்யசித்) என்று. மந்திரத்துடன் கர்மத்தை வேதம் இங்கு அவனுடைய மசானம் வரை வித்திக்கிறது என்பதை ஸ்மிருதி தெரிவிக்கிறது. அதிகாரம் அற்றதை தெரிவிப்பதால் கர்மம் செய்யாதவனுக்கு ஸ்ருதியில் எவ்வகையிலும் அதிகாரம் இல்லை என்று அறியப்படுகிறது.“वीरहा वा एष देवानां योऽग्निमुद्वासयते”(வீரஹா வா ஏஷ தேவானாம் யோஅக்னிமுத்வாசயதே) என்று அக்னியை விடுவதை நிந்தை செய்வதிலிருந்தும் சித்திக்கின்றது. क्षत्राक्षेपः .

ச.பா-சித்தாந்தீ- வியுத்தானம் (விதிக்க) விதானம் செய்யப்பட்டுள்ளதால் வேதத்தின் அர்தத்திற்கு கர்மத்தில் முடிகிறது என்பது விகல்பமாகும்.

अनुुवादः-ச.பா-வியுத்தானம் முதலிய ஸ்ருதிகளின் தாத்பர்யம் வேறாக இருப்பதால் அவ்வாறு அல்ல.“यावज्जीवमग्निहोत्रं जुहोति”(யாவஜ்ஜீவம் அக்னி ஹோத்ரம் ஜீஹோதி)“यावज्जीवं दशपूर्णमासाभ्यां यजेत” (யாவஜ்ஜீவம் தர்சபூர்ணமாசாப்யாம் யஜேத) என்பது முதலிய சுருதிகளுக்கு ஜீவனம் மாத்திரம் நிமித்தமாய் இருப்பதால் எப்பொழுது வேறு அர்த்தம் கல்பிக்க முடியவில்லையோ அப்பொழுது வியுத்தானாதி வாக்கியங்கள் கர்மங்களின் அநதிகாரி விஷயத்துவம் சம்பவிக்கும்.

अनुुवादः-ச.பா-“कुर्वन्नेवेह कर्माणि जिजीविषेच्छत् ँ समाः”(குர்வன்னேவேஹ கர்மாணி ஜிஜீவிஷேச்சதம் சமா:) என்ற மந்திர வர்ணங்களாலும்,“जरया वा ह्येवास्मान्मुच्यते मृत्युना वा” (ஜரயா வா ஹ்யேவாஸ்மான்முச்யதே மிருத்யுனா வா) என்று ஜரை, மிருத்யு இவைகளைத் தவிர மற்ற இடத்தில் கர்மத்தின் ஒழிவு சம்பவிக்காது ஆதலால் கர்மிகளுக்கு ஸ்மசானம் வரையிலும் என்பது வைகல்யம் (விகல்பம்) அல்ல. ஒற்றைக் கண்ணன், கூனி முதலியோருக்கும் கர்மத்தின் அதிகாரம் இல்லை என்பது சுருதியின் அனுக்ரஹமாகும். ஆகையால் அவர்களுக்கு வியுத்தானம் முதலிய மற்ற ஆஸ்ரமத்தவர்களுக்கு விதானம் செய்வது பொருத்தமற்றது ஆகாது. (பொருத்தமானதே).

अनुुवादः-ச.பா-சித்தாந்தீ- அவ்வாறு ஆனால் பாரிவிராஜ கிரம விதானத்திற்கு பொருந்தாதே எனில் (அவகாசம் இல்லையே எனில்)

अनुुवादः-ச.பா-பூர்வ- அவ்வாறு அல்ல. விச்வஜித் சர்வமேத யக்ஞங்கள் ஜீவிக்கும் வரை செய்ய வேண்டிய அக்னி ஹோத்திரம் போன்ற கிரமவிதி வசனம் இங்கு அபவாதம் ஆகும். (வியர்த்தமாகும்) ஜீவிக்கும் வரையிலும் செய்யவேண்டிய அக்னி ஹோத்திரம் என்ற விதி உள்ளதோ அது விச்வஜித், சர்வமேத யஞ்ஞத்தில் அபவாதமாகும். ஆகையால் பிரஹ்மச்சர்யம் செய்து முடித்தபின் கிரஹஸ்தனாகி அதன்பின் க்ரஹஸ்தத்திலிருந்து வனவாசியாகி பின் பரிவிராஜகத்தை சந்நியாசத்தை செய் என்று ஆஸ்ரமங்களை கிரமமாக அடைவது சம்பவிக்கும். விரோதம் இல்லாததால் - இவ்வாறு இந்த விஷயம் இருக்கும்பொழுது பாரிவிராஜ்ய கிரம விதான வாக்கியத்திற்கு கிரமமாய் அடைவதில் எந்த ஒரு விரோதமும் கிடையாது. வேறு விஷய பரிகல்பனை செய்தால் ஜீவிக்கும் வரை விதானம் இருக்கிறது என்ற ஸ்ருதியின் தன் விஷயத்திலிருந்து தயக்கம் காட்டுகிறது என்று ஆகிவிடும். க்ரமபிரதிபத்தியோவெனில் விச்வஜித் சர்வமேத விஷயமாவதால் அதற்கு பாதம் ஏற்படாது.

ச.பா-சித்தாந்தீ- அவ்வாறு அல்ல. ஏன்எனில் ஆத்மஞானம் அம்ருதத்துவத்திற்கு ஹேது என்று (அறிகிறோம்). நிச்சயம் செய்யப்பட்டுள்ளது.“आत्मेत्येवोपासीत”(ஆத்மேத்யேவோஉபாசீத) என்று ஆரம்பித்து“स एष नेति नेति”(ச ஏஷ நேதி நேதி) என்று கிரந்தத்தின் முடிவில் ஆத்மாஞானம் உபசம்ஹாரம் செய்யப்பட்டது. அதுவே அம்ருதத்துவ சாதனம் என்று உன்னால் அறியப்படவேண்டும்.

ச.பா-பூர்வ- ஆனால் இங்கு எந்த ஒரு வேறு கர்மத்தை அபேக்ஷிக்காமல் கேவல ஞானமே அம்ருதத்துவத்தின் சாதனம் என்பது எங்களால் கூறமுடியாது. (எங்களால் சகிக்கமுடியாது)

अनुुवादः-ச.பா-சித்தாந்தீ- நீங்கள் இந்த விஷயத்தில் எதற்காக ஆத்மஞானத்தை சகிக்க முடியாமல் இருக்கிறீர்கள் என்று உங்களைக் கேட்கின்றேன்.

ச.பா-பூர்வ- அதற்கான காரணத்தை கேள் - எவ்வாறு ஸ்வர்க காமனுக்கு ஸ்வர்கப் பிராப்திக்கு உபாயம் அறியாதவனுக்கு அக்னி ஹோத்திரம் முதலிய ஸ்வர்கப் பிராப்தி சாதனம் தெரிவிக்கின்றது. அவ்வாறேஇங்கும் அம்ருதத்தை அடைய விரும்புபவர்களுக்கு அம்ருதத்தை அடையும் உபாயம் அறியாதவருக்கு“यदेव भगवान् वेद तदेव मे ब्रूहि”(யதேவ பகவான் வேத ததேவ மே ப்ரூஹி) என்று இவ்வாறு அறிய விரும்பிய அம்ருதத்துவ சாதனம்“एतावदरे”(ஏதாவதரே) என்பது முதலியவைகளில் வேதத்தினால் அறியப்படுகிறது.

ச.பா-சித்தாந்தீ- இவ்வாறு ஆனால் எவ்வாறு சுருதியானது அக்னி ஹோத்திரம் முதலியைகளின் சுவர்த்திற்கு சாதனம் என்று அறியப்படுகிறது. அவ்வாறே இங்கும் ஆத்ம ஞானமும் என்று அறிய வேண்டும். எவ்வாறு ஞானம் செய்யப்பட்டதோ அவ்வாறு ஆத்ம ஞானத்தை அம்ருதத்திற்கு சாதனமாக கருதுவது உசிதமேயாகும். சுருதியின் பிரமாணம் இரண்டிற்கும் ஒன்றாய் இருக்கிறது.

இப்பகுதிக்கு மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் இல்லை.

ச.பா-சித்தாந்தீ- எல்லா கர்ம ஹேதுக்களையும் நிவிர்த்தி செய்தபின் வித்யா உதயம் ஆனபொழுது கர்மம் நிவிர்த்தியாகிறது. மனைவி அக்னி சம்பந்தங்களுடைய அக்னி ஹோத்திரம் முதலிய கர்மங்கள் பேத புத்தி விஷய சம்ப்ரதான ரூப காரகத்தால் (நான்காம் வேற்றுமை உடையதால்) சாத்தியத்துவம். வேறு புத்தியால் பரிச்சேதம் செய்து அவ்வாறே சம்ப்ரதான காரக பூத வித்யையால் நிவிர்த்தியாகிறது -“अन्योऽसावन्योऽहमस्मीति न स वेद” (அன்யே அசாவன்யோ அஹமஸ்மீதி நசவேத), “देवास्तं परादुर्योऽन्यत्रात्मनो देवान् वेद”(தேவாஸ்தம் பராதுர்யேஅனயத்ராத்மனோ தேவான் வேத),“मृत्योः स मृत्युमाप्नोति य इह नानेव पश्यति”(மிருத்யோ: ச ம்ருத்யுமாப்னோதிய இக நானேவ பஷ்யதி) “एकधैवानुद्रष्टव्यम्”(ஏகதைவானுத்ருஷ்டவ்யம்) “सर्वमात्मानं पश्यति” (சர்வம்ஆத்மானம் பச்யதி) முதலிய சுருதிகளால் சித்திக்கிறது.

ச.பா-ஆத்மஞானத்திற்கு நித்யமாய் இருக்கும் ஆத்ம வஸ்துவின் விஷயமாய் இருப்பதால் தேசகால நிமித்தங்களை ஆத்ம ஞானம் அபேக்ஷிப்பது இல்லை. கிரியைகள் புருஷப்பிரயத்தனமாய் இருப்பதால் தேச கால நிமித்தங்களை அபேக்ஷிக்கிறது. ஆத்ம ஞானமோ வஸ்து தந்திரமாவதால் தேசகால நிமித்தங்களை அபேக்ஷிப்பது இல்லை. எவ்வாறு அக்னி உஷ்ணமோ, எவ்வாறு ஆகாயம் அரூபமோ அவ்வாறு ஆத்ம ஞானமும்.

ச.பா- பூர்வ- ஆனால் இவ்வாறானால் பிராண பூதர்களுக்கு (ஜீவர்களுக்கு) கர்மவிதி நிரோதமாகும். சமான பிரமாணங்களால் ஒன்று மற்றொன்றை பாதம் ஏற்படுத்தும் என்பது பொருந்தாது.

ச.பா-சித்தாந்தீ- அவ்வாறு அல்ல. ஏன்எனில் ஸ்வாபாவிக புத்தி மாத்திரத்தை நீக்குகிறது. வேறு விதியை நிரோதம் செய்யவில்லை. ஆத்மஞானம் ஸ்வாபாவிகமான பேத புத்தியை மாத்திரம் நீக்குகிறது.

ச.பா-பூர்வ- அவ்வாறு ஆனாலும் ஹேதுவின் நீக்கத்தால் கர்மம் இல்லாததால் விதியும் நிரோதமாகலாமே எனில்.

ச.பா-சித்தாந்தீ- அவ்வாறு அல்ல. ஏன் எனில் காமனைகளை நிஷேதம் செய்வது சகாம பிரவிர்த்தியின் பாதத்திற்கு சமானமாக இதில் ஒரு தோஷமும் இல்லை. எவ்வாறு ஸ்வர்க காமன் யஜிக்கவேண்டும் என்றஸ்வர்க்க சாதனயாகத்தில் பிரவிர்த்திப்பவன் காமம் நீங்கிய விதியினால் காம்யயாக அனுஷ்டான பிரவிர்த்தி தடைபடுகிறது. ஆனால் இதனால் காமிய கர்ம விதி தடைபடுவதில்லை.

ச.பா-பூர்வ- காம பிரதிஷேத விதியினால் சகாம கர்மவிதியின் வியர்த்தமாய் அறியும்பொழுது காமிய கர்மங்களில் பிரவிர்த்தி ஏற்படாததின் காரணமாய் அதற்கு நிரோதம் சம்பவிக்குமே எனில்?

ச.பா-சித்தாந்தீ- கர்ம விதி நிரோதத்திலும் இவ்வாறு உண்டாகட்டும்.

ச.பா-பூர்வ- எவ்வாறு காமம் நீக்கப்பட்டபொழுது காம்யவிதிக்கும் பிராமண்யம் இல்லை எனில் (அனுஷ்டான யோக்கியம் இல்லை). அனுஷ்டானம் செய்யாததால் அனுஷ்டானம் செய்பவன் இல்லாததால் அனுஷ்டான விதி அர்த்தமற்றதால் கர்மவிதி பிரமாணம் அற்றதாகி விடுமே எனில் -

ச.பா-சித்தாந்தீ- இவ்வாறு கூறுவது சரியல்ல. ஏன் எனில் ஆத்ம ஞானத்திற்கு முன் கர்மத்தில் பிரவிர்த்தி இருக்கின்றது. யவபாவமான க்ரியாகாரக பல பேத விஞ்ஞானத்திற்கு ஆத்மஞானத்திற்கு முன் கர்ம ஹேதுத்துவம் சம்பவிக்கும். எவ்வாறு காம விஷயத்தில் தோஷத்தை அறிவதற்கு முன் ஸ்வர்க்கம் முதலியவைகளின் இச்சை ஸ்வாபாவிகமோ அவ்வாறேகாமிய கர்மங்களின் ப்ரவிருத்திக்கு ஹேதுத்துவம் ஆகலாம்.

ச.பா-பூர்வ- இவ்வாறு ஆனால் வேதம் அநர்தத்திற்கு ஹேதுவாகுமே எனில் -

ச.பா-அவ்வாறே அல்ல. ஏன் எனில் அர்த்த அநர்த்தங்களோ உத்தேசத்தின் அதீனமாய் இருக்கின்றது. மோக்ஷம் ஒன்றை தவிர்த்து மற்ற வித்யாவிஷயமாய் இருப்பதால் ஆகும், ஆகையால் அர்த்த அநர்த்தங்கள் புருஷனின் அபிப்பிராயத்தின் அதீனமாய் இருக்கின்றது. மரணம் முதலிய காம்யத்தில் இஷ்டம் காணப்படுவதால். ஆகையால் எதுவரை ஆத்மஞான சம்பந்த வாதி அபிமுகம் ஆகவில்லையோ அதுவரை கர்மவிதி இருக்கின்றது. ஆகையால் ஆத்மஞானத்துடன் கர்மம் சேர்ந்து இருப்பது சம்பவிக்காது. இதனால் ஆத்மஞானமே அம்ருதத்துவ சாதனம்“एतावदरे खल्वमृतत्वम्”(எதாவதரே கல்வம்ருதத்துவம்) என்று கர்ம நிரபேக்ஷத்வத்தால் ஆத்மஞானமே அம்ருதத்திற்கு சாதனம் என்று சித்திக்கிறது. ஆகையால் வித்வான் (விதுஷீகன்) எதுவரை பரிவ்1ராஜ்யம் சித்திக்கும்பொழுது சம்பிரதான முதலிய கர்மகாரக ஜாதி முதலிய அற்ற (சூன்ய) அவிக்ரிய பிரஹ்மாத்ம திட பிரதிபத்திமாத்திரத்தினாலேயே வேறு வசனங்களினாலும் கூறப்பட்ட நியாயத்தாலும் சந்நியாசம் சித்திக்கின்றது.

ச.பா- அவ்வாறேஇவ்வாறு வியாக்கியானம் செய்யப்பட்டது -“येषां नोऽयमात्मायं लोकः”(யேஷாம்நோஅயமாத்மாயம் லோக:) என்ற ஹேது வசனத்தால் முன்னோர்களான வித்வான்கள் பிரஜை முதலியைவகளில் காமம் அற்றவர்கள் வித்வான்களிடம் பெற்றஆத்மலோக ஞானமாத்திரத்தால் பாரிவிராஜ்யத்தை அடைகின்றனர். அவ்வாறேவிவிதிஷீகளுக்கும் (அறிய விரும்புவர்களுக்கும்) பாரிவ்ராஜ்யம் சித்திக்கும்- “एतमेवात्मानं लोकमिच्छन्तः प्रव्रजन्ति”(ஏதமேவாத்மானம் லோகமிச்சந்த: ப்ரவிரஜந்தி) என்ற வசனத்தால். கர்மங்கள் அவித்வத் விஷயம் என்று கூறினோம். அவித்யாவிஷயத்தில் உத்பத்தி முதலிய விகார சம்ஸ்கார ரூப பிரயோஜனத்திற்காக கர்மங்கள். ஆகையால் ஆத்ம சம்ஸ்காரமூலமாய் ஆத்மஞான சாதனத்துவமானாலும் யஞ்ஞம் முதலியவைகளால் ஆத்மாவை அறிய இச்சை செய்கின்றனர். -

ச.பா-இவ்வாறு இருக்கும்பொழுது அவித்வத் விஷயங்களாகிய ஆஸ்ரம கர்மங்களின் பலம், பலமற்றதன்மையை விசாரிக்கும்பொழுது யமம் பிரதானமான அமானித்துவம் முதலியமானச கர்மங்களாகிய தியான ஞானவைராக்கியம் இவைகள் ஆத்ம ஞான உத்பத்திக்கு சாக்ஷாத் உபயோகமாய் இருக்கின்றன மிகவும் கடினமான மற்ற கர்மங்கள் ஹிம்சை, ராக துவேஷங்களின் அதிகத்தன்மையால் நிறைந்ததாகும். ஆகையால் முமூக்ஷுகளுக்கு பாரிவ்ராஜகமே சிறந்தது என்று புகழப்படுகிறது --“त्याग एव सर्वेेषामुक्तानामपि कर्मणाम्। वैराग्यं पुनरेतस्य मोक्षस्य परमोऽवधिः।।”(த்யாக ஏவ ஹி சர்வேஷாமுக்தானாமபி கர்மாணாம் வைராக்யம் புனதேஸ்ய மோக்ஷஸ்ய பரமோ அவதி:)“किं ते धनेन किमु बन्धुभिस्ते किं ते दारैर्ब्राह्मण यो मरिष्यसि।”(கிம் தே தனேன கிமு பந்து பிஸ்தே கிம்தே தாரை: பிராஹ்மணயோ மரிஷ்யசி“आत्मानमन्विच्छ गुहां प्रविष्टं पितामहास्ते क्व गाताः पिता च।” ஆத்மானமன் விச்ச குஹாம் பிரவிஷ்ட்டம் பிதாமஹாஸ்தே க்வ காதா: பிதா ச)

ச.பா-இவ்வாறு சாங்கிய, யோக சாஸ்திரங்களில் சந்நியாசமே ஞானத்தின் சமீபத்தில் இருக்கிறது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதில் காமப்ரவ்ருர்த்தி இல்லாததால். காமப்ரவ்ருர்த்தி இருந்தால் அல்லவா ஞானத்திற்குப் ப்ரிதி கூலம் (எதிரி) என்று எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் பிரசித்தம். ஆகையால் விரக்தனாகிய முமூக்ஷுவிற்கு ஞானம் இல்லையெனினும் பிரஹ்மச்சர்யத்திலிருந்தே சந்நியாசம் (பாரிவ்ராஜகம்) ஏற்றுக்கொள்ளலாம் என்பது பொருத்தமானதேயாகும்.

ச.பா-பூர்வ- ஆனால் சுருதியில் ஜீவிக்கும் வரை அக்னி ஹோத்திரம் செய் என்றசுருதிக்கு விரோதமாக பிரஹ்மச்சரியத்திலிருந்தே சந்நியாசம் ஏற்றுக்கொள்ளலாம் என்றது கர்மத்திற்கு அதிகாரம் அற்றவர்களுக்கான சுருதி வாக்கியமாகும்

ச.பா-சித்தாந்தீ-இந்த தோஷம் இல்லை. ஏன் எனில்“यावज्जीव”(யாவஜ்ஜீவ) ஜீவன் உள்ளவரை அக்னி ஹோத்ரத்தை விதானம் செய்யும் சுருதிக்கு எப்பொழுதும் இதை ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஏன் எனில் எல்லா கர்மங்களையும் அவித்வான்கள் அவசியம் செய்யவேண்டும் என்று கூறுகிறது. இதை எந்த ஒரு இச்சை இல்லாமல் ஜீவனத்திற்காகவே கர்மம் செய்ய வேண்டியது இல்லை. சாதாரணமாக காமம் அதிகம் உள்ள புருஷர்களாக இருக்கின்றனர். காமங்கள் அநேக விஷயங்களும், அநேக கர்மா சாதன சாத்தியங்களாயும் இருக்கின்றன. வைதிக கர்மங்களும் அநேக பல சாதனங்கள் உடையதாகி பத்தினி அக்னி சம்பந்தமான புருஷனின் கர்த்தவ்யங்கள் (செய்யவேண்டியவை) மறுபடியும். மறுபடியும், அனுஷ்டிக்க வேண்டியவைகளாய் விவசாயம் போன்று அநேக பலன்களை அளிப்பவைகளை அவ்வாறு கிரஹஸ்தாஸ்ர மத்திலோ, வானப்ரஸ்தாஸ்ரமத்திலோ நூ று வருஷங்களில் சமாப்த்தி அடைவதாகும். ஆகையால் அதை அபேக்ஷித்து“यावज्जीव” (யாவஜ்ஜீவ) என்ற சுருதிகளும்,“कुर्वन्नेवेह कर्माणि”(குர்வன்னே வேஹ கர்மாணி) என்று மந்திர வர்ணத்திலும் உள்ளது. அந்த பக்ஷத்தில் விச்வஜித், சர்வமேத கர்மங்கள் விடப்பட்டுள்ளன. எந்த பக்ஷத்தில் ஜீவிக்கும் வரை அனுஷ்டானம் விதிக்கப்பட்டதோ ச்மசான வரையிலும். மேலும் சரீரம் சாம்பலாகும் வரையிலும் என்பதாகும்.

ச.பா-அல்லது ஜீவிக்கும் வரை கர்மத்தை விதிக்கும் சுருதி ப்ராஹ்மணர்களைத் தவிர மற்றவர்ணத்தோரும் அபேக்ஷிக்க வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது. ஏன்எனில் க்ஷத்ரிய வைசியர்களுக்கு சந்நியாசத்தின் பிராப்தி இல்லை. அவ்வாறே“मन्त्रैर्यस्योदितो विधिः” (மந்ரைர்யஸ்யோதிதோ விதி:),“एकाश्रयं त्वाचार्याः”ஏகாஸ்ரயம் த்வாசர்யா:) முதலிய மந்திரங்களால் க்ஷத்ரிய வைசிகர்களை அபேக்ஷித்துக் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆகையால் புருஷனுடைய சாமர்த்தியம், ஞானம், வைராக்யம் காமம் முதலியவைகளை அபேக்ஷித்து வியுத்தானத்தின் விகல்பம், அவ்வாறேக்ரமமாய் சந்நியாசத்தை க்ரஹிப்பதில் உள்ள ப்ரகாரங்களுக்கு விரோதமில்லை. அதிகாரம் அற்றவர்களுக்கு பாரிவிராஜகம் தனியாக விதிக்கப்பட்டுள்ளது.“स्नातको वास्नातको वोत्सन्नग्निरनाग्निको वा”(ஸ்நாதகோ வாஸ்னாதாகோ வோத்சன்னாக்னி ரானக்னிகோவா) என்பது முதலியவைகளால் அறியப்படுகிறது. ஆகையால் மற்ற ஆஸ்ரம அதிகாரிகளுக்கும் பொருந்தும் என்பது சித்திக்கின்றது.