छान्दोग्योपनिषद्भाष्यम् ५.२.७

मन्त्रः ७மந்த்ர꞉ 7 / ८8

अथ खल्वेतयर्चा पच्छ आचामति तत्सवितुर्वृणीमह इत्याचामति वयं देवस्य भोजनमित्याचामति श्रेष्ठं सर्वधातममित्याचामति तुरं भगस्य धीमहीति सर्वं पिबति निर्णिज्य कंसं चमसं वा पश्चादग्नेः संविशति चर्मणि वा स्थण्डिले वा वाचंयमोऽप्रसाहः स यदि स्त्रियं पश्येत्समृद्धं कर्मेति विद्यात् ॥ ७ ॥அத² க²ல்வேதயர்சா பச்ச² ஆசாமதி தத்ஸவிதுர்வ்ருணீமஹ இத்யாசாமதி வயம் தே³வஸ்ய போ⁴ஜநமித்யாசாமதி ஶ்ரேஷ்ட²ம் ஸர்வதா⁴தமமித்யாசாமதி துரம் ப⁴க³ஸ்ய தீ⁴மஹீதி ஸர்வம் பிப³தி நிர்ணிஜ்ய கம்ஸம் சமஸம் வா பஶ்சாத³க்³நே꞉ ஸம்விஶதி சர்மணி வா ஸ்த²ண்டி³லே வா வாசம்யமோ(அ)ப்ரஸாஹ꞉ ஸ யதி³ ஸ்த்ரியம் பஶ்யேத்ஸம்ருத்³த⁴ம் கர்மேதி வித்³யாத் ॥ 7 ॥

தமிழ்அதன்பின் அந்த இந்த ரிக்கினால் ஒவ்வொரு பாதமாக எடுத்து (அந்த மசியலை) உண்கின்றான். “तत्सवितुर्वृणीमहे” (தத்சவித்ர் வ்ருணீமஹே) என்று கூறி அதை உண்கின்றான். “वयं देवस्य भोजनम्” (வயம் தேவஸ்ய போஜனம்) என்று கூறி உண்கின்றான். “श्रेष्द्भ ँºÉ´ÉÇPÉÉiÉ¨É¨ÉÂ” (ஸ்ரேஷ்டப் சர்வதாதமம்) என்று கூறி உண்கின்றான். அவ்வாறே “तुरं भगस्य धीमहि” (துரம் பகஸ்ய தீமஹி) என்று கூறி குவலையிலோ, அகப்பையிலோ இருந்ததை வழித்து கழுவி எல்லா மசியலையும் பருகுகின்றான். அதன்பின் அந்த அக்னியின் அருகில் தோலை விரித்து பவித்ரமான யக்ஞ பூமியில் மெளனமாக (வாக்கைக் கட்டுப்படுத்தி) (அநிஷ்டமான ஸ்வப்ன தர்சனமத்தில்) மூழ்காமல் படுக்கின்றான். அந்த சமயத்தில் (ஸ்வப்னத்தில்) ஸ்த்ரீ தர்சனம் ஏற்பட்டால் கர்ம பலமுடையதாக ஆகின்றது.

संस्कृतम्

தமிழ்

अथ अनन्तरं खलु एतया वक्ष्यमाणया ऋचा पच्छः पादशः आचामति भक्षयति, मन्त्रस्यैकैकेन पादेनैकैकं ग्रासं भक्षयति । तत् भोजनं सवितुः सर्वस्य प्रसवितुः, प्राणमादित्यं च एकीकृत्योच्यते, आदित्यस्य वृणीमहे प्रार्थयेमहि मन्थरूपम् ; येनान्नेन सावित्रेण भोजनेनोपभुक्तेन वयं सवितृस्वरूपापन्ना भवेमेत्यभिप्रायः । देवस्य सवितुरिति पूर्वेण सम्बन्धः । श्रेष्ठं प्रशस्यतमं सर्वान्नेभ्यः सर्वधातमं सर्वस्य जगतो धारयितृतमम् अतिशयेन विधातृतममिति वा ; सर्वथा भोजनविशेषणम् । तुरं त्वरं तूर्णं शीघ्रमित्येतत् , भगस्य देवस्य सवितुः स्वरूपमिति शेषः ; धीमहि चिन्तयेमहि विशिष्टभोजनेन संस्कृताः शुद्धात्मानः सन्त इत्यभिप्रायः । अथवा भगस्य श्रियः कारणं महत्त्वं प्राप्तुं कर्म कृतवन्तो वयं तद्धीमहि चिन्तयेमहीति सर्वं च मन्थलेपं पिबति । निर्णिज्य प्रक्षाल्य कंसं कंसाकारं चमसं चमसाकारं वा औदुम्बरं पात्रम् ;அத² அநந்தரம் க²லு ஏதயா வக்ஷ்யமாணயா ருசா பச்ச²꞉ பாத³ஶ꞉ ஆசாமதி ப⁴க்ஷயதி, மந்த்ரஸ்யைகைகேந பாதே³நைகைகம் க்³ராஸம் ப⁴க்ஷயதி । தத் போ⁴ஜநம் ஸவிது꞉ ஸர்வஸ்ய ப்ரஸவிது꞉, ப்ராணமாதி³த்யம் ச ஏகீக்ருத்யோச்யதே, ஆதி³த்யஸ்ய வ்ருணீமஹே ப்ரார்த²யேமஹி மந்த²ரூபம் ; யேநாந்நேந ஸாவித்ரேண போ⁴ஜநேநோபபு⁴க்தேந வயம் ஸவித்ருஸ்வரூபாபந்நா ப⁴வேமேத்யபி⁴ப்ராய꞉ । தே³வஸ்ய ஸவிதுரிதி பூர்வேண ஸம்ப³ந்த⁴꞉ । ஶ்ரேஷ்ட²ம் ப்ரஶஸ்யதமம் ஸர்வாந்நேப்⁴ய꞉ ஸர்வதா⁴தமம் ஸர்வஸ்ய ஜக³தோ தா⁴ரயித்ருதமம் அதிஶயேந விதா⁴த்ருதமமிதி வா ; ஸர்வதா² போ⁴ஜநவிஶேஷணம் । துரம் த்வரம் தூர்ணம் ஶீக்⁴ரமித்யேதத் , ப⁴க³ஸ்ய தே³வஸ்ய ஸவிது꞉ ஸ்வரூபமிதி ஶேஷ꞉ ; தீ⁴மஹி சிந்தயேமஹி விஶிஷ்டபோ⁴ஜநேந ஸம்ஸ்க்ருதா꞉ ஶுத்³தா⁴த்மாந꞉ ஸந்த இத்யபி⁴ப்ராய꞉ । அத²வா ப⁴க³ஸ்ய ஶ்ரிய꞉ காரணம் மஹத்த்வம் ப்ராப்தும் கர்ம க்ருதவந்தோ வயம் தத்³தீ⁴மஹி சிந்தயேமஹீதி ஸர்வம் ச மந்த²லேபம் பிப³தி । நிர்ணிஜ்ய ப்ரக்ஷால்ய கம்ஸம் கம்ஸாகாரம் சமஸம் சமஸாகாரம் வா ஔது³ம்ப³ரம் பாத்ரம் ;

அதன்பின் இனிக் கூறப்போகும் ரிக்கினால் ஒவ்வொரு பாதமாக ஆசமனம் அதாவது உண்கின்றான். அதாவது மந்திரத்தின் ஒவ்வொரு பாதத்தாலும் ஒவ்வொன்றாய் உண்கின்றான். எல்லோரையும் பிரசவிக்கின்ற சவிதாவின் அந்த மந்த்தரூப போஜனத்தை, நாம் பிரார்த்தனை செய்கின்றோம். இங்கு பிராணனும் ஆதிதத்யனும் ஒன்றே என்று இவ்வாறு கூறுப்படுகிறது. எந்த இந்த அன்னம் அதாவது ஆதித்ய தேவனால் போஜனம் செய்யப்பட்டதால் அந்த போஜனம் மூலமாய் நாம் அந்த சூரிய ரூபத்தை அடைகிறோம் என்பது அபிப்பிராயம், (देवस्य) தேவஸ்ய (सवितुः) சவிது: என்பது முந்திய பதத்துடன் சம்பந்தம் “श्रेष्द्भ” (ஸ்ரேஷ்டம்) - என்பது எல்லா அன்னங்களை அபேஷித்து மிகவும் மேன்மையானது. “सर्वधातमम्” (சர்வதாதமம்) - உலகம் முழுவதையும் மிகவும் உத்கிருஷ்டமாக தாங்குபவர் அதாவது ஜகத் முழுவதின் அதிசயமான (विधाता) (விதாதா) உத்பத்தி கர்த்தா. இது எல்லாவிதமாகவும் போஜனத்தின் விசேஷணமாகும். “तुरं त्वरं तूर्णं” (துரம், த்வரம், தூர்ணம்) என்பது சீக்கிரம் என்பது ஆகும் “भगस्य” (பகஸ்ய) அதாவது ஆதித்ய தேவனுடைய ஸ்வரூபம் என்பதாகும். அதாவது விசிஷ்ட (சிறந்த) போஜனத்தால் சுத்த சித்தம் உடையவனாய் த்யானம் செய்யவேண்டும் என்பது அபிப்பிராயம். அல்லது பகம் என்பது செல்வம் (श्रियः) மஹத்துவத்தை அடைவதற்கு காரணமான கர்மம் செய்து நாம் அதை தியானம் செய்யவேண்டும் என்று இவ்வாறு கூறி பாத்திரத்தில் அல்லது அகப்பையில் உள்ளதை வழித்து கழுவி பருகவேணடும்.அதன்பின் இனிக் கூறப்போகும் ரிக்கினால் ஒவ்வொரு பாதமாக ஆசமனம் அதாவது உண்கின்றான். அதாவது மந்திரத்தின் ஒவ்வொரு பாதத்தாலும் ஒவ்வொன்றாய் உண்கின்றான். எல்லோரையும் பிரசவிக்கின்ற சவிதாவின் அந்த மந்த்தரூப போஜனத்தை, நாம் பிரார்த்தனை செய்கின்றோம். இங்கு பிராணனும் ஆதிதத்யனும் ஒன்றே என்று இவ்வாறு கூறுப்படுகிறது. எந்த இந்த அன்னம் அதாவது ஆதித்ய தேவனால் போஜனம் செய்யப்பட்டதால் அந்த போஜனம் மூலமாய் நாம் அந்த சூரிய ரூபத்தை அடைகிறோம் என்பது அபிப்பிராயம், (தே³வஸ்ய) தேவஸ்ய (ஸவிது꞉) சவிது: என்பது முந்திய பதத்துடன் சம்பந்தம் “ஶ்ரேஷ்த்³ப⁴” (ஸ்ரேஷ்டம்) - என்பது எல்லா அன்னங்களை அபேஷித்து மிகவும் மேன்மையானது. “ஸர்வதா⁴தமம்” (சர்வதாதமம்) - உலகம் முழுவதையும் மிகவும் உத்கிருஷ்டமாக தாங்குபவர் அதாவது ஜகத் முழுவதின் அதிசயமான (விதா⁴தா) (விதாதா) உத்பத்தி கர்த்தா. இது எல்லாவிதமாகவும் போஜனத்தின் விசேஷணமாகும். “துரம் த்வரம் தூர்ணம்” (துரம், த்வரம், தூர்ணம்) என்பது சீக்கிரம் என்பது ஆகும் “ப⁴க³ஸ்ய” (பகஸ்ய) அதாவது ஆதித்ய தேவனுடைய ஸ்வரூபம் என்பதாகும். அதாவது விசிஷ்ட (சிறந்த) போஜனத்தால் சுத்த சித்தம் உடையவனாய் த்யானம் செய்யவேண்டும் என்பது அபிப்பிராயம். அல்லது பகம் என்பது செல்வம் (ஶ்ரிய꞉) மஹத்துவத்தை அடைவதற்கு காரணமான கர்மம் செய்து நாம் அதை தியானம் செய்யவேண்டும் என்று இவ்வாறு கூறி பாத்திரத்தில் அல்லது அகப்பையில் உள்ளதை வழித்து கழுவி பருகவேணடும்.

पीत्वा आचम्य पश्चादग्नेः प्राक्शिराः संविशति चर्मणि वा अजिने स्थण्डिले केवलायां वा भूमौ, वाचंयमो वाग्यतः सन्नित्यर्थः, अप्रसाहो न प्रसह्यते नाभिभूयते स्त्र्याद्यनिष्टस्वप्नदर्शनेन यथा, तथा संयतचित्तः सन्नित्यर्थः । स एवंभूतो यदि स्त्रियं पश्येत्स्वप्नेषु तदा विद्यात्समृद्धं ममेदं कर्मेति ॥பீத்வா ஆசம்ய பஶ்சாத³க்³நே꞉ ப்ராக்ஶிரா꞉ ஸம்விஶதி சர்மணி வா அஜிநே ஸ்த²ண்டி³லே கேவலாயாம் வா பூ⁴மௌ, வாசம்யமோ வாக்³யத꞉ ஸந்நித்யர்த²꞉, அப்ரஸாஹோ ந ப்ரஸஹ்யதே நாபி⁴பூ⁴யதே ஸ்த்ர்யாத்³யநிஷ்டஸ்வப்நத³ர்ஶநேந யதா², ததா² ஸம்யதசித்த꞉ ஸந்நித்யர்த²꞉ । ஸ ஏவம்பூ⁴தோ யதி³ ஸ்த்ரியம் பஶ்யேத்ஸ்வப்நேஷு ததா³ வித்³யாத்ஸம்ருத்³த⁴ம் மமேத³ம் கர்மேதி ॥

இப்பகுதிக்கு மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் இல்லை.

மந்த்த (மசியலை) அருந்தியபின் அக்னியின் அருகில் தோலிலோ அல்லது தரையிலோ கிழக்கு திசையில் தலைவைத்து பேசாமல், மனதை அடக்கி ஸ்திரீ முதலிய அநிஷ்ட சுவப்னங்களையெல்லாம் தவிர்த்து தூங்குகின்றான். அந்த அவஸ்தையில் அதாவது ஸ்வப்னத்தில் ஸ்த்ரீயைப் பார்த்தால் தன்னுடைய கர்மம் நிறைவு (வெற்றி) பெற்றது என்று அறியப்படுகிறது.