श्रीमद्भगवद्गीताभाष्यम् २.१८

अवतरणिकाஅவதரணிகா · Śaṅkara leading into the śloka; the śloka follows.

संस्कृतम्

தமிழ்

किं पुनस्तदसत् , यत्स्वात्मसत्तां व्यभिचरतीति, उच्यते —கிம் புநஸ்தத³ஸத் , யத்ஸ்வாத்மஸத்தாம் வ்யபி⁴சரதீதி, உச்யதே —

எது தன் இருத்தலை விட்டு மாறுமோ அது என்ன என்றால் கூறப்படுகிறது -

श्लोकः १८ஶ்லோக꞉ 18 / ७२72

अन्तवन्त इमे देहा नित्यस्योक्ताः शरीरिणः ।
अनाशिनोऽप्रमेयस्य तस्माद्युध्यस्व भारत ॥ १८ ॥அந்தவந்த இமே தே³ஹா நித்யஸ்யோக்தா꞉ ஶரீரிண꞉ ।
அநாஶிநோ(அ)ப்ரமேயஸ்ய தஸ்மாத்³யுத்⁴யஸ்வ பா⁴ரத ॥ 18 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.

संस्कृतम्

தமிழ்

अन्तः विनाशः विद्यते येषां ते अन्तवन्तः । यथा मृगतृष्णिकादौ सद्बुद्धिः अनुवृत्ता प्रमाणनिरूपणान्ते विच्छिद्यते, स तस्य अन्तः ; तथा इमे देहाः स्वप्नमायादेहादिवच्च अन्तवन्तः ।அந்த꞉ விநாஶ꞉ வித்³யதே யேஷாம் தே அந்தவந்த꞉ । யதா² ம்ருக³த்ருஷ்ணிகாதௌ³ ஸத்³பு³த்³தி⁴꞉ அநுவ்ருத்தா ப்ரமாணநிரூபணாந்தே விச்சி²த்³யதே, ஸ தஸ்ய அந்த꞉ ; ததா² இமே தே³ஹா꞉ ஸ்வப்நமாயாதே³ஹாதி³வச்ச அந்தவந்த꞉ ।

नित्यस्य शरीरिणः शरीरवतः अनाशिनः अप्रमेयस्य आत्मनः अन्तवन्त इति उक्ताः विवेकिभिरित्यर्थः ।நித்யஸ்ய ஶரீரிண꞉ ஶரீரவத꞉ அநாஶிந꞉ அப்ரமேயஸ்ய ஆத்மந꞉ அந்தவந்த இதி உக்தா꞉ விவேகிபி⁴ரித்யர்த²꞉ ।

‘नित्यस्य’ ‘अनाशिनः’ इति न पुनरुक्तम् ; नित्यत्वस्य द्विविधत्वात् लोके, नाशस्य च ।‘நித்யஸ்ய’ ‘அநாஶிந꞉’ இதி ந புநருக்தம் ; நித்யத்வஸ்ய த்³விவித⁴த்வாத் லோகே, நாஶஸ்ய ச ।

यथा देहो भस्मीभूतः अदर्शनं गतो नष्ट उच्यते । विद्यमानोऽपि यथा अन्यथा परिणतो व्याध्यादियुक्तो जातो नष्ट उच्यते ।யதா² தே³ஹோ ப⁴ஸ்மீபூ⁴த꞉ அத³ர்ஶநம் க³தோ நஷ்ட உச்யதே । வித்³யமாநோ(அ)பி யதா² அந்யதா² பரிணதோ வ்யாத்⁴யாதி³யுக்தோ ஜாதோ நஷ்ட உச்யதே ।

तत्र ‘अनाशिनः’ ‘नित्यस्य’ इति द्विविधेनापि नाशेन असम्बन्धः अस्येत्यर्थः ।தத்ர ‘அநாஶிந꞉’ ‘நித்யஸ்ய’ இதி த்³விவிதே⁴நாபி நாஶேந அஸம்ப³ந்த⁴꞉ அஸ்யேத்யர்த²꞉ ।

अन्यथा पृथिव्यादिवदपि नित्यत्वं स्यात् आत्मनः ; तत् मा भूदिति ‘नित्यस्य’ ‘अनाशिनः’ इत्याह ।அந்யதா² ப்ருதி²வ்யாதி³வத³பி நித்யத்வம் ஸ்யாத் ஆத்மந꞉ ; தத் மா பூ⁴தி³தி ‘நித்யஸ்ய’ ‘அநாஶிந꞉’ இத்யாஹ ।

अप्रमेयस्य न प्रमेयस्य प्रत्यक्षादिप्रमाणैः अपरिच्छेद्यस्येत्यर्थः ॥அப்ரமேயஸ்ய ந ப்ரமேயஸ்ய ப்ரத்யக்ஷாதி³ப்ரமாணை꞉ அபரிச்சே²த்³யஸ்யேத்யர்த²꞉ ॥

ननु आगमेन आत्मा परिच्छिद्यते, प्रत्यक्षादिना च पूर्वम् ।நநு ஆக³மேந ஆத்மா பரிச்சி²த்³யதே, ப்ரத்யக்ஷாதி³நா ச பூர்வம் ।

न ; आत्मनः स्वतः सिद्धत्वात् । सिद्धे हि आत्मनि प्रमातरि प्रमित्सोः प्रमाणान्वेषणा भवति ।ந ; ஆத்மந꞉ ஸ்வத꞉ ஸித்³த⁴த்வாத் । ஸித்³தே⁴ ஹி ஆத்மநி ப்ரமாதரி ப்ரமித்ஸோ꞉ ப்ரமாணாந்வேஷணா ப⁴வதி ।

न हि पूर्वम् ‘इत्थमहम्’ इति आत्मानमप्रमाय पश्चात् प्रमेयपरिच्छेदाय प्रवर्तते । न हि आत्मा नाम कस्यचित् अप्रसिद्धो भवति ।ந ஹி பூர்வம் ‘இத்த²மஹம்’ இதி ஆத்மாநமப்ரமாய பஶ்சாத் ப்ரமேயபரிச்சே²தா³ய ப்ரவர்ததே । ந ஹி ஆத்மா நாம கஸ்யசித் அப்ரஸித்³தோ⁴ ப⁴வதி ।

शास्त्रं तु अन्त्यं प्रमाणम् अतद्धर्माध्यारोपणमात्रनिवर्तकत्वेन प्रमाणत्वम् आत्मनः प्रतिपद्यते, न तु अज्ञातार्थज्ञापकत्वेन ।ஶாஸ்த்ரம் து அந்த்யம் ப்ரமாணம் அதத்³த⁴ர்மாத்⁴யாரோபணமாத்ரநிவர்தகத்வேந ப்ரமாணத்வம் ஆத்மந꞉ ப்ரதிபத்³யதே, ந து அஜ்ஞாதார்த²ஜ்ஞாபகத்வேந ।

तथा च श्रुतिः — ‘यत्साक्षादपरोक्षाद्ब्रह्म य आत्मा सर्वान्तरः’ (बृ. उ. ३ । ५ । १) इति ॥ததா² ச ஶ்ருதி꞉ — ‘யத்ஸாக்ஷாத³பரோக்ஷாத்³ப்³ரஹ்ம ய ஆத்மா ஸர்வாந்தர꞉’ (ப்³ரு. உ. 3 । 5 । 1) இதி ॥

यस्मादेवं नित्यः अविक्रियश्च आत्मा तस्मात् युध्यस्व, युद्धात् उपरमं मा कार्षीः इत्यर्थः ॥யஸ்மாதே³வம் நித்ய꞉ அவிக்ரியஶ்ச ஆத்மா தஸ்மாத் யுத்⁴யஸ்வ, யுத்³தா⁴த் உபரமம் மா கார்ஷீ꞉ இத்யர்த²꞉ ॥

न हि अत्र युद्धकर्तव्यता विधीयते, युद्धे प्रवृत्त एव हि असौ शोकमोहप्रतिबद्धः तूष्णीमास्ते । अतः तस्य प्रतिबन्धापनयनमात्रं भगवता क्रियते । तस्मात् ‘युध्यस्व’ इति अनुवादमात्रम्, न विधिः ॥ १८ ॥ந ஹி அத்ர யுத்³த⁴கர்தவ்யதா விதீ⁴யதே, யுத்³தே⁴ ப்ரவ்ருத்த ஏவ ஹி அஸௌ ஶோகமோஹப்ரதிப³த்³த⁴꞉ தூஷ்ணீமாஸ்தே । அத꞉ தஸ்ய ப்ரதிப³ந்தா⁴பநயநமாத்ரம் ப⁴க³வதா க்ரியதே । தஸ்மாத் ‘யுத்⁴யஸ்வ’ இதி அநுவாத³மாத்ரம், ந விதி⁴꞉ ॥ 18 ॥

(அந்த வந்த) என்றால் எவைகளுக்கு நாசமானது (முடிவானது) இருக்கிறதோ அவை. எவ்வாறு கானல் நீர் முதலியவைகளில் உள்ள (ஜலவிஷயமான) ஸத்புத்தியானது தொடர்ந்து இருந்தாலும் பிரமா ணங்களினால் நிரூபணம் செய்யும் பொழுது நீங்கி விடுகிறது. அது அதன் முடிவு. அவ்வாறேஇந்த தேகங்கள் ஸ்வப்னமாயாதேகாதிகள் போல் முடிவுடன் கூடியவைகள் ஆகும்.

நித்தியமாயும், சரீரியாயும் நாசமற்றதாயும் அப்ரமேயமுமான ஆத்மாவினுடைய (சரீரங்கள்) நாசத்துடன் (முடிவுடன்) கூடியது என்று விவேகி புருஷர்களால் கூறப்பட்டது என்பது பொருள்.

உலகத்தில் நித்யத்திற்கும் நாசத்திற்கும் இருவித பேதங்கள் இருப்பதால், நித்யம், அநாசி (நாசமற்றது) என்று கூறுதல் புனருக்தி தோஷமாகாது.

எவ்வாறு தேஹமானது சாம்பலாகி பார்க்க முடியாத போது நஷ்டமாகி விட்டது என்று கூறப்படுகிறது. அவ்வாறேசரீரம் இருக்கும் பொழுதே வியாதியினால் உடல் மாறுதல் அடையும் பொழுதும் நஷ்ட மாகி விட்டது என்று கூறப்படுகிறது.

(நாசமற்றது, நித்தியம்) என்றஇந்த இரண்டு விசேஷணத்தினு டைய அபிப்பிராயமானது இந்த ஆத்மாவிற்கு இவ்விரு வித நாசத்து டன் ஸம்பந்தம் கிடையாது என்பது பொருள்.

இவ்வாறு (நித்தியமாய், அவிநாசி) என்று கூறாவிட்டால் ஆத்மா விற்கு பிருதிவீ முதலியவைகள் போல் நித்தியத்தும் ஸம்பவிக்கும் அவ்வாறு ஸம்பவிக்கக்கூடாது என்பதால் நித்யம் என்றும் நாசமற்றது என்றும் கூறினார்.

பிரத்யக்ஷாதி பிரமாணங்களினால் எதனுடைய ஸ்வரூபத்தை நிச்சயிக்க முடியாதோ அது அப்ரமேயம் என்பது பொருள்.

ஆத்மா சாஸ்த்திரத்தினாலும் (அதற்கு முன்) பிரத்யக்ஷாதி பிர மாணங்களினாலும் சித்தமாகி இருக்கிறதன்றோ (இவ்வாறு இருக் கும் பொழுது அது) எவ்வாறு அப்ரமேயமாகும்

அவ்வாறு அல்ல. ஆத்மா ஸ்வதஸித்தமாயிருப்பதால், ப்ரமாதா ரூபமான ஆத்மாவானது நிச்சயிக்ககப்பட்டபின் அல்லவா ஜிக்ஞாசு வானவன் (ஆத்மாவை அதை அறிய பிரமாணங்களைத் தேட முற்ப டுவான்)

முதலில் தன்னை (ஆத்மாவை) இருக்கிறேன் என்று அறியாமல் மற்றபதார்த்தங்களை அறிவதற்கு முற்படுவதில்லை. மேலும் ஆத்மா ன்றால் ஏதோ ஒரு அப்பிரஸித்தமான பொருளல்ல. (எல்லோரும் ஸாமானியமாக அறிந்ததே)

சாஸ்திரமானது முடிவான பிரமாணமாகும். அந்த சாஸ்த்திரபிர மாணமானது தன்தர்மமற்றஅநாத்ம பதார்த்தங்களை நிவிர்த்தி செய் வதில் மாத்திரம் ஆத்மாவிடத்தில் பிரமாணத்துவம் பெறுகிறது, முற்றி லும் அறியாதபொருளை அறிவித்தலில் காரணமாக (ப்ரமாணத்வம் இல்லை)

இவ்வாறு ச்ருதியும் கூறுகிறது. எது சாக்ஷாத் அபரோக்ஷமோ அது ப்ரஹ்மம். எந்த ஆத்மா எல்லோருடைய இருதயத்திலும் வியாபித்திருக்கிறதோ என்பன முதலியவைகளால்.

எதனால் இந்த ஆத்மாவானது நித்யமாயும், நிர்விகாரியாயும் இருக்கிறதோ அதனால் யுத்தம் செய். யுத்தத்திலிருந்து உபரமத்தை (நிவிர்த்தியை) செய்யாதே என்பது பொருள்

இங்கு யுத்தத்தை அவசியம் செய்ய வேண்டும் என்று விதிக்கப் படவில்லை. ஆனால் யுத்தத்தில் பிரவிர்த்தித்து விட்டு சோக மோஹ பிரதிபந்தத்தால் சும்மா (ஒன்றும் செய்யாமல்) இருப்பவனுக்கு அவனுடைய பிரதிபந்தத்தை நீக்குதல் மாத்திரமே பகவானால் செய்யப்பட்டது. ஆகையால் யுத்தம் செய் என்றது அனுவாத மாத்திரமே அன்றி விதியல்ல.