(ச.பா) லௌகிக விஷய ஞானத்தையும், லௌகிக முதலிய மூன்று விதமான ஞேயத்தையும் அறிந்தபின் அதாவது முதலில் ஸ்தூல லௌகிகம், அதன் பின் அதன் அபாவமாத்திரத்தில் சுத்த லௌகிகம், அதனுடைய அபாவத்தின் பின் லோகோத்தரம் என்று இவ்வாறு கிரமமாய் மூன்று அவஸ்தைகளில் அபாவத்தால் பரமார்த்த சத்ய அத்வயம், அஜன்மா மேலும் அபயரூப துரியத்தை அறிந்த பின் இந்த உலகில் அந்த மஹாபுத்திமான் எங்கும் எப்பொழுதும் ஸ்வயம் ஆத்மஸ்வருபம் அதாவது ஸர்வக்ஞதா இந்த ஸ்வரூபமுடையவனே சர்வக்ஞன் எனப்படுகிறான். ஏனெனில் இவ்வாறு அறிந்தவனின் புத்தி எல்லா லோகத்தைக் காட்டிலும் மேலான வஸ்துவை விஷயம் செய்கிறான். ஒரு தடவை ஸ்வரூப ஞானத்தை அடைந்த பின் எப்பொழுதும் மாறுபடாது. ஏனெனில் எவ்வாறு மற்ற வாதிகளுடைய ஞானம் உண்டாகி, மறைகிறதோ அவ்வாறு இந்த பரமார்த்த வேதாவாகிய ஞானியின் ஞானம் உதயமோ, அஸ்தமனமோ ஆகாது என்பது தாத்பரியம்.

(அ-கை) - லௌகிகாதிகளை கிரமமாக ஞேயத் துவமாய் நிர்தேசம் செய்யப்பட்டதால் அதற்கு அஸ்தித்துவம் பரமார்த்தமானது என்று சங்கை வரக்கூடாது என்பதற்காகக் கூறுகிறார்-