(ச.பா) கூறப்போகும் எந்தவிதமான விசேஷணமும் அற்றதும், பரமாயும், அக்ஷரமாயும் உள்ள சொரூபத்தை எவன் ஒருவன் அடைகின்றானோ அவன் எல்லா ஈக்ஷணைகளிலிருந்தும் விடுபட்டவனாகி தமோகுணம் அற்றவனாய் ஆகிறான். அவன் நாம ரூபங்களாகிற எல்லா உபாதிகளும் அற்றதும், லோஹிதம் எனப்படும் எல்லா குணங்களும் அற்றதும், இவ்வாறு இருப்பதால் மிக சுத்தமாயும், வெண்மையாயும் இருப்பதும், சர்வ விசேஷணங்களும் அற்று அக்ஷரமாய் உள்ள புருஷன் எனப்படும் சத்திய சொரூபத்தையும், பிரமாணங்களுக்கு கோசரமாகாததும், சிவமாயும், சாந்தமாயும், உள்ளும், புறமும், நிறைந்ததாயும் இருக்கும் பரம புருஷனான சத்தியத்தை அறிகிறானோ, ஹே குழந்தாய்! அவன் எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்தவனாய் சர்வக்ஞனாக ஆகிறான். பிரபஞ்சத்தில் அவனால் அறியப்படாதது ஒன்றும் கிடையாது. இந்த சாதகன் முதலில் அவித்தையால் சர்வக்ஞன் ஆனான். பின்பு வித்தையால் அவித்தையானது நீக்கப்பட்டபொழுது எல்லாமுமாய் ஆகிறான். அப்பொழுது அந்நிலையில் கூறப்பட்ட பொருளை சுருக்கிக் கூறுவது இந்த சுலோகம் அல்லது மந்திரம்.