ब्रह्मसूत्रभाष्यम् ३.२.३७

सूत्रम् ३७ஸூத்ரம் 37 / ४१41

पराधिकरणम्பராதி⁴கரணம்

अनेन सर्वगतत्वमायामशब्दादिभ्यः ॥ ३७ ॥அநேந ஸர்வக³தத்வமாயாமஶப்³தா³தி³ப்⁴ய꞉ ॥ 37 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.

संस्कृतम्

தமிழ்

अनेन सेत्वादिव्यपदेशनिराकरणेन अन्यप्रतिषेधसमाश्रयणेन च सर्वगतत्वमप्यात्मनः सिद्धं भवति । अन्यथा हि तन्न सिध्येत् । सेत्वादिव्यपदेशेषु हि मुख्येष्वङ्गीक्रियमाणेषु परिच्छेद आत्मनः प्रसज्येत, सेत्वादीनामेवमात्मकत्वात् । तथा अन्यप्रतिषेधेऽप्यसति, वस्तु वस्त्वन्तराद्व्यावर्तत इति परिच्छेद एव आत्मनः प्रसज्येत ।அநேந ஸேத்வாதி³வ்யபதே³ஶநிராகரணேந அந்யப்ரதிஷேத⁴ஸமாஶ்ரயணேந ச ஸர்வக³தத்வமப்யாத்மந꞉ ஸித்³த⁴ம் ப⁴வதி । அந்யதா² ஹி தந்ந ஸித்⁴யேத் । ஸேத்வாதி³வ்யபதே³ஶேஷு ஹி முக்²யேஷ்வங்கீ³க்ரியமாணேஷு பரிச்சே²த³ ஆத்மந꞉ ப்ரஸஜ்யேத, ஸேத்வாதீ³நாமேவமாத்மகத்வாத் । ததா² அந்யப்ரதிஷேதே⁴(அ)ப்யஸதி, வஸ்து வஸ்த்வந்தராத்³வ்யாவர்தத இதி பரிச்சே²த³ ஏவ ஆத்மந꞉ ப்ரஸஜ்யேத ।

सर्वगतत्वं च अस्य आयामशब्दः व्याप्तिवचनः शब्दः ।‘यावान्वा अयमाकाशस्तावानेषोऽन्तर्हृदय आकाशः’ (छा. उ. ८ । १ । ३)‘आकाशवत्सर्वगतश्च नित्यः’‘ज्यायान्दिवः’ (छा. उ. ३ । १४ । ३)‘ज्यायानाकाशात्’ (श. ब्रा. १० । ६ । ३ । २)‘नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोऽयं सनातनः’ (भ. गी. २ । २४)इत्येवमादयो हि श्रुतिस्मृतिन्यायाः सर्वगतत्वमात्मनोऽवबोधयन्ति ॥ ३७ ॥ஸர்வக³தத்வம் ச அஸ்ய ஆயாமஶப்³த³꞉ வ்யாப்திவசந꞉ ஶப்³த³꞉ ।‘யாவாந்வா அயமாகாஶஸ்தாவாநேஷோ(அ)ந்தர்ஹ்ருத³ய ஆகாஶ꞉’ (சா². உ. 8 । 1 । 3)‘ஆகாஶவத்ஸர்வக³தஶ்ச நித்ய꞉’‘ஜ்யாயாந்தி³வ꞉’ (சா². உ. 3 । 14 । 3)‘ஜ்யாயாநாகாஶாத்’ (ஶ. ப்³ரா. 10 । 6 । 3 । 2)‘நித்ய꞉ ஸர்வக³த꞉ ஸ்தா²ணுரசலோ(அ)யம் ஸநாதந꞉’ (ப⁴. கீ³. 2 । 24)இத்யேவமாத³யோ ஹி ஶ்ருதிஸ்ம்ருதிந்யாயா꞉ ஸர்வக³தத்வமாத்மநோ(அ)வபோ³த⁴யந்தி ॥ 37 ॥

“இதினால்”, ஸேது முதலான குறிப்பிடுதல்களை நிராகரணம் செய்ததினாலும், வேறை மறுக்கிறதென்பதை ஆசிரயிருப்பதினாலும், ஆத்மாவிற்கு, எங்குமுள்ள தன்மையும் ஸித்தமாகிறது. வேறுவிதமாயிருந்தாலோ அது ஸித்திக்காது. ஸேது முதலான குறிப்பிடுதல்கள் முக்கிய மாகவே அங்கீகரிக்கப்படுமேயானால், ஆத்மாவிற்கு வரம்பு உண்டென்று ஏற்பட்டுவிடும், ஸேது முதலானவைகள் அவ்வித ஸ்வபாவமுள்ளவைகளாதலால் அப்படியே வேறு வஸ்துவின் மறுப்பையும் அங்கீகரிக்காவிடில் ஒரு வஸ்து வேறு வஸ்துவிலிருந்து பிரிக்கப்படுகிறதென்பதினால், ஆத்மாவிற்கு வரம்பு உண்டு என்றே ஏற்பட்டுவிடும்.

இதன் எங்குமுள்ள தன்மையும், ஆயாமத்தைச் சொல்லும் சப்தம் முதலியவைகளிலிருந்தும் அறியப்படு கிறது. ‘ஆயாமம்' என்ற சப்தம் வியாபிப்பதைச் சொல்லும் சப்தம். "இந்த ஆகாசம் எவ்வளவோ, அவ்வளவு ஹ்ருதயத்திற்கு உள்ளேயிருக்கும் இந்த ஆகாசமும்" (சாந்.VIII;1-3), "ஆகாசத்தைப் போல எங்குமுள்ளதாயும் நித்யமாயுமுள்ளது”, “த்யு லோகத்தை விடப்பெரியது” (சாந். III;14-3), “ஆகாசத்தை விடப்பெரியது”, “இது நித்யம் (எப்பொழுதுமுள்ளது), எங்குமுள்ளது, ஸ்திரமாயுள்ளது, அசைவற்றது, வெகுகாலமாயுள்ளது” (கீதை.II;24) என்பது முதலிய சுருதி, ஸ்மிருதி, நியாயம் இவைகள் ஆத்மாவினு டைய எங்குமுள்ள தன்மையை அறிவிக்கின்றன.