बृहदारण्यकोपनिषद्भाष्यम् १.३.२८

मन्त्रः २८மந்த்ர꞉ 28 / २७27

अथातः पवमानानामेवाभ्यारोहः। स वै खलु प्रस्तोता साम प्रस्तैति स यत्र प्रस्तुयात्तदेतानि जपेत्। असतो मा सद्गमय तमसो मा ज्योतिर्गमय मृत्योर्मामृतं गमयेति। स यदाहासतो मा सद्गमयेति मृत्युर्वा असत्सदमृतं मृत्योर्मामृतं गमयामृतं मा कुर्वित्येवैतदाह। तमसो मा ज्योतिर्गमयेति मृत्युर्वै तमो ज्योतिरमृतं मृत्योर्मामृतं गमयामृतं मा कुर्वित्येवैतदाह। मृत्योर्मामृतं गमयेति नात्र तिरोहित-मिवास्ति। अथ यानीतराणि स्तोत्राणि तेष्वात्मनेऽन्नाद्यमागाये-त्तस्मादु तेषु वरं वृणीत यं कामं कामयेत त ँ्स एष एवंविदुद्गातात्मने वा यजमानाय वा यं कामं कामयते तमागायति तद्वैतोकजिदेव न हैवालोक्यताया आशास्ति य एवमेतत्साम वेद ।। २८।।அதா²த꞉ பவமாநாநாமேவாப்⁴யாரோஹ꞉। ஸ வை க²லு ப்ரஸ்தோதா ஸாம ப்ரஸ்தைதி ஸ யத்ர ப்ரஸ்துயாத்ததே³தாநி ஜபேத்। அஸதோ மா ஸத்³க³மய தமஸோ மா ஜ்யோதிர்க³மய ம்ருத்யோர்மாம்ருதம் க³மயேதி। ஸ யதா³ஹாஸதோ மா ஸத்³க³மயேதி ம்ருத்யுர்வா அஸத்ஸத³ம்ருதம் ம்ருத்யோர்மாம்ருதம் க³மயாம்ருதம் மா குர்வித்யேவைததா³ஹ। தமஸோ மா ஜ்யோதிர்க³மயேதி ம்ருத்யுர்வை தமோ ஜ்யோதிரம்ருதம் ம்ருத்யோர்மாம்ருதம் க³மயாம்ருதம் மா குர்வித்யேவைததா³ஹ। ம்ருத்யோர்மாம்ருதம் க³மயேதி நாத்ர திரோஹித-மிவாஸ்தி। அத² யாநீதராணி ஸ்தோத்ராணி தேஷ்வாத்மநே(அ)ந்நாத்³யமாகா³யே-த்தஸ்மாது³ தேஷு வரம் வ்ருணீத யம் காமம் காமயேத த ம்ˮ்ஸ ஏஷ ஏவம்விது³த்³கா³தாத்மநே வா யஜமாநாய வா யம் காமம் காமயதே தமாகா³யதி தத்³வைதோகஜிதே³வ ந ஹைவாலோக்யதாயா ஆஶாஸ்தி ய ஏவமேதத்ஸாம வேத³ ।। 28।।

தமிழ்இனி பவமானங்களின் எவ்வாறு மேலே செல்வது (அப்யாரோஹம்) என்பது கூறப்படுகிறது. அந்த ப்ரஸ்தோதா அந்த நிச்சயமாக ஸாமத்தை ஆரம்பம் செய்கிறார். அப்பொழுது ஆரம்பம் செய்யும் சமயத்தில் ஜெபிக்க வேண்டிய மந்திரங்கள்“असतो मा सद्गमय” (அசதோ மா சத்கமய,“तमसो माVªÉÉäÊiÉMÉÇ¨ÉªÉ” தம்சோ மா ஜ்யோதிர்கமய,“मृत्योर्मामृतं गमय” மிருத்யோர்மா அமிருதம்கமய) அவர் கூறும்போது- என்னை அசத்திலிருந்து சத்தை அடையச்செய் என்ற இடத்தில் மிருத்யுவே அசத் மேலும் அம்ருதம் சத். ஆகையால் அது இவ்வாறு கூறுகிறது. என்னை ம்ருத்யுவிலிருந்து அம்ருத்யுவிற்கு எடுத்துச்செல். அதாவது என்னை அமரனாகச்செய். அப்பொழுது கூறுகிறார்.- என்னை இருளிலிருந்து பிரகாசத்திற்கு எடுத்துச்செல் என்ற இதில் ம்ருத்யு இருள் ஆகும். அம்ருதம் ஜோதி (பிரகாசம்) ஆகும். இவ்வாறு என்னை அமரனாகச் செய் என்பதாகும். என்னை ம்ருத்யுவிலிருந்து அம்ருதத்திற்கு எடுத்துச் செல் என்பதில் திரோஹிதம் (மறைப்பு) இல்லை. இதன் பின் வரும் மற்ற ஸ்தோத்திரங்களில் அன்னத்தை பிரதிஷ்டையாக கருதி (அன்னாத்யா) ஆகானம் செய்ய வேண்டும். அதை கானம் செய்வதை அறிந்த யஜமானன் வரம் வேண்டினான். அதேபோல் போகத்தில் இச்சையையும் வேண்டினான், அதை இவ்வாறு அறிந்த உத்காதா தன்னுடைய அதாவது யஜமானனுக்காக எந்த போகத்தை இச்சிக்கிறானோ அதற்காக ஆகானம் செய்கிறான். அந்த இதுவே பிராணதர்சன லோகப்பிராப்திக்கான சாதனமாகும். எவன் ஒருவன் இவ்வாறு இந்த ஸாமத்தை அறிகிறானோ அவனுக்கு அலோக்கியத்தில் (லோகபிராப்தி இன்மையில்) ஆசை உண்டாகாது.

संस्कृतम्

தமிழ்

अथानन्तरं यस्माच्चैवं विदुषा प्रयुज्यमानं देवभावायाभ्यारोह फलं जपकर्मं, अतस्तस्मात्तद्विधीयत इह। तस्य चोद्गीथसम्बन्धात्सर्वत्र प्राप्तौ पवमानानामिति वचनात् पवमानेषु त्रिष्वपि कर्तव्यतायां प्राप्तायां पुनः कालसंकोचं करोति- स वै खलु प्रस्तोता साम प्रस्तौति। स प्रस्तोता यत्र यस्मिन्काले साम प्रस्तुयात्प्रारभेत तस्मिन्काले एतानि जपेत्।அதா²நந்தரம் யஸ்மாச்சைவம் விது³ஷா ப்ரயுஜ்யமாநம் தே³வபா⁴வாயாப்⁴யாரோஹ ப²லம் ஜபகர்மம், அதஸ்தஸ்மாத்தத்³விதீ⁴யத இஹ। தஸ்ய சோத்³கீ³த²ஸம்ப³ந்தா⁴த்ஸர்வத்ர ப்ராப்தௌ பவமாநாநாமிதி வசநாத் பவமாநேஷு த்ரிஷ்வபி கர்தவ்யதாயாம் ப்ராப்தாயாம் புந꞉ காலஸம்கோசம் கரோதி- ஸ வை க²லு ப்ரஸ்தோதா ஸாம ப்ரஸ்தௌதி। ஸ ப்ரஸ்தோதா யத்ர யஸ்மிந்காலே ஸாம ப்ரஸ்துயாத்ப்ராரபே⁴த தஸ்மிந்காலே ஏதாநி ஜபேத்।

अस्य च जपकर्मण आख्या अभ्यारोह इति। आभिमुख्येनारोहत्यनेन जपकर्मणैवंविद् देवभावात्मान-मित्यभ्यारोहः। एतानीति बहुवचनात्त्रीणि यजूँषि। द्वितीयानिर्देशाद् ब्राह्मणोत्पन्नत्वाच्च यथापद्भित एव स्वरः प्रयोक्तव्यो न मान्त्रः। याजमानं जपकर्म।அஸ்ய ச ஜபகர்மண ஆக்²யா அப்⁴யாரோஹ இதி। ஆபி⁴முக்²யேநாரோஹத்யநேந ஜபகர்மணைவம்வித்³ தே³வபா⁴வாத்மாந-மித்யப்⁴யாரோஹ꞉। ஏதாநீதி ப³ஹுவசநாத்த்ரீணி யஜூம்ˮஷி। த்³விதீயாநிர்தே³ஶாத்³ ப்³ராஹ்மணோத்பந்நத்வாச்ச யதா²பத்³பி⁴த ஏவ ஸ்வர꞉ ப்ரயோக்தவ்யோ ந மாந்த்ர꞉। யாஜமாநம் ஜபகர்ம।

एतानि तानि यजू ँ्षि-“असतो मा सद्गमय”“तमसो मा ज्योतिर्गमय”“मृत्योर्मामृतं गमय” इति। मन्त्राणामर्थस्तिरोहितो भवतीति स्वयमेव व्याचष्टे ब्राह्मणं मन्त्रार्थम्-स मन्त्रो यदाह यदुक्तवान्कोऽसाक्वर्थः? इत्युच्यते-“असतो मा सद्गमय” इति मृत्युर्वा असत्- स्वाभाविककर्मविज्ञाने मृत्युरित्युच्येते, असद् अत्यन्ताधोभावहेतुत्वात्। सदमृतम्-सच्छास्त्रीयकर्मविज्ञाने-अमरणहेतुत्वादमृतम्। तस्मादसतो असत्कर्मणोऽज्ञानाच्च मा मां सच्छास्त्रीयकर्मविज्ञाने गमय देवभावसाधनात्मभावमापादयेत्यर्थः। तत्र वाक्यार्थमाह- अमृतं मा कुर्वित्येवैतदाहेति।ஏதாநி தாநி யஜூ ம்ˮ்ஷி-“அஸதோ மா ஸத்³க³மய”“தமஸோ மா ஜ்யோதிர்க³மய”“ம்ருத்யோர்மாம்ருதம் க³மய” இதி। மந்த்ராணாமர்த²ஸ்திரோஹிதோ ப⁴வதீதி ஸ்வயமேவ வ்யாசஷ்டே ப்³ராஹ்மணம் மந்த்ரார்த²ம்-ஸ மந்த்ரோ யதா³ஹ யது³க்தவாந்கோ(அ)ஸாக்வர்த²꞉? இத்யுச்யதே-“அஸதோ மா ஸத்³க³மய” இதி ம்ருத்யுர்வா அஸத்- ஸ்வாபா⁴விககர்மவிஜ்ஞாநே ம்ருத்யுரித்யுச்யேதே, அஸத்³ அத்யந்தாதோ⁴பா⁴வஹேதுத்வாத்। ஸத³ம்ருதம்-ஸச்சா²ஸ்த்ரீயகர்மவிஜ்ஞாநே-அமரணஹேதுத்வாத³ம்ருதம்। தஸ்மாத³ஸதோ அஸத்கர்மணோ(அ)ஜ்ஞாநாச்ச மா மாம் ஸச்சா²ஸ்த்ரீயகர்மவிஜ்ஞாநே க³மய தே³வபா⁴வஸாத⁴நாத்மபா⁴வமாபாத³யேத்யர்த²꞉। தத்ர வாக்யார்த²மாஹ- அம்ருதம் மா குர்வித்யேவைததா³ஹேதி।

तथा तमसो मा ज्योतिर्गमय्येति। मृत्युर्वै तमः सर्वं ह्यज्ञानमावरणात्मकत्वात्तमः तदेव च मरणहेतुत्वात्मृत्युः। ज्योतिरमृतं पूर्वोक्तविपरीतं दैवं स्वरूपम्। प्रकाशात्मकत्वाज्ज्ञानं ज्योतिः, तदेवामृतमविनाशात्मकत्वात्। तस्मात्तमसो मा ज्योतिर्गमयेति पूर्ववन्मृत्योर्मामृतं गमयेत्यादि। अमृतं मा कुर्वित्येवैतदाह- दैवं प्राजापत्यं फलभावमापादयेत्यर्थः।ததா² தமஸோ மா ஜ்யோதிர்க³மய்யேதி। ம்ருத்யுர்வை தம꞉ ஸர்வம் ஹ்யஜ்ஞாநமாவரணாத்மகத்வாத்தம꞉ ததே³வ ச மரணஹேதுத்வாத்ம்ருத்யு꞉। ஜ்யோதிரம்ருதம் பூர்வோக்தவிபரீதம் தை³வம் ஸ்வரூபம்। ப்ரகாஶாத்மகத்வாஜ்ஜ்ஞாநம் ஜ்யோதி꞉, ததே³வாம்ருதமவிநாஶாத்மகத்வாத்। தஸ்மாத்தமஸோ மா ஜ்யோதிர்க³மயேதி பூர்வவந்ம்ருத்யோர்மாம்ருதம் க³மயேத்யாதி³। அம்ருதம் மா குர்வித்யேவைததா³ஹ- தை³வம் ப்ராஜாபத்யம் ப²லபா⁴வமாபாத³யேத்யர்த²꞉।

पूर्वो मन्त्रोऽसाधनस्वभावात् साधनभाव-मापादयेति। द्वितीयस्तु साधनभावादपि अज्ञानरूपात् साध्यभावमापादयेति। मृत्योर्मामृतं गमयेति पूर्वयोरेव मन्त्रयोः समुिच्चतोऽर्थस्तृतीयेन मन्त्रेणोच्यत इति प्रसिद्धार्थतैव। नात्र तृतीये मन्त्रे तिरोहितमन्तर्हितमिवार्थरूपं पूर्वयोरिव मन्त्रयोरस्ति, यथाश्रुत एवार्थः।பூர்வோ மந்த்ரோ(அ)ஸாத⁴நஸ்வபா⁴வாத் ஸாத⁴நபா⁴வ-மாபாத³யேதி। த்³விதீயஸ்து ஸாத⁴நபா⁴வாத³பி அஜ்ஞாநரூபாத் ஸாத்⁴யபா⁴வமாபாத³யேதி। ம்ருத்யோர்மாம்ருதம் க³மயேதி பூர்வயோரேவ மந்த்ரயோ꞉ ஸமுிச்சதோ(அ)ர்த²ஸ்த்ருதீயேந மந்த்ரேணோச்யத இதி ப்ரஸித்³தா⁴ர்த²தைவ। நாத்ர த்ருதீயே மந்த்ரே திரோஹிதமந்தர்ஹிதமிவார்த²ரூபம் பூர்வயோரிவ மந்த்ரயோரஸ்தி, யதா²ஶ்ருத ஏவார்த²꞉।

याजमानमुद्गानं कृत्वा पवमानेषु त्रिषु, अथानन्तरं यानीतराणि शिष्टानि स्तोत्राणि तेष्वात्मनेऽन्नाद्यमागायेत् प्राणविदुद्गातप्राण भूतः प्राणवदेव। यस्मात्स एव उद्गातैवं प्राणं यथोक्तं वेत्ति, अतः प्राणवदेव तं कामं साधयितुं समर्थः। तस्माद्यजमानस्तेषु स्तोत्रेषु प्रयुज्यमानेषु वरं वृणीत, यं कामं कामयेत तं कामं वरं वृणीत प्रार्थयेत। यस्मात्स एष एवंविदुद्गातेति तस्माच्छब्दात्प्रागेव सम्बध्यते। आत्मने वा यजमानाय वा यं कामं कामयते इच्छत्युद्गाता तमागायत्यागानेन साधयति।யாஜமாநமுத்³கா³நம் க்ருத்வா பவமாநேஷு த்ரிஷு, அதா²நந்தரம் யாநீதராணி ஶிஷ்டாநி ஸ்தோத்ராணி தேஷ்வாத்மநே(அ)ந்நாத்³யமாகா³யேத் ப்ராணவிது³த்³கா³தப்ராண பூ⁴த꞉ ப்ராணவதே³வ। யஸ்மாத்ஸ ஏவ உத்³கா³தைவம் ப்ராணம் யதோ²க்தம் வேத்தி, அத꞉ ப்ராணவதே³வ தம் காமம் ஸாத⁴யிதும் ஸமர்த²꞉। தஸ்மாத்³யஜமாநஸ்தேஷு ஸ்தோத்ரேஷு ப்ரயுஜ்யமாநேஷு வரம் வ்ருணீத, யம் காமம் காமயேத தம் காமம் வரம் வ்ருணீத ப்ரார்த²யேத। யஸ்மாத்ஸ ஏஷ ஏவம்விது³த்³கா³தேதி தஸ்மாச்ச²ப்³தா³த்ப்ராகே³வ ஸம்ப³த்⁴யதே। ஆத்மநே வா யஜமாநாய வா யம் காமம் காமயதே இச்ச²த்யுத்³கா³தா தமாகா³யத்யாகா³நேந ஸாத⁴யதி।

एवंं तावञ्ज्ञानकर्मभ्यां प्राणात्मापत्तिरित्युक्तम्। तत्र नास्त्याशङ्कासम्भवः। अतः कर्मापाये प्राणापत्तिर्भवति वा न वा? इत्याशङ्क्यते। तदाशङ्कानिवृत्त्यर्थमाह तद्धैतोकजिदेवेति। तद्ध तदेतत्प्राणदर्शनं कर्मवियुक्तं केवलमपि, लोकजिदेवेति लोकसाधनमेव। न ह एवालोक्यतायै अलोकार्हत्वाय आशा आशंसनं प्रार्थनं नैवास्ति ह। न हि प्राणात्मनि उत्पन्नात्माभिमानस्य तत्प्राप्त्याशंसनं सम्भवति। न हि ग्रामस्थः कदा ग्रामं प्राप्नुयामित्यरण्यस्थ इवाशास्ते। असन्निकृष्ट विषये ह्यानात्मन्याशंसनम्, न तत्स्वात्मनि सम्भवति। तस्मान्नाशास्ति कदाचित्प्राणात्मभावं न प्रपद्येयमिति।ஏவம்ம் தாவஞ்ஜ்ஞாநகர்மப்⁴யாம் ப்ராணாத்மாபத்திரித்யுக்தம்। தத்ர நாஸ்த்யாஶங்காஸம்ப⁴வ꞉। அத꞉ கர்மாபாயே ப்ராணாபத்திர்ப⁴வதி வா ந வா? இத்யாஶங்க்யதே। ததா³ஶங்காநிவ்ருத்த்யர்த²மாஹ தத்³தை⁴தோகஜிதே³வேதி। தத்³த⁴ ததே³தத்ப்ராணத³ர்ஶநம் கர்மவியுக்தம் கேவலமபி, லோகஜிதே³வேதி லோகஸாத⁴நமேவ। ந ஹ ஏவாலோக்யதாயை அலோகார்ஹத்வாய ஆஶா ஆஶம்ஸநம் ப்ரார்த²நம் நைவாஸ்தி ஹ। ந ஹி ப்ராணாத்மநி உத்பந்நாத்மாபி⁴மாநஸ்ய தத்ப்ராப்த்யாஶம்ஸநம் ஸம்ப⁴வதி। ந ஹி க்³ராமஸ்த²꞉ கதா³ க்³ராமம் ப்ராப்நுயாமித்யரண்யஸ்த² இவாஶாஸ்தே। அஸந்நிக்ருஷ்ட விஷயே ஹ்யாநாத்மந்யாஶம்ஸநம், ந தத்ஸ்வாத்மநி ஸம்ப⁴வதி। தஸ்மாந்நாஶாஸ்தி கதா³சித்ப்ராணாத்மபா⁴வம் ந ப்ரபத்³யேயமிதி।

कस्यैतत्? य एवमेतत्साम प्राणं यथोक्तं निर्धारितमहिमानंवेद- अहमस्मि प्राण इन्द्रियविषयासङ्गैरासुरैः पाप्मभिरधर्षणीयो विशुद्धः, वागादिपञ्चकं च मदाश्रयत्वा-दग्न्याद्यात्मरूपं स्वाभाविक विज्ञानोत्थेन्द्रियविषयासङ्गजनिता-सुरपाप्मदोषवियुक्तं सर्वभूतेषु च मदाश्रयान्नाद्योपयोगबन्धनम्, आत्मा चाहं सर्वभूतानामािङ्गरसत्वात्, ऋग्यजुःसामोद्गीथभूतायाश्च वाच आत्मा तद्व्याप्तेस्तन्निर्वर्तकत्वाच्च, मम साम्नो गीतिभावमापद्यमानस्य बाह्यं धनं भूषणं सौस्वर्यं ततोऽप्यान्तरं सौवर्ण्य लाक्षणिकं सौस्वर्यम्, गीतिभावमापद्यमानस्य मम कण्द्भादिस्थानानि प्रतिष्द्भा। एवंगुणोऽहं पुत्तिकादिशरीरेषु कार्त्स्न्येन परिसमाप्तोऽमूर्तत्वात्सर्वगतत्वाच्च-इति आ एवमभिमानाभिव्यक्तेर्वेदोपास्त इत्यर्थः।।கஸ்யைதத்? ய ஏவமேதத்ஸாம ப்ராணம் யதோ²க்தம் நிர்தா⁴ரிதமஹிமாநம்வேத³- அஹமஸ்மி ப்ராண இந்த்³ரியவிஷயாஸங்கை³ராஸுரை꞉ பாப்மபி⁴ரத⁴ர்ஷணீயோ விஶுத்³த⁴꞉, வாகா³தி³பஞ்சகம் ச மதா³ஶ்ரயத்வா-த³க்³ந்யாத்³யாத்மரூபம் ஸ்வாபா⁴விக விஜ்ஞாநோத்தே²ந்த்³ரியவிஷயாஸங்க³ஜநிதா-ஸுரபாப்மதோ³ஷவியுக்தம் ஸர்வபூ⁴தேஷு ச மதா³ஶ்ரயாந்நாத்³யோபயோக³ப³ந்த⁴நம், ஆத்மா சாஹம் ஸர்வபூ⁴தாநாமாிங்க³ரஸத்வாத், ருக்³யஜு꞉ஸாமோத்³கீ³த²பூ⁴தாயாஶ்ச வாச ஆத்மா தத்³வ்யாப்தேஸ்தந்நிர்வர்தகத்வாச்ச, மம ஸாம்நோ கீ³திபா⁴வமாபத்³யமாநஸ்ய பா³ஹ்யம் த⁴நம் பூ⁴ஷணம் ஸௌஸ்வர்யம் ததோ(அ)ப்யாந்தரம் ஸௌவர்ண்ய லாக்ஷணிகம் ஸௌஸ்வர்யம், கீ³திபா⁴வமாபத்³யமாநஸ்ய மம கண்த்³பா⁴தி³ஸ்தா²நாநி ப்ரதிஷ்த்³பா⁴। ஏவம்கு³ணோ(அ)ஹம் புத்திகாதி³ஶரீரேஷு கார்த்ஸ்ந்யேந பரிஸமாப்தோ(அ)மூர்தத்வாத்ஸர்வக³தத்வாச்ச-இதி ஆ ஏவமபி⁴மாநாபி⁴வ்யக்தேர்வேதோ³பாஸ்த இத்யர்த²꞉।।

அதன்பின் எதனால் இவ்வாறு விதுஷனால் (பண்டிதனால்) ப்ரயோகிக்கப்படுகின்ற அப்யாரோக பலனை (மேல் லோகபலனை)க் கொடுக்கும் ஜப கர்மம் தேவபாவத்தை அடையும் பொருட்டாகும். அதனால் அது இங்கு விதிக்கப்படுகிறது. அவருக்கு உத்கீத சம்பந்தத்தால் எங்கும் அடையப்படும் பவமானங்களுக்கு என்ற வசனத்தால் மூன்று பவமானங்களிலும் கர்தவ்யம் அடையப்படுவதால் மறுபடியும் காலத்தை சுருக்குகிறது-“स वै खलु प्रस्तोता सामप्रस्तौति” (ஸ வை கலு ப்ரஸ்தோதா ஸாம ப்ரஸ்தௌதி) என்று ஸ்துதிக்கிறது. அந்த ப்ரஸ்தோதா எங்கு எப்பொழுது சாமத்தை நன்றாக ஸ்துதிப்பதற்கு ஆரம்பிக்கிறாரோ அப்பொழுது இவைகளை ஜபிக்க வேண்டும்.

இந்த ஜபகர்மத்திற்கு“अभ्यारोह” (அப்யாரோக) என்பது பெயராகும். இந்த ஜபகர்மத்தின் மூலமாய் இவ்வாறு பிராணனை உபாசனை செய்பவன் அபிமுகமாகி தன் தேவ பாவத்தை அடைகிறான். அதாவது மேல் நிலையை அடைகின்றான். ஆகையால் “अभ्यारोह” அப்யாரோஹ) மாகும்.“एतानि” (ஏதானி) இந்த பதம் பஹுவசன அர்த்தமுடையதாய் இருப்பதால் எந்த மூன்று .யஜுர்மந்திரம் உள்ளதோ அதுவும் அவ்வாறே“एतानि” (ஏதானி) சப்தத்தில் இரண்டாவது விபக்தி நிர்தேசமும் இந்த பிராஹ்மணபாகத்தில் உண்டானதால் இதில் இந்த பாடத்தின் அனுசாரமாய் ஸ்வரத்தை பிரயோகிக்க வேண்டும். மந்திர ஸ்வரத்தினை அல்ல. இந்த ஜபகர்மம் யஜமானனுக்காக ஆகும்.

இந்த யஜுர் மந்திரத்தில் உள்ளவைகள்-“असतो मा सद्गमय” (அசதோ மா சத்கமய) “तमसो माVªÉÉäÊiÉMÉÇ¨ÉªÉ” (தமசோ மா ஜ்யோதிர்கமய)“मृत्योर्मामृतं गमय” (ம்ருதயோர்மாம்ருதம் கமய) என்று மந்திரங்களின் அர்த்தம் ரஹஸ்யமாய் இருப்பதால் பிராஹ்மணமே சுயமாய் (தானாகவே) மந்திரங்களின் அர்த்தத்தை வியாக்யானம் செய்கிறது. அந்த மந்திரம் என்ன சொல்லுகிறது? அதன் அர்த்தம் என்ன? அதற்கு கூறுகிறது- “அசதோ மா சத்கமய” என்றது மிருத்யுவே அசத் அதாவது ஸ்வாபிவிகமான அர்த்த விக்ஞானத்தில் மிருத்யு என்று கூறுகிறார்கள். ஏன்எனில் அது முற்றிலும் அதோகதிக்குக் காரணமானதால் அது அசத். சத் அமிருதம்- சத் சாஸ்த்ரீயமான கர்மவிக்ஞானத்தில் மரணமற்ற தன்மைக்கு ஹேது ஆவதால் அமிருதம் சத் ஆகும். ஆகையால் அசத்திலிருந்தும், அசத் கர்ம அக்ஞானத்திலிருந்தும் என்னை சத்சாஸ்திர கர்ம விக்ஞானத்தில் சேர்ப்பாயாக. அதாவது தேவ பாவத்திற்கான சாதனமான ஆத்மபாவத்தை அடையச் செய்வாயாக என்பது பொருள். இங்கு வாக்கியார்த்தம் கூறப்படுகிறது- என்னை அமரனாகச் செய்வாயாக என்று.

அவ்வாறே“तमसो मा ज्योतिर्गमय” (தமஸோ மா ஜ்யோதிர்கமய) என்று மிருத்யுவே தமஸ் ஆகும். எல்லாமே அக்ஞான ஆவரணாத்மகமாய் இருப்பதால் தமஸ். அதுவே மரணத்திற்கு ஹேதுவாய் இருப்பதால் ம்ருத்யு. ஜ்யோதி அம்ருதம். முன்பு கூறப்பட்டதின் விபரீதமானது தெய்வ ஸ்வரூபம். ஞானம் பிரகாசாத்மகமாய் இருப்பதால் ஜ்யோதி. அது விநாசமற்றதாய் இருப்பதால் அதுவே அம்ருதம். ஆகையால் தமஸிலிருந்து என்னை ஜ்யோதியை அடைச்செய் என்பது முன்போல் ம்ருத்யுவிலிருந்து அம்ருதத்தை அடையச்செய் என்பது முதலியவை என்னை அம்ருதனாக்கு என்றே அது கூறுகிறது. தெய்வ பாவமாகிய பிராஜாபத்திய பலனாகிய பாவத்தை அடையச்செய் என்பது பொருள்.

இதற்கு முன் உள்ள மந்திரம் சாதனமற்ற ஸ்வபாவம் உள்ளதால் சாதனபாவத்தை அடையச்செய் என்று குறிப்பிடுகிறது. வேறு மந்திரத்தில் சாதனபாவமாய் இருப்பதால் அக்ஞானரூபமாய் இருப்பதால் சாத்ய பாவத்தை அடையச் செய்,“मृत्योर्मामृतं गमय” (ம்ருத்யோர் மாம்ருதம் கமய) என்ற இந்த மூன்றாவது மந்திரம் வாயிலாய் இதற்குமுன் உள்ள இரண்டு மந்திரங்களையும் சேர்த்து ப்ரஸித்தமான அர்த்தம் சொல்லப்பட்டது. முந்திய இரண்டு மந்திரங்களுக்கு சமமாய் மூன்றாவது மந்திரத்தில் தனியாக வேறு ஒரு அர்த்தம் மறைந்து இல்லை. இதன் பொருள் சுருதியை அனுசரித்துள்ளது.

மூன்று பவமான ஸ்தோத்திரங்களால் உத்கானம் செய்து அதன்பின் ஸ்தோத்திரங்கள் மீதம் உள்ளன. அவைகளில் பிராண உபாசகரான உத்காதா பிராண பூதமாகி பிராணனுக்கு சமமாய் தன்பொருட்டு அன்னாத்யாயத்தை ஆகானம் செய்யவேண்டும். ஏன்எனில் அந்த உத்காதா இவ்வாறு மேேல கூறிய பிராணனை அறிகிறார். ஆகையால் பிராணனுக்கு சமமாய் அந்த காமனைகளை அடையச் செய்வதில் சாமர்த்தியம் உடையவர் ஆகிறார். ஆகையால் அந்த ஸ்தோத்திரங்களின் பிரயோகத்தை அறிந்தபின் யஜமானனுக்காக வரத்தை வேண்டிக்கொள்ள வேண்டும். அவனுக்கு எந்த போகத்தில் இச்சையோ அதை அறிந்து அந்த போகத்தின் வரத்தைப் பெறவேண்டும். ஏன் எனில் அதை இந்த விதமாய் அறிந்த உத்காதா தனக்காகவோ எஜமானனுக்காகவோ போகத்தின் இச்சை செய்கின்றான். அதை ஆகானம் செய்து அதனை அடையச்செய்கின்றான். அதாவது ஆகான மூலமாய் அதனை அடையச் செய்கின்றான்.

இவ்வாறு இதுவரையிலும் ஞானகர்ம சமுச்சயத்தால் பிராண ஆத்மா அடையப்படும் என்று கூறப்பட்டது. இங்கு சங்கை சம்பவிக்காது. ஆகையால் கர்மம் இல்லாவிடின் பிராணனை அடையமுடியுமா அல்லது முடியாதா? என இவ்வாறு சங்கை செய்து அதை நிவர்த்திக்கிறார்-“तद्धैतोकजिदेवेति” அதாவது பிராண விக்ஞான கர்மம் இல்லாமல் பிராணனை அறிந்தவன் லோகத்தை ஜெயித்தவனே. ஆகையால் அது லோக சாதனமேயாகும். அலோகத்திற்கான அருகதை அடைவதில் பிரார்த்தனை ஒருபொழுதும் இல்லை. பிராணாத்மாவிடத்தில் அபிமானம் உள்ளவனுக்கு அதை அடையவேண்டும் என்ற ஆசை உண்டாகாது. எவ்வாறு கிராமத்தில் உள்ளவன் காட்டில் உள்ளவன் போல் கிராமத்தை அடைய விரும்பமாட்டானோ அவ்வாறு ஆகும். தன்னைவிட தூரமாய் இருக்கும் அநாத்மா வஸ்துக்களில் ஆசை ஏற்படும். ஆனால் ஸ்வ ஆத்மாவிடத்தில் ஏற்படாது. ஆகையால் ஒருபொழுதும் பிராணாத்ம பாவத்தை அடையமாட்டேன் என்று ஒருவரும் ஆசை கொள்வதில்லை.

அதன் பலன் எதிலிருந்து கிடைக்கிறது? எவன் இவ்வாறு இந்த ஸாமத்தை அதாவது முன்பு நிச்சயம் செய்யப்பட்ட மஹிமானம் உடைய பிராணனை முற்கூறியபடி அறிகிறானோ, நான் இந்திரியங்களின் விஷயத்தில் உள்ள சேர்க்கையால் உண்டாகும் பாபங்களால் அசைத்து அமிழ்த்தமுடியாத விசுத்த பிராணனாய் இருக்கின்றேன். வாக்கு முதலிய பஞ்சகங்களும் என்னை ஆஸ்ரயித்து இருப்பதால் ஸ்வாபாவிகமாய் இந்திரியங்களினால் உண்டாகும் விஷயாசத்தியினால் ஏற்படும் பாபரூப தோஷங்கள் அற்ற அக்னி முதலிய தேவதா ரூபங்களும், மற்றும் எல்லா பூதங்களும் என்னுடைய ஆஸ்ரயத்தால் அன்னாத்யதின் உபயோகத்திற்கு ஹேதுவாகிறது. ரிக், யஜுர், சாம, உத்கீத ரூப வாக்கில் (வாணியில்) வியாபித்து அதை செயல்படச் செய்வதால் நான் ஆத்மா, கீதபாவத்தை அடைந்த என்னுடைய ஸாமத்தின் ஸ்வரம் பாஹ்யதன பூஷணமாகும். மேலும் லாக்ஷணிக ஸ்வரத்தின் ரூபம் ஸுவர்ணம் அதனை அபேக்ஷித்து உள்ளே (ஆந்தரத்தில்) உள்ள தனமாகும். கீதபாவத்தை அடைந்த என்னுடைய தொண்டை முதலியவைகள் பிரதிஷ்டாவாகும். (ஸ்தானமாகும்) இவ்வாறான குணங்களுடைய நான் அமூர்த்தமாயும், சர்வகதமாயும் இருப்பதால் வெள்ளை எறும்பு முதலிய சரீரங்களில் பூரணமாய் வியாபித்திருக்கின்றேன். இவ்வாறு அபிமானம் அடைந்த வரையிலும் எவன் அறிகிறானோ அவன் அதை உபாசனை செய்கின்றான்.