बृहदारण्यकोपनिषद्भाष्यम् ४.३.३५

मन्त्रः ३५மந்த்ர꞉ 35 / ३४34

तद् यथानः सुसमाहितमुत्सर्जद् यायादोवमेवायं शरीर आत्मा प्राज्ञेनात्मनान्वारूढ उत्सर्जन् याति यत्रैतदूर्ध्वोछ्वासी भवति।। ३५।।தத்³ யதா²ந꞉ ஸுஸமாஹிதமுத்ஸர்ஜத்³ யாயாதோ³வமேவாயம் ஶரீர ஆத்மா ப்ராஜ்ஞேநாத்மநாந்வாரூட⁴ உத்ஸர்ஜந் யாதி யத்ரைததூ³ர்த்⁴வோச்²வாஸீ ப⁴வதி।। 35।।

தமிழ்மந்திரம் - எவ்வாறு முழுபாரம் ஏற்றப்பட்ட வண்டி அதிக சப்தம் எழுப்பிக்கொண்டு செல்லுகிறதோ அவ்வாறு இந்த சரீரத்தில் இருக்கும் ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவினால் இந்த சரீரத்திலிருந்து வெளியேறுகின்றபொழுது மிகுந்த பெருமூச்சுடன் சப்தம் செய்து கொண்டு வெளியேறுகிறது.

संस्कृतम्

தமிழ்

यदा पुनरेतमात्मानमभाष्यम् - तत्तत्र यथा लोकेऽनः शकटं सुसमाहितं सुष्टु भृशं वा समाहितं भाण्डोपस्करणेन उलूखलमुसलशूर्पपिद्भरादिनान्नाद्येन च सम्पन्नं सम्भारेण आक्रान्तमित्यर्थः तथा भाराक्रान्तं सदुत्सर्जच्छब्दं कुर्वद् यथा यायाद् गच्छेच्छाकटिकेनाधिष्द्भितं सत्, एवमेव यथोक्तो दृष्टान्तोऽयं शारीरः शरीरे भवः, कोऽसौ? आत्मा लिङ्गोपाधिः, यः स्वप्नबुद्धान्ताविव जन्ममरणाभ्यां पाप्मसंसर्ग-वियोगलक्षणाभ्यामिहलोकपरलोकावनुसंचरति। यस्योत्क्रमणमनु प्राणाद्युत्क्रमणम्, स प्राज्ञेण परेण आत्मना स्वयंज्योतिः- स्वभावेन अन्वारूढोऽधिष्द्भितः- अवभास्यमानः तथा चोक्तम्-“आत्मनैवायं ज्योतिषास्ते पल्ययते” इति उत्सर्जन् याति।யதா³ புநரேதமாத்மாநமபா⁴ஷ்யம் - தத்தத்ர யதா² லோகே(அ)ந꞉ ஶகடம் ஸுஸமாஹிதம் ஸுஷ்டு ப்⁴ருஶம் வா ஸமாஹிதம் பா⁴ண்டோ³பஸ்கரணேந உலூக²லமுஸலஶூர்பபித்³ப⁴ராதி³நாந்நாத்³யேந ச ஸம்பந்நம் ஸம்பா⁴ரேண ஆக்ராந்தமித்யர்த²꞉ ததா² பா⁴ராக்ராந்தம் ஸது³த்ஸர்ஜச்ச²ப்³த³ம் குர்வத்³ யதா² யாயாத்³ க³ச்சே²ச்சா²கடிகேநாதி⁴ஷ்த்³பி⁴தம் ஸத், ஏவமேவ யதோ²க்தோ த்³ருஷ்டாந்தோ(அ)யம் ஶாரீர꞉ ஶரீரே ப⁴வ꞉, கோ(அ)ஸௌ? ஆத்மா லிங்கோ³பாதி⁴꞉, ய꞉ ஸ்வப்நபு³த்³தா⁴ந்தாவிவ ஜந்மமரணாப்⁴யாம் பாப்மஸம்ஸர்க³-வியோக³லக்ஷணாப்⁴யாமிஹலோகபரலோகாவநுஸம்சரதி। யஸ்யோத்க்ரமணமநு ப்ராணாத்³யுத்க்ரமணம், ஸ ப்ராஜ்ஞேண பரேண ஆத்மநா ஸ்வயம்ஜ்யோதி꞉- ஸ்வபா⁴வேந அந்வாரூடோ⁴(அ)தி⁴ஷ்த்³பி⁴த꞉- அவபா⁴ஸ்யமாந꞉ ததா² சோக்தம்-“ஆத்மநைவாயம் ஜ்யோதிஷாஸ்தே பல்யயதே” இதி உத்ஸர்ஜந் யாதி।

तत्र चैतन्यात्मज्योतिषा भास्ये लिङ्गे प्राणप्रधाने गच्छति तदुपाधिरप्यात्मा गच्छतीव। तथा श्रुत्यन्तरम्-“कस्मिन्न्वहम्”(प्र० उ० ६।३) इत्यादि“ध्यायतीव” (बृ० उ० ४। ३। ७) इति च। अत एवोक्तं प्राज्ञेनात्मनान्वारूढ इति। अन्यथा प्राज्ञेन एकीभूतः शकटवत् कथमुत्सर्जन् याति। तेन लिङ्गोपाधिरात्मा उत्सर्जन् मर्मसु निकृत्यमानेषु दुःखवेदनया आर्तः शब्दं कुर्वन् याति गच्छति।தத்ர சைதந்யாத்மஜ்யோதிஷா பா⁴ஸ்யே லிங்கே³ ப்ராணப்ரதா⁴நே க³ச்ச²தி தது³பாதி⁴ரப்யாத்மா க³ச்ச²தீவ। ததா² ஶ்ருத்யந்தரம்-“கஸ்மிந்ந்வஹம்”(ப்ர0 உ0 6।3) இத்யாதி³“த்⁴யாயதீவ” (ப்³ரு0 உ0 4। 3। 7) இதி ச। அத ஏவோக்தம் ப்ராஜ்ஞேநாத்மநாந்வாரூட⁴ இதி। அந்யதா² ப்ராஜ்ஞேந ஏகீபூ⁴த꞉ ஶகடவத் கத²முத்ஸர்ஜந் யாதி। தேந லிங்கோ³பாதி⁴ராத்மா உத்ஸர்ஜந் மர்மஸு நிக்ருத்யமாநேஷு து³꞉க²வேத³நயா ஆர்த꞉ ஶப்³த³ம் குர்வந் யாதி க³ச்ச²தி।

तत् कस्मिन् काल इति। उच्यते यत्रैतद् भवति। एतदिति क्रियाविशेषणम्। ऊर्ध्वोच्छ्वासी यत्रोर्ध्वोच्छ्वासीत्वस्य भवतीत्यर्थः। दृश्यमानस्याप्यनुवदनं वैराग्यहेतोः- ईदृशः कष्टः खल्वयं संसारः, येनोत्क्रान्तिकाले मर्मसु उत्कृत्त्यमानेषु स्मृतिलोपोदुःखवेदनार्तस्य पुरुषार्थसाधनप्रतिपत्तौ चासामर्थ्यं परवशीकृतचित्तस्य। तस्माद् यावदियमवस्था नागमिष्यति, तावदेव पुरुषार्थसाधनकर्तव्यतायाम् अप्रमत्तो भवेदित्याह कारुण्या-च्छृतिः।।தத் கஸ்மிந் கால இதி। உச்யதே யத்ரைதத்³ ப⁴வதி। ஏததி³தி க்ரியாவிஶேஷணம்। ஊர்த்⁴வோச்ச்²வாஸீ யத்ரோர்த்⁴வோச்ச்²வாஸீத்வஸ்ய ப⁴வதீத்யர்த²꞉। த்³ருஶ்யமாநஸ்யாப்யநுவத³நம் வைராக்³யஹேதோ꞉- ஈத்³ருஶ꞉ கஷ்ட꞉ க²ல்வயம் ஸம்ஸார꞉, யேநோத்க்ராந்திகாலே மர்மஸு உத்க்ருத்த்யமாநேஷு ஸ்ம்ருதிலோபோது³꞉க²வேத³நார்தஸ்ய புருஷார்த²ஸாத⁴நப்ரதிபத்தௌ சாஸாமர்த்²யம் பரவஶீக்ருதசித்தஸ்ய। தஸ்மாத்³ யாவதி³யமவஸ்தா² நாக³மிஷ்யதி, தாவதே³வ புருஷார்த²ஸாத⁴நகர்தவ்யதாயாம் அப்ரமத்தோ ப⁴வேதி³த்யாஹ காருண்யா-ச்ச்²ருதி꞉।।

तदस्योर्ध्वोच्छ्वासित्वं कस्मिन् काले किं निमित्तं कथं किमर्थं वा स्यात्। इत्येतदुच्यते।தத³ஸ்யோர்த்⁴வோச்ச்²வாஸித்வம் கஸ்மிந் காலே கிம் நிமித்தம் கத²ம் கிமர்த²ம் வா ஸ்யாத்। இத்யேதது³ச்யதே।

ச.பா- அது அங்கு எவ்வாறு உலகத்தில் வண்டியில் மிக அதிகமாக பாரம் ஏற்றப்பட்ட அதாவது பாத்திரங்கள், வீட்டிற்கான பாண்டங்கள், உரல், உலக்கை, முறம், சமையல் பாத்திரங்கள், உணவு வகைகளை நிறைத்து ஏற்றிச் செல்லும் வண்டி பாரத்தினால் எவ்வாறு சப்தம் செய்து கொண்டு செல்லுமோ அவ்வாறு இந்த திருஷ்டாந்தத்தில் உள்ளதுபோல் சரீரத்தில் உள்ளவன். அது யாது? எனில் லிங்கதேஹத்தை உபாதியாக உடைய ஆத்மா. எவன் ஸ்வப்ன, ஜாக்கிரத்திற்கும் செல்லுவதுபோல் ஜன்மமரணங்களில் அதாவது பாபத்தின் சம்யோக வியோகலக்ஷணங்களால் இகலோகத்திற்கும் பரலோகத்திற்கும் சம்சாரம் செய்கின்றான். அவ்வாறு இந்த உத்கிரமணத்துடன் பிராணன் முதலியவைகளுக்கும் உத்கிரமணம் ஏற்படுகிறது. அந்த ஸ்வயம் ஜ்யோதி ரூப பிராக்ஞன் அதாவது அவபாஸ்யமாகி அதாவது“आत्मनैवायं ज्योतिषास्ते पल्ययते” (ஆத்மனைவாயம் ஜ்யோதிஷாஸ்தே பல்யயதே) என்று கூறியவாறு சப்தம் செய்துகொண்டே செல்கிறது.

ச.பா- அப்பொழுது சைதன்யாத்ம ஜ்யோதியினால் விளங்கும் பிராணனை பிரதானமாக உடைய லிங்கதேஹம் வெளியேறும் சமயத்தில் லிங்கதேஹ உபாதியுடன் கூடிய ஆத்மாவும் செல்வது போல் தோன்றுகிறது. அவ்வாறே சுருதிகளிலும்“कस्मिन्न्वहम्” (கஸ்மின்னவஹம்) என்றும்“ध्यायतीव” (தியாயதீவ) என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆகையால் பிராக்ஞான ஆத்மாவினால் அதிஷ்ட்டிதமாகி இருக்கிறது. அல்லது வேறு விதமாக பிரக்ஞாத்மாவுடன் ஏக ரூபமாகி வண்டியைப்போல் சப்தம் இட்டுக்கொண்டு செல்கிறது. ஆகையால் லிங்க உபாதி ஆத்மா மர்மஸ்தானங்களை சேதித்துக் கொண்டு செல்லும் பொழுது துக்கத்துடனும் வேதனையுடனும் சப்தம் செய்து கொண்டு செல்கிறது.

ச.பா- அது எந்த சமயத்தில் எங்கு எப்பொழுது ஏற்படும் என்று கூறப்படுகிறது. இங்கு“एतत्” (இது) என்றது கிரியா விசேஷணம், மூச்சு மேலே கிளம்பும்பொழுது அதாவது அதற்கு எப்பொழுது மூச்சு மேலே எழுகிறதோ என்பது பொருள். இதில் வைராக்கியம் ஏற்பட வேண்டும் என்பதற்காக இந்த விஷயம் கூறப்படுகிறது. இவ்வாறான கஷ்டம் உடையது அல்லவா இந்த சம்சாரம். தேஹத்தை விடும்பொழுது மர்மஸ்தானத்தை சேதனம் செய்து அதனால் துக்கத்தையும் வேதனையும் அடைந்து தன் ஞாபக சக்தியையும் (ஸ்மிருதியையும்) இழக்கிறான், அவ்வாறே பரவசத்தால் (மற்றதின் வசத்தால்) அந்த புருஷனுடைய சித்தம் புருஷார்த்த சாதனங்களை அடைவதில் சாமர்த்தியம் அற்றதாகிறது. ஆகையால் அந்த அவஸ்தை வராத வரையிலும் புருஷன் புருஷார்த்த சாதனங்களில் ஈடுபட வேண்டும், என்று சுருதியானது கருணையினால் நமக்கு கூறுகிறது.

ச.பா- அ.கை- அதற்கு மேல மூச்சு (ஊர்தவ உச்ஸ் வாசம்) எப்பொழுது, எந்த காரணத்தால், எவ்வாறு, எதற்காக ஏற்படுகிறது என்பது கூறப்படுகிறது.