இது நிச்சயமாக எந்த இந்த ஆகாசம் ஹிருதயத்தின் உள் இருக்கின்றதோ அதாவது ஹிருதய புண்டரீகத்தில் உள்ள ஆகாசமாகும். எவ்வாறு ஒரே ஆகாசமாய் இருக்கும்பொழுது மூன்றுவித பேதமாகும்? அதற்குக் கூறப்படுகிறது - ஜாக்கிரத்தில் இருக்கும்பொழுது பாஹ்ய இந்திரிய விஷயங்களான ஆகாயத்தில் மிகுந்த துக்கம் காணப்படுகிறது. அதைவிட அந்தக்கரண சரீரத்தில் ஸ்வப்பன ஸ்தான ஆகாயத்தில் ஸ்வப்பனம் காண்பவனுக்கு குறைந்த துக்கம் உண்டாகிறது. மேலும் ஹிருதயத்தில் உள்ள ஆகாயத்தில் ஒருவரும் இச்சிப்பதும் இல்லை, ஒருவரும் ஸ்வப்பமனைத்தையும் காண்பது இல்லை. ஆகையால் எல்லா துக்கங்களின் நிவிர்த்தி ஸ்தானம் சுஷுப்த்தி அவஸ்தையாகும். ஆகையால் ஆகாசத்திற்கு மூன்றுவித பேதம் கூறியது சரியானதே (பொருத்தமானதே)

புருஷனின் வெளியில் உள்ள ஆகாசத்திலிருந்து ஆரம்பித்து ஹிருதயத்தில் உள்ள ஆகாசம் வரையிலும் சுருக்கிக் கூறியது சித்த ஏகாக்ர ஸ்தானத்தை ஸ்துதிப்பதற்காக. எவ்வாறு “त्रयाणामपि लोकानां कुरुक्षेत्रं विशिष्यते। अर्धतस्तु कुरुक्षेत्रमर्धतस्तु पृथूदकम्” (த்ரயாணாமபி லோகானாம் குருக்ஷதே்ரம் விசிஷ்யதே! அர்த்தஸ்து குருக்ஷதே்ரமர்த்தஷ்து ப்ருதூதகம் = மூன்று உலகங்களினுள் குருக்ஷதே்ரம் மிகவும் மேன்மையானது. அவ்வாறே பாதி குருக்ஷதே்ரம், பாதி “पृथूदकम्” (ப்ருதூதகம்) என்பது போல் ஸ்தான ஸ்துதியின் பொருட்டு ஆகும்.

அந்த இந்த ஹிருதயாகாசம் என்னும் பிரஹ்மம் பூர்ணம் சர்வகதமாகும் (எங்கும் நிறைந்தது ஆகும்). ஹிருதயாகாசத்தில் சேதனம் சமாஹிதமாய் இருந்தாலும் ஹிருதய அளவில் பரிச்சின்னம் என்று நினைக்கக்கூடாது “अप्रवर्ति” (அப்ரவர்த்தி = பிரவிர்த்தி அற்றது) அதாவது அதை ஒரு பொழுதும் ஒன்றினாலும் அதை பிரவிர்த்தி செய்வதற்கான சாமர்த்தியம் கிடையாது ஆகையால் அது அப்ரவர்த்தி. அதை ஒருவராலும் நாசம் செய்யமுடியாத தர்மம் உடையது. மற்ற பரிச்சின்னமான பூதங்கள் நாச தர்மம் உடையவை. ஆனால் இந்த ஹ்ருதயாகாசம் அவ்வாறு நாசமுடையது அல்ல. பூர்ணமான பிரவிருத்தி அற்றதும், நாசம் செய்ய முடியாததுமான செல்வம் (श्रियं) அதாவது விபூதி ஆகிய திருஷ்ட கெளணபலம் அடைவான். அதாவது இவ்வாறு கூறியவாறு பூர்ண பிரவிர்த்தி அற்ற குணமுடைய பிரஹ்மத்தை எவன் அறிகிறானோ அவன் இங்கேயே ஜீவித்துக்கொண்டே அந்த பாவத்தை அடைவான்.