ब्रह्मसूत्रभाष्यम् १.२.६

सूत्रम् ६ஸூத்ரம் 6 / ३२32

सर्वत्रप्रसिद्ध्यधिकरणम्ஸர்வத்ரப்ரஸித்³த்⁴யதி⁴கரணம்

स्मृतेश्च ॥ ६ ॥ஸ்ம்ருதேஶ்ச ॥ 6 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.

संस्कृतम्

தமிழ்

स्मृतिश्च शारीरपरमात्मनोर्भेदं दर्शयति —‘ईश्वरः सर्वभूतानां हृद्देशेऽर्जुन तिष्ठति । भ्रामयन्सर्वभूतानि यन्त्रारूढानि मायया’ (भ. गी. १८ । ६१)इत्याद्या ।ஸ்ம்ருதிஶ்ச ஶாரீரபரமாத்மநோர்பே⁴த³ம் த³ர்ஶயதி —‘ஈஶ்வர꞉ ஸர்வபூ⁴தாநாம் ஹ்ருத்³தே³ஶே(அ)ர்ஜுந திஷ்ட²தி । ப்⁴ராமயந்ஸர்வபூ⁴தாநி யந்த்ராரூடா⁴நி மாயயா’ (ப⁴. கீ³. 18 । 61)இத்யாத்³யா ।

अत्राह — कः पुनरयं शारीरो नाम परमात्मनोऽन्यः, यः प्रतिषिध्यते — ‘अनुपपत्तेस्तु न शारीरः’ इत्यादिना ? श्रुतिस्तु‘नान्योऽतोऽस्ति द्रष्टा नान्योऽतोऽस्ति श्रोता’ (बृ. उ. ३ । ७ । २३)इत्येवंजातीयका परमात्मनोऽन्यमात्मानं वारयति । तथा स्मृतिरपि‘क्षेत्रज्ञं चापि मां विद्धि सर्वक्षेत्रेषु भारत’ (भ. गी. १३ । २)इत्येवंजातीयकेति ।அத்ராஹ — க꞉ புநரயம் ஶாரீரோ நாம பரமாத்மநோ(அ)ந்ய꞉, ய꞉ ப்ரதிஷித்⁴யதே — ‘அநுபபத்தேஸ்து ந ஶாரீர꞉’ இத்யாதி³நா ? ஶ்ருதிஸ்து‘நாந்யோ(அ)தோ(அ)ஸ்தி த்³ரஷ்டா நாந்யோ(அ)தோ(அ)ஸ்தி ஶ்ரோதா’ (ப்³ரு. உ. 3 । 7 । 23)இத்யேவம்ஜாதீயகா பரமாத்மநோ(அ)ந்யமாத்மாநம் வாரயதி । ததா² ஸ்ம்ருதிரபி‘க்ஷேத்ரஜ்ஞம் சாபி மாம் வித்³தி⁴ ஸர்வக்ஷேத்ரேஷு பா⁴ரத’ (ப⁴. கீ³. 13 । 2)இத்யேவம்ஜாதீயகேதி ।

अत्रोच्यते — सत्यमेवैतत् , पर एवात्मा देहेन्द्रियमनोबुद्ध्युपाधिभिः परिच्छिद्यमानो बालैः शारीर इत्युपचर्यते । यथा घटकरकाद्युपाधिवशादपरिच्छिन्नमपि नभः परिच्छिन्नवदवभासते, तद्वत् । तदपेक्षया च कर्मत्वकर्तृत्वादिभेदव्यवहारो न विरुध्यते प्राक् ‘तत्त्वमसि’ इत्यात्मैकत्वोपदेशग्रहणात् । गृहीते त्वात्मैकत्वे बन्धमोक्षादिसर्वव्यवहारपरिसमाप्तिरेव स्यात् ॥ ६ ॥அத்ரோச்யதே — ஸத்யமேவைதத் , பர ஏவாத்மா தே³ஹேந்த்³ரியமநோபு³த்³த்⁴யுபாதி⁴பி⁴꞉ பரிச்சி²த்³யமாநோ பா³லை꞉ ஶாரீர இத்யுபசர்யதே । யதா² க⁴டகரகாத்³யுபாதி⁴வஶாத³பரிச்சி²ந்நமபி நப⁴꞉ பரிச்சி²ந்நவத³வபா⁴ஸதே, தத்³வத் । தத³பேக்ஷயா ச கர்மத்வகர்த்ருத்வாதி³பே⁴த³வ்யவஹாரோ ந விருத்⁴யதே ப்ராக் ‘தத்த்வமஸி’ இத்யாத்மைகத்வோபதே³ஶக்³ரஹணாத் । க்³ருஹீதே த்வாத்மைகத்வே ப³ந்த⁴மோக்ஷாதி³ஸர்வவ்யவஹாரபரிஸமாப்திரேவ ஸ்யாத் ॥ 6 ॥

சாரீரனுக்கும், பரமாத்மாவிற்கும் உள்ள பேதத்தை ஹே அர்ஜுனா எல்லா பிராணிகளுடைய ஹ்ருதயத்தில் எல்லா பிராணிகளையும் யந்திரத்தில் ஏற்றினவைகளைப் போல, மாயையினால் சுழற்றிக்கொண்டு ஈசுவரன் இருக்கிறார்’ (கீதை 18-61) என்பது முதலான ஸ்மிருதிகளும் காட்டுகின்றன.

இங்கு சொல்கிறான்: 'பொருந்தாததினால் சாரீரன் இல்லை’ என்பது முதலியதினால் எது மறுக்கப் படுகிறதோ இந்த பரமாத்மாவுக்கு வேறாயுள்ள, சாரீரன் என்பவன் யார்? சுருதியோ ‘இவரை விட பார்க்கிறவன் வேறு இல்லை, இவரை விட கேட்கிறவன் வேறு இல்லை' (பிருஹ 3-7-23) என்பது போன்றவை பரமாத்மாவிற்கு வேறான ஆத்மாவை மறுக்கின்றது. அப்படியே ஸ்மிருதியும் ‘எல்லா சேஷத்திரங்களிலும், க்ஷேத்திரக் ஞனையும் கூட நான் என்று அறிந்துகொள். ஹே அர்ஜுனா’ (கீதை 13-2) என்பது போலுள்ளது என்று.

இங்கு சொல்கிறோம்: இது ஸத்யம்தான், பரமாத்மாதான் தேஹம், இந்திரியம், மனஸ், புத்தி என்கிற உபாதிகளால் வரையறுக்கப்பட்டு பாலர்களால் (விவேக மில்லாதவர்களால்) சாரீரன் என்று உபசாரமாய் சொல்லப் படுகிறார். குடம், கரகம் முதலான உபாதிகளின் காரணமாக (எவ்விதத்திலும்) வரையறுக்கப்படாத ஆகாசம்கூட வரையறுக்கப்பட்டது போல் தோன்றுகிறது. எப்படியோ, அதைப்போல. அதை அபேக்ஷித்து, ‘அது நீ’ என்று ஆத்மாவின் ஒன்றாயிருக்கும் தன்மை விஷயமான உபதேசத்தை கிரகிப்பதற்கு முன்னால், கர்மா, கர்த்தா இவைகளின் தன்மை முதலான பேத விஷயமான வியவஹாரம் விரோதப்படாது. ஆத்மாவின் ஒன்றா யிருக்கும் தன்மை கிரஹிக்கப்பட்டு விட்டாலோ பந்தம் மோக்ஷம் முதலான எல்லா வியவஹாரங்களுக்கும் முடிவே ஏற்படும்.