प्रथमः खण्डःப்ரத²ம꞉ க²ண்ட³꞉

अवतारिकाஅவதாரிகா · Śaṅkara’s introduction to this section. There is no mantra here; the mantras begin at ८.१.१8.1.1 →.

संस्कृतम्

தமிழ்

यद्यपि दिग्देशकालादिभेदशून्यं ब्रह्म ‘सत् . . . एकमेवाद्वितीयम्’ ‘आत्मैवेदं सर्वम्’ इति षष्ठसप्तमयोरधिगतम् , तथापि इह मन्दबुद्धीनां दिग्देशादिभेदवद्वस्त्विति एवंभाविता बुद्धिः न शक्यते सहसा परमार्थविषया कर्तुमिति, अनधिगम्य च ब्रह्म न पुरुषार्थसिद्धिरिति, तदधिगमाय हृदयपुण्डरीकदेशः उपदेष्टव्यः ।யத்³யபி தி³க்³தே³ஶகாலாதி³பே⁴த³ஶூந்யம் ப்³ரஹ்ம ‘ஸத் . . . ஏகமேவாத்³விதீயம்’ ‘ஆத்மைவேத³ம் ஸர்வம்’ இதி ஷஷ்ட²ஸப்தமயோரதி⁴க³தம் , ததா²பி இஹ மந்த³பு³த்³தீ⁴நாம் தி³க்³தே³ஶாதி³பே⁴த³வத்³வஸ்த்விதி ஏவம்பா⁴விதா பு³த்³தி⁴꞉ ந ஶக்யதே ஸஹஸா பரமார்த²விஷயா கர்துமிதி, அநதி⁴க³ம்ய ச ப்³ரஹ்ம ந புருஷார்த²ஸித்³தி⁴ரிதி, தத³தி⁴க³மாய ஹ்ருத³யபுண்ட³ரீகதே³ஶ꞉ உபதே³ஷ்டவ்ய꞉ ।

அ.கை - திக் தேசம் காலம் முதலிய பேதங்கள் அற்ற பிரஹ்மம் (சத் ஏகமாய் அத்வைதமாய் ஆத்மாவே இவை எல்லாம்) “सत् एकमेवाद्वितीयम् आत्मैवेदं सर्वम्” (சத் ஏகமேவாத்விதீயம் ஆத்மைவேதம் சர்வம்) என்று ஆறாவது ஏழாவது அத்யாயத்தில் கூறப்பட்டிருந்தாலும் திக் தேச முதலிய பேதங்களுடன் கூடிய வஸ்து என்று இவ்வாறான பாவனையுடன் கூடிய மந்தபுத்தி புருஷர்களுடைய புத்தி பரமார்த்த சம்பந்தத்துடன் ஒத்துப்போவதில்லை. பிரஹ்ம ஞானம் இல்லாமல் புருஷார்த்தம் அடையமுடியாது. ஆகையால் அந்த அனுபவம் ஏற்படுவதற்காக ஹிருதய கமலரூப தேசத்தின் உபதேசம் செய்யவேண்டியது அவசியமாகிறது.அ.கை - திக் தேசம் காலம் முதலிய பேதங்கள் அற்ற பிரஹ்மம் (சத் ஏகமாய் அத்வைதமாய் ஆத்மாவே இவை எல்லாம்) “ஸத் ஏகமேவாத்³விதீயம் ஆத்மைவேத³ம் ஸர்வம்” (சத் ஏகமேவாத்விதீயம் ஆத்மைவேதம் சர்வம்) என்று ஆறாவது ஏழாவது அத்யாயத்தில் கூறப்பட்டிருந்தாலும் திக் தேச முதலிய பேதங்களுடன் கூடிய வஸ்து என்று இவ்வாறான பாவனையுடன் கூடிய மந்தபுத்தி புருஷர்களுடைய புத்தி பரமார்த்த சம்பந்தத்துடன் ஒத்துப்போவதில்லை. பிரஹ்ம ஞானம் இல்லாமல் புருஷார்த்தம் அடையமுடியாது. ஆகையால் அந்த அனுபவம் ஏற்படுவதற்காக ஹிருதய கமலரூப தேசத்தின் உபதேசம் செய்யவேண்டியது அவசியமாகிறது.

यद्यपि सत्सम्यक्प्रत्ययैकविषयं निर्गुणं च आत्मतत्त्वम् , तथापि मन्दबुद्धीनां गुणवत्त्वस्येष्टत्वात् सत्यकामादिगुणवत्त्वं च वक्तव्यम् । तथा यद्यपि ब्रह्मविदां स्त्र्यादिविषयेभ्यः स्वयमेवोपरमो भवति, तथाप्यानेकजन्मविषयसेवाभ्यासजनिता विषयविषया तृष्णा न सहसा निवर्तयितुं शक्यत इति ब्रह्मचर्यादिसाधनविशेषो विधातव्यः । तथा यद्यप्यात्मैकत्वविदां गन्तृगमनगन्तव्याभावादविद्यादिशेषस्थितिनिमित्तक्षये गगन इव विद्युदुद्भूत इव वायुः दग्धेन्धन इव अग्निः स्वात्मन्येव निवृत्तिः, तथापि गन्तृगमनादिवासितबुद्धीनां हृदयदेशगुणविशिष्टब्रह्मोपासकानां मूर्धन्यया नाड्या गतिर्वक्तव्येत्यष्टमः प्रपाठक आरभ्यते ।யத்³யபி ஸத்ஸம்யக்ப்ரத்யயைகவிஷயம் நிர்கு³ணம் ச ஆத்மதத்த்வம் , ததா²பி மந்த³பு³த்³தீ⁴நாம் கு³ணவத்த்வஸ்யேஷ்டத்வாத் ஸத்யகாமாதி³கு³ணவத்த்வம் ச வக்தவ்யம் । ததா² யத்³யபி ப்³ரஹ்மவிதா³ம் ஸ்த்ர்யாதி³விஷயேப்⁴ய꞉ ஸ்வயமேவோபரமோ ப⁴வதி, ததா²ப்யாநேகஜந்மவிஷயஸேவாப்⁴யாஸஜநிதா விஷயவிஷயா த்ருஷ்ணா ந ஸஹஸா நிவர்தயிதும் ஶக்யத இதி ப்³ரஹ்மசர்யாதி³ஸாத⁴நவிஶேஷோ விதா⁴தவ்ய꞉ । ததா² யத்³யப்யாத்மைகத்வவிதா³ம் க³ந்த்ருக³மநக³ந்தவ்யாபா⁴வாத³வித்³யாதி³ஶேஷஸ்தி²திநிமித்தக்ஷயே க³க³ந இவ வித்³யுது³த்³பூ⁴த இவ வாயு꞉ த³க்³தே⁴ந்த⁴ந இவ அக்³நி꞉ ஸ்வாத்மந்யேவ நிவ்ருத்தி꞉, ததா²பி க³ந்த்ருக³மநாதி³வாஸிதபு³த்³தீ⁴நாம் ஹ்ருத³யதே³ஶகு³ணவிஶிஷ்டப்³ரஹ்மோபாஸகாநாம் மூர்த⁴ந்யயா நாட்³யா க³திர்வக்தவ்யேத்யஷ்டம꞉ ப்ரபாட²க ஆரப்⁴யதே ।

दिग्देशगुणगतिफलभेदशून्यं हि परमार्थसदद्वयं ब्रह्म मन्दबुद्धीनामसदिव प्रतिभाति । सन्मार्गस्थास्तावद्भवन्तु ततः शनैः परमार्थसदपि ग्राहयिष्यामीति मन्यते श्रुतिः —தி³க்³தே³ஶகு³ணக³திப²லபே⁴த³ஶூந்யம் ஹி பரமார்த²ஸத³த்³வயம் ப்³ரஹ்ம மந்த³பு³த்³தீ⁴நாமஸதி³வ ப்ரதிபா⁴தி । ஸந்மார்க³ஸ்தா²ஸ்தாவத்³ப⁴வந்து தத꞉ ஶநை꞉ பரமார்த²ஸத³பி க்³ராஹயிஷ்யாமீதி மந்யதே ஶ்ருதி꞉ —

இப்பகுதிக்கு மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் இல்லை.

ஆத்மதத்துவம் சத்தானது சிறந்த (நல்ல) ஞானம் ஒன்றிற்கே விஷயமாயும், நிர்குணமாயும் இருக்கிறது. ஆனாலும் மந்தபுத்தி உடையவர்களுக்கு சகுணமே இஷ்டமானதாகும். ஆகையால் அRன் சத்ய சங்கல்பம் முதலிய குணங்களுடன் பிரதிபாதனம் (விளக்குவது) செய்வது அவசியமாகிறது. அவ்வாறே பிரஹ்மவித்துக்கள் ஸ்திரீ முதலிய விஷயங்களில் இருந்து ஸ்வயமாகவே விலகி இருந்தாலும் அநேக ஜன்ம விஷயங்களில் ஈடுபட்ட அப்பியாசத்தால் உண்டான விஷயங்களில் உள்ள விஷய ஆசையை போக்க முடியாததாகும் என்பதால் பிரஹ்மச்சரியம் முதலிய சாதனங்களை விசேஷமாக விதிக்கவேண்டியதாகிறது. அவ்வாறே ஆத்ம ஏகத்துவத்தை அறிந்தவர்களின் பார்வையில் செல்பவன், செல்வது, செல்லவேண்டியவை இல்லாததால் அவித்யா முதலிய மீதமுள்ள இருப்பின் நிமித்தமானது க்ஷயம் ஆகும்பொழுது மின்னல், வேகமுடைய வாயு, மேலும் விறகு அற்ற அக்னி இவைகள் ஆகாயத்தில் லீனமாவதுபோல் தன்னுடைய ஆத்மாவில் நிவிர்த்தியாகிறது. ஆனாலும் எவருடைய புத்தி செல்பவன் செல்லுதல் முதலிய வாசனைகளுடன் கூடி தன்னுடைய ஹிருதய தேசத்தில் இருக்கும் குணங்களுடன் கூடிய பிரஹ்மத்தை உபாசனை செய்பவனின் சிரசில் இருக்கும் நாடியில் இருக்கும் கதியை பிரதிபாதனம் செய்வது (விளக்குவது) அவசியம் என்பதால் எட்டாவது அத்யாயம் ஆரம்பிக்கப்படுகிறது.

திக்தேசகுணகதிபலபேதங்கள் அற்றதே பரமார்த்த சத் அத்வயம் பிரஹ்ம. மந்தபுத்தி உள்ளவர்களுக்கு அது அசத்போல் தோன்றுகிறது. எவர்கள் சன்மார்க்கத்தில் இருக்கின்றார்களோ அப்பொழுது அவர்களை மெதுவாக நான் இந்த பரமார்த்த சத்தை கிரஹிக்கச் செய்வேன் என்று இவ்வாறு சுருதி கூறுகிறது.