ब्रह्मसूत्रभाष्यम् ४.१.१८

सूत्रम् १८ஸூத்ரம் 18 / १९19

विद्याज्ञानसाधनत्वाधिकरणम्வித்³யாஜ்ஞாநஸாத⁴நத்வாதி⁴கரணம்

यदेव विद्ययेति हि ॥ १८ ॥யதே³வ வித்³யயேதி ஹி ॥ 18 ॥

किमङ्गोपास्तिसंयुक्तमेव विद्योपयोग्युत ॥
केवलं वा, प्रशस्तत्वात्सोपास्त्येवोपयुज्यते ॥ २५ ॥
केवलं वीर्यवद्विद्यासंयुक्तं वीर्यवत्तरम् ॥
इति श्रुतेस्तारतम्यादुभयं ज्ञानसाधनम् ॥ २६ ॥
--वैयासिकन्यायमालाகிமங்கோ³பாஸ்திஸம்யுக்தமேவ வித்³யோபயோக்³யுத ॥
கேவலம் வா, ப்ரஶஸ்தத்வாத்ஸோபாஸ்த்யேவோபயுஜ்யதே ॥ 25 ॥
கேவலம் வீர்யவத்³வித்³யாஸம்யுக்தம் வீர்யவத்தரம் ॥
இதி ஶ்ருதேஸ்தாரதம்யாது³ப⁴யம் ஜ்ஞாநஸாத⁴நம் ॥ 26 ॥
--வையாஸிகந்யாயமாலா

தமிழ்அங்கத்தின் உபாஸனையுடன் கூடினது தான் ஞானத் திற்கு உபயோகம் உள்ளதா? அல்லது வெறும் காமா வேயா? சிலாக்கியமாயிருப்பதால் உபாஸனையோடு கூடியது தான் உபயோகப்படும்.

வெறும் கர்மா வீர்யத்தை உடையது, உபாஸனையுடன் சேர்ந்தது மிகவும் வீர்யத்தையுடையது என்று சொல்லியிருப் பதால், இரண்டுமே தாரதம்யத்துடன் ஞான ஸாதனம் தான்.

संस्कृतम्

தமிழ்

समधिगतमेतदनन्तराधिकरणे — नित्यमग्निहोत्रादिकं कर्म मुमुक्षुणा मोक्षप्रयोजनोद्देशेन कृतमुपात्तदुरितक्षयहेतुत्वद्वारेण सत्त्वशुद्धिकारणतां प्रतिपद्यमानं मोक्षप्रयोजनब्रह्माधिगमनिमित्तत्वेन ब्रह्मविद्यया सह एककार्यं भवतीति । तत्र अग्निहोत्रादि कर्माङ्गव्यपाश्रयविद्यासंयुक्तं केवलं चास्ति —ஸமதி⁴க³தமேதத³நந்தராதி⁴கரணே — நித்யமக்³நிஹோத்ராதி³கம் கர்ம முமுக்ஷுணா மோக்ஷப்ரயோஜநோத்³தே³ஶேந க்ருதமுபாத்தது³ரிதக்ஷயஹேதுத்வத்³வாரேண ஸத்த்வஶுத்³தி⁴காரணதாம் ப்ரதிபத்³யமாநம் மோக்ஷப்ரயோஜநப்³ரஹ்மாதி⁴க³மநிமித்தத்வேந ப்³ரஹ்மவித்³யயா ஸஹ ஏககார்யம் ப⁴வதீதி । தத்ர அக்³நிஹோத்ராதி³ கர்மாங்க³வ்யபாஶ்ரயவித்³யாஸம்யுக்தம் கேவலம் சாஸ்தி —

‘य एवं विद्वान्यजति’ ‘य एवं विद्वाञ्जुहोति’ ‘य एवं विद्वाञ्शंसति’ ‘य एवं विद्वान्गायति’ ‘तस्मादेवंविदमेव ब्रह्माणं कुर्वीत नानेवंविदम्’ (छा. उ. ४ । १७ । १०) ‘तेनोभौ कुरुतो यश्चैतदेवं वेद यश्च न वेद’ (छा. उ. १ । १ । १०) इत्यादिवचनेभ्यो विद्यासंयुक्तमस्ति, केवलमप्यस्ति । तत्रेदं विचार्यते — किं विद्यासंयुक्तमेव अग्निहोत्रादिकं कर्म मुमुक्षोर्विद्याहेतुत्वेन तया सह एककार्यत्वं प्रतिपद्यते न केवलम्; उत विद्यासंयुक्तं केवलं च अविशेषेणेति । कुतः संशयः ? ‘तमेतमात्मानं यज्ञेन विविदिषन्ति’ इति यज्ञादीनामविशेषेण आत्मवेदनाङ्गत्वेन श्रवणात् , विद्यासंयुक्तस्य च अग्निहोत्रादेर्विशिष्टत्वावगमात् ।‘ய ஏவம் வித்³வாந்யஜதி’ ‘ய ஏவம் வித்³வாஞ்ஜுஹோதி’ ‘ய ஏவம் வித்³வாஞ்ஶம்ஸதி’ ‘ய ஏவம் வித்³வாந்கா³யதி’ ‘தஸ்மாதே³வம்வித³மேவ ப்³ரஹ்மாணம் குர்வீத நாநேவம்வித³ம்’ (சா². உ. 4 । 17 । 10) ‘தேநோபௌ⁴ குருதோ யஶ்சைததே³வம் வேத³ யஶ்ச ந வேத³’ (சா². உ. 1 । 1 । 10) இத்யாதி³வசநேப்⁴யோ வித்³யாஸம்யுக்தமஸ்தி, கேவலமப்யஸ்தி । தத்ரேத³ம் விசார்யதே — கிம் வித்³யாஸம்யுக்தமேவ அக்³நிஹோத்ராதி³கம் கர்ம முமுக்ஷோர்வித்³யாஹேதுத்வேந தயா ஸஹ ஏககார்யத்வம் ப்ரதிபத்³யதே ந கேவலம்; உத வித்³யாஸம்யுக்தம் கேவலம் ச அவிஶேஷேணேதி । குத꞉ ஸம்ஶய꞉ ? ‘தமேதமாத்மாநம் யஜ்ஞேந விவிதி³ஷந்தி’ இதி யஜ்ஞாதீ³நாமவிஶேஷேண ஆத்மவேத³நாங்க³த்வேந ஶ்ரவணாத் , வித்³யாஸம்யுக்தஸ்ய ச அக்³நிஹோத்ராதே³ர்விஶிஷ்டத்வாவக³மாத் ।

किं तावत्प्राप्तम् ? विद्यासंयुक्तमेव कर्म अग्निहोत्रादि आत्मविद्याशेषत्वं प्रतिपद्यते, न विद्याहीनम् , विद्योपेतस्य विशिष्टत्वावगमाद्विद्याविहीनात् — ‘यदहरेव जुहोति तदहः पुनर्मृत्युमपजयत्येवं विद्वान्’(बृ॰उ॰ १-५-२) इत्यादिश्रुतिभ्यः, ‘बुद्ध्या युक्तो यया पार्थ कर्मबन्धं प्रहास्यसि’ (भ. गी. २ । ३९) ‘दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनञ्जय’ (भ. गी. २ । ४९) इत्यादिस्मृतिभ्यश्च इत्येवं प्राप्ते प्रतिपाद्यते —கிம் தாவத்ப்ராப்தம் ? வித்³யாஸம்யுக்தமேவ கர்ம அக்³நிஹோத்ராதி³ ஆத்மவித்³யாஶேஷத்வம் ப்ரதிபத்³யதே, ந வித்³யாஹீநம் , வித்³யோபேதஸ்ய விஶிஷ்டத்வாவக³மாத்³வித்³யாவிஹீநாத் — ‘யத³ஹரேவ ஜுஹோதி தத³ஹ꞉ புநர்ம்ருத்யுமபஜயத்யேவம் வித்³வாந்’(ப்³ரு॰உ॰ 1-5-2) இத்யாதி³ஶ்ருதிப்⁴ய꞉, ‘பு³த்³த்⁴யா யுக்தோ யயா பார்த² கர்மப³ந்த⁴ம் ப்ரஹாஸ்யஸி’ (ப⁴. கீ³. 2 । 39) ‘தூ³ரேண ஹ்யவரம் கர்ம பு³த்³தி⁴யோகா³த்³த⁴நஞ்ஜய’ (ப⁴. கீ³. 2 । 49) இத்யாதி³ஸ்ம்ருதிப்⁴யஶ்ச இத்யேவம் ப்ராப்தே ப்ரதிபாத்³யதே —

यदेव विद्ययेति हि । सत्यमेतत् — विद्यासंयुक्तं कर्म अग्निहोत्रादिकं विद्याविहीनात्कर्मणोऽग्निहोत्राद्विशिष्टम् , विद्वानिव ब्राह्मणो विद्याविहीनाद्ब्राह्मणात्; तथापि नात्यन्तमनपेक्षं विद्याविहीनं कर्म अग्निहोत्रादिकम् । कस्मात् ? ‘तमेतमात्मानं यज्ञेन विविदिषन्ति’ इत्यविशेषेण अग्निहोत्रादेर्विद्याहेतुत्वेन श्रुतत्वात् ।யதே³வ வித்³யயேதி ஹி । ஸத்யமேதத் — வித்³யாஸம்யுக்தம் கர்ம அக்³நிஹோத்ராதி³கம் வித்³யாவிஹீநாத்கர்மணோ(அ)க்³நிஹோத்ராத்³விஶிஷ்டம் , வித்³வாநிவ ப்³ராஹ்மணோ வித்³யாவிஹீநாத்³ப்³ராஹ்மணாத்; ததா²பி நாத்யந்தமநபேக்ஷம் வித்³யாவிஹீநம் கர்ம அக்³நிஹோத்ராதி³கம் । கஸ்மாத் ? ‘தமேதமாத்மாநம் யஜ்ஞேந விவிதி³ஷந்தி’ இத்யவிஶேஷேண அக்³நிஹோத்ராதே³ர்வித்³யாஹேதுத்வேந ஶ்ருதத்வாத் ।

ननु विद्यासंयुक्तस्य अग्निहोत्रादेर्विद्याविहीनाद्विशिष्टत्वावगमात् विद्याविहीनमग्निहोत्रादि आत्मविद्याहेतुत्वेनानपेक्ष्यमेवेति युक्तम् — नैतदेवम्; विद्यासहायस्याग्निहोत्रादेर्विद्यानिमित्तेन सामर्थ्यातिशयेन योगात् आत्मज्ञानं प्रति कश्चित्कारणत्वातिशयो भविष्यति, न तथा विद्याविहीनस्य — इति युक्तं कल्पयितुम् । न तु ‘यज्ञेन विविदिषन्ति’ इत्यत्राविशेषेणात्मज्ञानाङ्गत्वेन श्रुतस्याग्निहोत्रादेरनङ्गत्वं शक्यमभ्युपगन्तुम् ।நநு வித்³யாஸம்யுக்தஸ்ய அக்³நிஹோத்ராதே³ர்வித்³யாவிஹீநாத்³விஶிஷ்டத்வாவக³மாத் வித்³யாவிஹீநமக்³நிஹோத்ராதி³ ஆத்மவித்³யாஹேதுத்வேநாநபேக்ஷ்யமேவேதி யுக்தம் — நைததே³வம்; வித்³யாஸஹாயஸ்யாக்³நிஹோத்ராதே³ர்வித்³யாநிமித்தேந ஸாமர்த்²யாதிஶயேந யோகா³த் ஆத்மஜ்ஞாநம் ப்ரதி கஶ்சித்காரணத்வாதிஶயோ ப⁴விஷ்யதி, ந ததா² வித்³யாவிஹீநஸ்ய — இதி யுக்தம் கல்பயிதும் । ந து ‘யஜ்ஞேந விவிதி³ஷந்தி’ இத்யத்ராவிஶேஷேணாத்மஜ்ஞாநாங்க³த்வேந ஶ்ருதஸ்யாக்³நிஹோத்ராதே³ரநங்க³த்வம் ஶக்யமப்⁴யுபக³ந்தும் ।

तथा हि श्रुतिः — ‘यदेव विद्यया करोति श्रद्धयोपनिषदा तदेव वीर्यवत्तरं भवति’ (छा. उ. १ । १ । १०) इति विद्यासंयुक्तस्य कर्मणोऽग्निहोत्रादेः वीर्यवत्तरत्वाभिधानेन स्वकार्यं प्रति कञ्चिदतिशयं ब्रुवाणा विद्याविहीनस्य तस्यैव तत्प्रयोजनं प्रति वीर्यवत्त्वं दर्शयति । कर्मणश्च वीर्यवत्त्वं तत् , यत्स्वप्रयोजनसाधनप्रसहत्वम् । तस्माद्विद्यासंयुक्तं नित्यमग्निहोत्रादि विद्याविहीनं च उभयमपि मुमुक्षुणा मोक्षप्रयोजनोद्देशेन इह जन्मनि जन्मान्तरे च प्राग्ज्ञानोत्पत्तेः कृतं यत् , तद्यथासामर्थ्यं ब्रह्माधिगमप्रतिबन्धकारणोपात्तदुरितक्षयहेतुत्वद्वारेण ब्रह्माधिगमकारणत्वं प्रतिपद्यमानं श्रवणमननश्रद्धातात्पर्याद्यन्तरङ्गकारणापेक्षं ब्रह्मविद्यया सह एककार्यं भवतीति स्थितम् ॥ १८ ॥ததா² ஹி ஶ்ருதி꞉ — ‘யதே³வ வித்³யயா கரோதி ஶ்ரத்³த⁴யோபநிஷதா³ ததே³வ வீர்யவத்தரம் ப⁴வதி’ (சா². உ. 1 । 1 । 10) இதி வித்³யாஸம்யுக்தஸ்ய கர்மணோ(அ)க்³நிஹோத்ராதே³꞉ வீர்யவத்தரத்வாபி⁴தா⁴நேந ஸ்வகார்யம் ப்ரதி கஞ்சித³திஶயம் ப்³ருவாணா வித்³யாவிஹீநஸ்ய தஸ்யைவ தத்ப்ரயோஜநம் ப்ரதி வீர்யவத்த்வம் த³ர்ஶயதி । கர்மணஶ்ச வீர்யவத்த்வம் தத் , யத்ஸ்வப்ரயோஜநஸாத⁴நப்ரஸஹத்வம் । தஸ்மாத்³வித்³யாஸம்யுக்தம் நித்யமக்³நிஹோத்ராதி³ வித்³யாவிஹீநம் ச உப⁴யமபி முமுக்ஷுணா மோக்ஷப்ரயோஜநோத்³தே³ஶேந இஹ ஜந்மநி ஜந்மாந்தரே ச ப்ராக்³ஜ்ஞாநோத்பத்தே꞉ க்ருதம் யத் , தத்³யதா²ஸாமர்த்²யம் ப்³ரஹ்மாதி⁴க³மப்ரதிப³ந்த⁴காரணோபாத்தது³ரிதக்ஷயஹேதுத்வத்³வாரேண ப்³ரஹ்மாதி⁴க³மகாரணத்வம் ப்ரதிபத்³யமாநம் ஶ்ரவணமநநஶ்ரத்³தா⁴தாத்பர்யாத்³யந்தரங்க³காரணாபேக்ஷம் ப்³ரஹ்மவித்³யயா ஸஹ ஏககார்யம் ப⁴வதீதி ஸ்தி²தம் ॥ 18 ॥

(நித்யகர்மா இருவிதம். கர்மாங்கங்களை ஆசிரயித்த உபாஸனத்துடன்கூடியது, உபாஸனமில்லாதது என்று. அதில் உபாஸனத்துடன் கூடியது சிறந்ததானதால் அதுதான் ஞானஸாதனம். உபாஸனமில்லாத நித்யகர்மா ஞானத்தை கொடுக்காது என்று பூர்வபக்ஷம்.

உபாஸனத்துடன் சேர்த்து செய்யும் கர்மாமிகுந்த வீர்யமுள்ளது என்று சுருதி கூறுவதால் உபாஸனமில்லாத நித்யகர்மாவுக்கும் வீர்யமுண்டு என்று தெரிகிறது. ஆகை யால் உபாஸனத்துடன் கூடியது, உபாஸனமில்லாதது இரண்டுமே வித்யா ஸாதனம்தான் என்று ஸித்தாந்தம்).

அக்னிஹோத்ரம் முதலான நித்ய கர்மா மோக்ஷத்தில் இச்சையுள்ளவனால் மோக்ஷமாகிற பிரயோஜனத்தையே உத்தேசித்து செய்யப்பட்டு, ஏற்பட்டுள்ள பாபங்களின் க்ஷயத்திற்கு காரணமாயிருப்பதின் மூலமாய் சித்த சுத்திக்கு காரணமாயிருக்கும் தன்மையை அடைந்து, மோக்ஷத்தை பிரயோஜனமாயுடைய பிரஹ்ம ஞானத்திற்கு நிமித்த மென்ற முறையில் பிரஹ்ம ஞானத்துடன் சேர்ந்து ஒரே கார்யமுள்ளதாக ஆகிறது என்ற இது முந்தின அதிக ரணத்தில் இது அறியப்பட்டது. அதில் அக்னி ஹோத்ரம் முதலியவை கர்மாவின் அங்கங்களை யாசிரயித்து உபாஸனைகளுடன் சேர்ந்துமிருக்கிறது, தனித்தும் இருக்கிறது.

“எவன் இவ்விதம் அறிந்து யஜிக்கிறானோ” “எவன் இவ்விதம் அறிந்து ஹோமம் செய்கிறானோ”, "எவன் இவ்விதம் அறிந்து ஸ்தோத்ரம் செய்கிறானோ”, “எவன் இவ்விதம் அறிந்து கானம் செய்கிறானோ”, ஆகையால் இவ்விதமறிந்தவனையே பிரஹ்மாவாக வரிக்க வேண்டும். இவ்விதம் அறியாதவனைக்கூடாது. (சாந்.IV-17-10) “அந்த ஓம் என்ற உத்கீதாக்ஷரத்தால் எவன் இதை இவ்விதம் அறிந்திருக்கிறானோ, எவன் அறியவில்லையோ, இருவரும் செய்கிறார்கள்" (சாந்.1-1-10) இது முதலான வசனங்களிலிருந்து வித்யையுடன் சேர்ந்திருக்கிறது, தனித்துமிருக்கிறது. அங்கு இது விசாரிக்கப்படுகிறது. வித்யையுடன் சேர்ந்ததாகத்தான் அக்னி ஹோத்ரம் முதலிய கர்மா முழுக்ஷுவிற்கு ஞானத்திற்கு ஸாதனமாக அத்துடன் சேர்ந்து ஒரே காரியமுள்ளதாக ஏற்படுகிறது, தனித்தது இல்லை என்றா, அல்லது வித்யாஸமில்லாமல் வித்யையுடன் சேர்ந்ததும் தனித்ததுமா என்று. எதினால் ஸம்சயம்? "அந்த இந்த ஆத்மாவை யக்ஞத்தினால் அறிய விரும்புகிறார்கள்” என்று யக்ஞம் முதலியவைகளுக்கு வித்யாஸமன்னியில் ஆத்ம ஞானத்திற்கு அங்கமாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறபடியால், வித்யையுடன் சேர்ந்த அக்னி ஹோத்ரம் முதலியது மேலானது என்று தெரிகிறபடியால்.

பூர்வபக்ஷம்: எது நியாயம்? வித்யையோடு சேர்ந்த அக்னிஹோத்ரம் முதலிய கர்மாதான் ஆத்ம ஞானத்திற்கு உபயோகப்படும் தன்மையை அடையும், வித்யையற்றது அடையாது, வித்யையுடன் சேர்ந்ததற்கு வித்யையற்றதை விட மேலாயிருக்கும் தன்மை தெரிகிறபடியால், “எந்த நாளிலேயே ஹோமம் செய்கிறானோ அந்த நாளிலேயே இவ்விதம் அறிந்தவன் மிருத்யுவை ஜயித்து விடுகிறான்” என்பது முதலான சுருதிகளால் "ஹே அர்ஜுனா, எந்த புத்தியுடன் சேர்ந்து கர்மமாகிற பந்தத்தை விட்டு விடுவாயோ” (கீதை.II-39) “புத்தி யோகத்தை விட கர்மா வெகுதூரம் கீழ்ப்பட்டதல்லவா" (கீதை.II-49) என்பது முதலான ஸ்மிருதிகளிலிருந்தும் என்று.

ஸித்தாந்தம்: இவ்விதம் ஏற்படும்போது சொல்லப் படுகிறது. எது அறிவுடனேயே என்று அல்லவா? என்று இது வாஸ்தவம். வித்யையுடன் சேர்ந்த அக்னிஹோத்ரம் முதலிய கர்மா வித்யையுடன் சேராத அக்னிஹோத்ரம் முதலிய கர்மாவைவிட மேலானதுதான், வித்வானாயிருக் கும் பிராஹ்மணன் வித்யையில்லாத பிராஹ்மணனைவிட மேலானவன்போல. அப்படியிருந்தாலும்கூட வித்யையில் லாத அக்னி ஹோத்ரம் முதலிய கர்மா பூராவும் தள்ளத்தக்க தில்லை. ஏன்? "அந்த இந்த ஆத்மாவை யக்ஞத்தினால் அறிய விரும்புகிறார்கள்" என்று விசேஷமன்னியிலேயே அக்னிஹோத்ரம் முதலியவைக்கு ஞான காரணத்தன்மை யுடையதாக சொல்லப் பட்டிருக்கிறபடியால்.

வித்யையுடன் கூடின அக்னி ஹோத்ரம் முதலியதிற்கு வித்யையற்றதைவிட மேலான தன்மை தெரிகிறபடியால், வித்யையற்ற அக்னி ஹோத்ரம் முதலியது ஆத்ம ஞானத்திற்கு காரணமாக அபேக்ஷிக்க வேண்டியதில்லையென்பதே யுக்தம் என்றோமே என்றால் இது அப்படியல்ல. வித்யையை ஸஹாயமாயுடைய அக்னி ஹோத்ரத்திற்கு வித்யை என்ற நிமித்தத்தால் ஏற்படும் விசேஷமான ஸாமர்த்தியத்துடன் சேருவதினால் ஆத்ம ஞானத்தை உத்தேசித்து காரணமாயிருக்கும் தன்மையில் ஏதோ விசேஷம் ஏற்படுகிறது, வித்யையற்றதில் அப்படி யல்ல என்று கல்பிப்பது தான் நியாயம். "யக்ஞத்தினால் அறியவிரும்புகிறார்கள்" என்றிங்கே விசேஷமில்லாமல் ஆத்ம ஞானத்தில் அங்கமாக சொல்லியிருக்கிற அக்னி ஹோத்ரம் முதலியதிற்கு அங்கத்தன்மையே கிடையா தென்று ஒப்புக்கொள்ள முடியாது.

அப்படியே சுருதி “எதையே வித்யையுடன் சிரத்தையுடன் ரஹஸ்ய ஞானத்துடன் செய்கிறானோ அதுவே மிகவும் வீர்யமுள்ளதாக ஆகும்" (சாந்.I-1-10) என்று வித்யையுடன் சேர்ந்த அக்னி ஹோத்ரம் முதலான கர்மாவிற்கு “மிகவும் வீர்யமுள்ள தன்மையை சொல்வ தினால் அதன் பலனைக் குறித்து ஏதோ விசேஷம் சொல்லும் வாக்கியம் வித்யையற்ற அதற்கே அதன் பலன் விஷயமாய் வீர்யத்துடனிருக்கும் தன்மையை காட்டுகிறது. கர்மாவிற்கு வீர்யத்துடனிருக்கும் தன்மையென்பது அதன் பலனை ஸாதித்துக் கொடுப்பதிலுள்ள ஸாமர்த்தியம் எதுவோ அது. ஆகையால் வித்யையுடன் சேர்ந்த நித்யமான அக்னிஹோத்ரம் முதலியது, வித்யையற்றது இரண்டுமே முழுக்ஷுவினால் மோக்ஷமாகிற பிரயோஜ னத்தின் உத்தேசத்துடன் இந்த ஜன்மாவிலும் வேறு ஜன்மாவிலும், ஞானமேற்படுவதற்கு முன்னால் செய்யப் பட்டது. ஏதோ அது அததற்குள்ள ஸாமர்த்தியத்திற்கு தக்க படி, பிரஹ்மஞானத்திற்கு தடைசெய்ய காரணமாயுள்ள சேர்ந்திருக்கும் பாபங்களை க்ஷயம் செய்வதற்கு காரணமா யிருப்பது மூலமாய் பிரஹ்மஞானத்திற்கு காரணமாயி ருக்கும் தன்மையை அடைந்து, சிரவணம் மனனம் சிரத்தை, அதிலேயே நோக்கம் முதலிய அந்தரங்க காரணங்களை அபேக்ஷித்துக்கொண்டு, பிரஹ்மஞானத் துடன் கூட ஒரே பலனுள்ளதாக ஏற்படுகிறது என்று நிலைக்கிறது.