मन्त्रः १४மந்த்ர꞉ 14 / १४14
आगाता ह वै कामानां भवति य एतदेवं विद्वानक्षरमुद्गीथमुपास्त इत्यध्यात्मम् ॥ १४ ॥ஆகா3தா ஹ வை காமாநாம் ப4வதி ய ஏததே3வம் வித்3வாநக்ஷரமுத்3கீ3த2முபாஸ்த இத்யத்4யாத்மம் ॥ 14 ॥
தமிழ்இதனால் இவ்வாறு அறிந்த வித்வான் இந்த உத்கீதம் எனப்படும் அக்ஷரத்தை (ஓம்காரத்தை) இவ்வாறு உபாசனை செய்கிறானோ அவன் காமனைகளை அடையச் செய்பவனாகின்றான். இது அத்யாத்ம உபாசனை.
संस्कृतम्
தமிழ்
तथा अन्योऽप्युद्गाता आगाता ह वै कामानां भवति ; य एतत् एवं विद्वान् यथोक्तगुणं प्राणम् अक्षरमुद्गीथमुपास्ते, तस्य एतद्दृष्टं फलम् उक्तम् , प्राणात्मभावसत्वदृष्टम् — ‘देवो भूत्वा देवानप्येति’ (बृ. उ. ४ । १ । २)(बृ. उ. ४ । १ । ३)(बृ. उ. ४ । १ । ४)(बृ. उ. ४ । १ । ५)(बृ. उ. ४ । १ । ६)(बृ. उ. ४ । १ । ७) इति श्रुत्यन्तरात्सिद्धमेवेत्यभिप्रायः । इत्यध्यात्मम् — एतत् आत्मविषयम् उद्गीथोपासनम् इति उक्तोपसंहारः, अधिदैवतोद्गीथोपासने वक्ष्यमाणे, बुद्धिसमाधानार्थः ॥ததா2 அந்யோ(அ)ப்யுத்3கா3தா ஆகா3தா ஹ வை காமாநாம் ப4வதி ; ய ஏதத் ஏவம் வித்3வாந் யதோ2க்தகு3ணம் ப்ராணம் அக்ஷரமுத்3கீ3த2முபாஸ்தே, தஸ்ய ஏதத்3த்3ருஷ்டம் ப2லம் உக்தம் , ப்ராணாத்மபா4வஸத்வத்3ருஷ்டம் — ‘தே3வோ பூ4த்வா தே3வாநப்யேதி’ (ப்3ரு. உ. 4 । 1 । 2)(ப்3ரு. உ. 4 । 1 । 3)(ப்3ரு. உ. 4 । 1 । 4)(ப்3ரு. உ. 4 । 1 । 5)(ப்3ரு. உ. 4 । 1 । 6)(ப்3ரு. உ. 4 । 1 । 7) இதி ஶ்ருத்யந்தராத்ஸித்3த4மேவேத்யபி4ப்ராய꞉ । இத்யத்4யாத்மம் — ஏதத் ஆத்மவிஷயம் உத்3கீ3தோ2பாஸநம் இதி உக்தோபஸம்ஹார꞉, அதி4தை3வதோத்3கீ3தோ2பாஸநே வக்ஷ்யமாணே, பு3த்3தி4ஸமாதா4நார்த2꞉ ॥
இவ்வாறு அறிந்த வித்வான் கூறப்பட்ட குணமுடைய பிராணனாகிய அக்ஷர உத்கீதத்தை உபாசிக்கின்றான். அவ்வாறே வேறு ஒரு உத்காதாவும் காமினைகளை அடையச் செய்பவனாகின்றான். அது அவனுடைய திருஷ்ட பலமாகும். “देवो भूत्वा देवानप्येति” (தேவோ பூத்வா தேவானப்யேதி) என்ற வேறு சுருதியினால் பிராணாத்ம பாவம் அதிருஷ்ட பலம் என்று சித்திக்கிறது என்பது அபிப்பிராயம். இவ்வாறு இந்த அத்யாத்ம ஆத்ம விஷயம் உத்கீத உபாஸனம் என்று கூறி உபசம்ஹாரம் செய்வது (முடிப்பது) அதிதைவத உத்கீத உபாஸனை இனிக்கூறுவதில் புத்தியை அதில் நன்றாக நிலைநிறுத்துவதற்காக ஆகும்.