कारिका १३காரிகா 13 / ४८48
जीवात्मनोरनन्यत्वमभेदेन प्रशस्यते ।
नानात्वं निन्द्यते यच्च तदेवं हि समञ्जसम् ॥ १३ ॥ஜீவாத்மநோரநந்யத்வமபே4தே3ந ப்ரஶஸ்யதே ।
நாநாத்வம் நிந்த்3யதே யச்ச ததே3வம் ஹி ஸமஞ்ஜஸம் ॥ 13 ॥
தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.
संस्कृतम्
தமிழ்
कारिका अन्वयः - यत् जीवात्मनोः अनन्यत्वम् अभेदेन प्रशस्यते नानात्वं तत् निन्द्यते एवं हि समञ्जसम् ।காரிகா அந்வய꞉ - யத் ஜீவாத்மநோ꞉ அநந்யத்வம் அபே4தே3ந ப்ரஶஸ்யதே நாநாத்வம் தத் நிந்த்3யதே ஏவம் ஹி ஸமஞ்ஜஸம் ।
यद्युक्तितः श्रुतितश्च निर्धारितं जीवस्य परस्य चात्मनोऽनन्यत्वम् अभेदेन प्रशस्यते स्तूयते शास्त्रेण व्यासादिभिश्च, यच्च सर्वप्राणिसाधारणं स्वाभाविकं शास्त्रबहिर्मुखैः कुतार्किकैर्विरचितं नानात्वदर्शनं निन्द्यते, ‘न तु तद्द्वितीयमस्ति’ (बृ. उ. ४ । ३ । २३) ‘द्वितीयाद्वै भयं भवति’ (बृ. उ. १ । ४ । २) ‘उदरमन्तरं कुरुते, अथ तस्य भयं भवति’ (तै. उ. २ । ७ । १) ‘इदं सर्वं यदयमात्मा’ (बृ. उ. २ । ४ । ६) ‘मृत्योः स मृत्युमाप्नोति य इह नानेव पश्यति’ (क. उ. २ । ४ । १०) इत्येवमादिवाक्यैरन्यैश्च ब्रह्मविद्भिः यच्चैतत् , तदेवं हि समञ्जसम् ऋज्ववबोधं न्याय्यमित्यर्थः । यास्तु तार्किकपरिकल्पिताः कुदृष्टयः, ताः अनृज्व्यो निरूप्यमाणा न घटनां प्राञ्चन्तीत्यभिप्रायः ॥ १३ ॥யத்3யுக்தித꞉ ஶ்ருதிதஶ்ச நிர்தா4ரிதம் ஜீவஸ்ய பரஸ்ய சாத்மநோ(அ)நந்யத்வம் அபே4தே3ந ப்ரஶஸ்யதே ஸ்தூயதே ஶாஸ்த்ரேண வ்யாஸாதி3பி4ஶ்ச, யச்ச ஸர்வப்ராணிஸாதா4ரணம் ஸ்வாபா4விகம் ஶாஸ்த்ரப3ஹிர்முகை2꞉ குதார்கிகைர்விரசிதம் நாநாத்வத3ர்ஶநம் நிந்த்3யதே, ‘ந து தத்3த்3விதீயமஸ்தி’ (ப்3ரு. உ. 4 । 3 । 23) ‘த்3விதீயாத்3வை ப4யம் ப4வதி’ (ப்3ரு. உ. 1 । 4 । 2) ‘உத3ரமந்தரம் குருதே, அத2 தஸ்ய ப4யம் ப4வதி’ (தை. உ. 2 । 7 । 1) ‘இத3ம் ஸர்வம் யத3யமாத்மா’ (ப்3ரு. உ. 2 । 4 । 6) ‘ம்ருத்யோ꞉ ஸ ம்ருத்யுமாப்நோதி ய இஹ நாநேவ பஶ்யதி’ (க. உ. 2 । 4 । 10) இத்யேவமாதி3வாக்யைரந்யைஶ்ச ப்3ரஹ்மவித்3பி4꞉ யச்சைதத் , ததே3வம் ஹி ஸமஞ்ஜஸம் ருஜ்வவபோ3த4ம் ந்யாய்யமித்யர்த2꞉ । யாஸ்து தார்கிகபரிகல்பிதா꞉ குத்3ருஷ்டய꞉, தா꞉ அந்ருஜ்வ்யோ நிரூப்யமாணா ந க4டநாம் ப்ராஞ்சந்தீத்யபி4ப்ராய꞉ ॥ 13 ॥
காரிகா அர்த்தம் - ஜீவனும் ஆத்மாவும் அபேத ரூபமாய் ஒன்றாகவே விளங்குகிறது மேலும் அதன் நாநாத்துவம் நிந்திக்கப்படுகிறது. ஆகையால் அதனுடைய ஏகத்துவமே சரியானது.
(ச.பா) யுக்தியினாலும், ஸ்ருதியினாலும் நிச்சயிக்கப்பட்ட ஜீவ, பரமாத்மாவின் அநந்யத்துவ அபேதமானது சாஸ்திரங்களினாலும், வியாசர் முதலியவர்களாலும் ஸ்துதிக்கப்பட்டதாகும். சாஸ்திரத்திற்கு பஹிர்முகமாய் உள்ள குதார்க்கிகர்களால் கல்பிக்கப்பட்ட எல்லா பிராணிகளுக்கும் சாதாரணமாய் ஸ்வபாவமாய் உள்ள நாநா தர்சனமானது நிந்திக்கப்படுகிறது. “न तु तद्द्वितीयमस्ति” நது தத்த்விதீயமஸ்தி = அதைக்காட்டிலும் த்விதீயம் இரண்டாவது இல்லை “द्वितीयाद्वै भयं भवति” (த்விதீயாத்வை பயம் பவதி = இரண்டாவதினின்றே பயம் உண்டாகிறது) “उदरमन्तरं कुरुते, अथ तस्य भयं भवति” உதரமந்தரம் குருதே. அத தஸ்யபயம் பவதி = சிறிதளவு பேதம் செய்தாலும் அவனுக்கு பயம் உண்டாகிறது) “इदं सर्वं यदयमात्मा” (இதம்சர்வம் யதயமாத்மா) = எது இருக்கிறதோ அது எல்லாம் ஆத்மா) “मृत्योः स मृत्युमाप्नोति य इह नानेव पश्यति” (ம்ருத்யோ; ச ம்ருத்யுமாப்னோதி ய இஹ நாநேவபச்யதி = இங்கு எவன் நாநாவாகவே பார்க்கிறானோ அவன் ம்ருத்யுவிலிருந்து ம்ருத்யுவையே அடைகின்றான். என்பது முதலிய வாக்கியங்களாலும் வேறு பிரஹ்ம வேதாக்கள் மூலமாய் (நாநாத்துவம்) நிந்தை செய்யப்படுகிறது. இது இவ்வாறு சுலபமாக அறியமுடியும். அதாவது நியாயத்துடன் கூடியது. தார்க்கிகர்களின் குதிருஷ்ட்டியானது சுலபமானதல்ல அதை நிரூபிக்க முற்பட்டால் அது பொருந்தக்கூடியதாகாது என்பது அபிப்பிராயம்.