माण्डूक्योपनिषद्भाष्यम् ३.१५

कारिका १५காரிகா 15 / ४८48

मृल्लोहविस्फुलिङ्गाद्यैः सृष्टिर्या चोदितान्यथा ।
उपायः सोऽवताराय नास्ति भेदः कथञ्चन ॥ १५ ॥ம்ருல்லோஹவிஸ்பு²லிங்கா³த்³யை꞉ ஸ்ருஷ்டிர்யா சோதி³தாந்யதா² ।
உபாய꞉ ஸோ(அ)வதாராய நாஸ்தி பே⁴த³꞉ கத²ஞ்சந ॥ 15 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.

संस्कृतम्

தமிழ்

कारिका अन्वयः - मृल्लोहविस्फुलिङ्गाद्यैः या सृष्टिः अन्यथा चोदिता सः अवताराय उपायः भेदः कथञ्चन नास्ति ।காரிகா அந்வய꞉ - ம்ருல்லோஹவிஸ்பு²லிங்கா³த்³யை꞉ யா ஸ்ருஷ்டி꞉ அந்யதா² சோதி³தா ஸ꞉ அவதாராய உபாய꞉ பே⁴த³꞉ கத²ஞ்சந நாஸ்தி ।

ननु यद्युत्पत्तेः प्रागजं सर्वमेकमेवाद्वितीयम् , तथापि उत्पत्तेरूर्ध्वं जातमिदं सर्वं जीवाश्च भिन्ना इति । मैवम् , अन्यार्थत्वादुत्पत्तिश्रुतीनाम् । पूर्वमपि परिहृत एवायं दोषः — स्वप्नवदात्ममायाविसर्जिताः सङ्घाताः, घटाकाशोत्पत्तिभेदादिवज्जीवानामुत्पत्तिभेदादिरिति । इत एव उत्पत्तिभेदादिश्रुतिभ्य आकृष्य इह पुनरुत्पत्तिश्रुतीनामैदम्पर्यप्रतिपिपादयिषयोपन्यासः ।நநு யத்³யுத்பத்தே꞉ ப்ராக³ஜம் ஸர்வமேகமேவாத்³விதீயம் , ததா²பி உத்பத்தேரூர்த்⁴வம் ஜாதமித³ம் ஸர்வம் ஜீவாஶ்ச பி⁴ந்நா இதி । மைவம் , அந்யார்த²த்வாது³த்பத்திஶ்ருதீநாம் । பூர்வமபி பரிஹ்ருத ஏவாயம் தோ³ஷ꞉ — ஸ்வப்நவதா³த்மமாயாவிஸர்ஜிதா꞉ ஸங்கா⁴தா꞉, க⁴டாகாஶோத்பத்திபே⁴தா³தி³வஜ்ஜீவாநாமுத்பத்திபே⁴தா³தி³ரிதி । இத ஏவ உத்பத்திபே⁴தா³தி³ஶ்ருதிப்⁴ய ஆக்ருஷ்ய இஹ புநருத்பத்திஶ்ருதீநாமைத³ம்பர்யப்ரதிபிபாத³யிஷயோபந்யாஸ꞉ ।

मृल्लोहविस्फुलिङ्गादिदृष्टान्तोपन्यासैः सृष्टिः या च उदिता प्रकाशिता कल्पिता अन्यथान्यथा च, स सर्वः सृष्टिप्रकारो जीवपरमात्मैकत्वबुद्ध्यवतारायोपायोऽस्माकम् , यथा प्राणसंवादे वागाद्यासुरपाप्मवेधाद्याख्यायिका कल्पिता प्राणवैशिष्ट्यबोधावताराय ।ம்ருல்லோஹவிஸ்பு²லிங்கா³தி³த்³ருஷ்டாந்தோபந்யாஸை꞉ ஸ்ருஷ்டி꞉ யா ச உதி³தா ப்ரகாஶிதா கல்பிதா அந்யதா²ந்யதா² ச, ஸ ஸர்வ꞉ ஸ்ருஷ்டிப்ரகாரோ ஜீவபரமாத்மைகத்வபு³த்³த்⁴யவதாராயோபாயோ(அ)ஸ்மாகம் , யதா² ப்ராணஸம்வாதே³ வாகா³த்³யாஸுரபாப்மவேதா⁴த்³யாக்²யாயிகா கல்பிதா ப்ராணவைஶிஷ்ட்யபோ³தா⁴வதாராய ।

तदप्यसिद्धमिति चेत् ।தத³ப்யஸித்³த⁴மிதி சேத் ।

न, शाखाभेदेष्वन्यथान्यथा च प्राणादिसंवादश्रवणात् । यदि हि वादः परमार्थ एवाभूत् , एकरूप एव संवादः सर्वशाखास्वश्रोष्यत, विरुद्धानेकप्रकारेण नाश्रोष्यत ; श्रूयते तु ; तस्मान्न तादर्थ्यं संवादश्रुतीनाम् । तथोत्पत्तिवाक्यानि प्रत्येतव्यानि ।ந, ஶாகா²பே⁴தே³ஷ்வந்யதா²ந்யதா² ச ப்ராணாதி³ஸம்வாத³ஶ்ரவணாத் । யதி³ ஹி வாத³꞉ பரமார்த² ஏவாபூ⁴த் , ஏகரூப ஏவ ஸம்வாத³꞉ ஸர்வஶாகா²ஸ்வஶ்ரோஷ்யத, விருத்³தா⁴நேகப்ரகாரேண நாஶ்ரோஷ்யத ; ஶ்ரூயதே து ; தஸ்மாந்ந தாத³ர்த்²யம் ஸம்வாத³ஶ்ருதீநாம் । ததோ²த்பத்திவாக்யாநி ப்ரத்யேதவ்யாநி ।

कल्पसर्गभेदात्संवादश्रुतीनामुत्पत्तिश्रुतीनां च प्रतिसर्गमन्यथात्वमिति चेत् ।கல்பஸர்க³பே⁴தா³த்ஸம்வாத³ஶ்ருதீநாமுத்பத்திஶ்ருதீநாம் ச ப்ரதிஸர்க³மந்யதா²த்வமிதி சேத் ।

न, निष्प्रयोजनत्वाद्यथोक्तबुद्ध्यवतारप्रयोजनव्यतिरेकेण । न ह्यन्यप्रयोजनवत्त्वं संवादोत्पत्तिश्रुतीनां शक्यं कल्पयितुम् । तथात्वप्रत्तिपत्तये ध्यानार्थमिति चेत् ; न, कलहोत्पत्तिप्रलयानां प्रतिपत्तेरनिष्टत्वात् । तस्मादुत्पत्त्यादिश्रुतय आत्मैकत्वबुद्ध्यवतारायैव, नान्यार्थाः कल्पयितुं युक्ताः । अतो नास्त्युत्पत्त्यादिकृतो भेदः कथञ्चन ॥ந, நிஷ்ப்ரயோஜநத்வாத்³யதோ²க்தபு³த்³த்⁴யவதாரப்ரயோஜநவ்யதிரேகேண । ந ஹ்யந்யப்ரயோஜநவத்த்வம் ஸம்வாதோ³த்பத்திஶ்ருதீநாம் ஶக்யம் கல்பயிதும் । ததா²த்வப்ரத்திபத்தயே த்⁴யாநார்த²மிதி சேத் ; ந, கலஹோத்பத்திப்ரலயாநாம் ப்ரதிபத்தேரநிஷ்டத்வாத் । தஸ்மாது³த்பத்த்யாதி³ஶ்ருதய ஆத்மைகத்வபு³த்³த்⁴யவதாராயைவ, நாந்யார்தா²꞉ கல்பயிதும் யுக்தா꞉ । அதோ நாஸ்த்யுத்பத்த்யாதி³க்ருதோ பே⁴த³꞉ கத²ஞ்சந ॥

यदि हि पर एवात्मा नित्यशुद्धबुद्धमुक्तस्वभाव एकः परमार्थतः सन् ‘एकमेवाद्वितीयम्’ (छा. उ. ६ । २ । २) इत्यादिश्रुतिभ्यः, असदन्यत् , किमर्थेयमुपासनोपदिष्टा ‘आत्मा वा अरे द्रष्टव्यः’ (बृ. उ. २ । ४ । ५) ‘य आत्मापहतपाप्मा’ (छा. उ. ८ । ७ । १) ‘स क्रतुं कुर्वीत’ (छा. उ. ३ । १४ । १) ‘आत्मेत्येवोपासीत’ (बृ. उ. १ । ४ । ७) इत्यादिश्रुतिभ्यः, कर्माणि चाग्निहोत्रादीनि ?யதி³ ஹி பர ஏவாத்மா நித்யஶுத்³த⁴பு³த்³த⁴முக்தஸ்வபா⁴வ ஏக꞉ பரமார்த²த꞉ ஸந் ‘ஏகமேவாத்³விதீயம்’ (சா². உ. 6 । 2 । 2) இத்யாதி³ஶ்ருதிப்⁴ய꞉, அஸத³ந்யத் , கிமர்தே²யமுபாஸநோபதி³ஷ்டா ‘ஆத்மா வா அரே த்³ரஷ்டவ்ய꞉’ (ப்³ரு. உ. 2 । 4 । 5) ‘ய ஆத்மாபஹதபாப்மா’ (சா². உ. 8 । 7 । 1) ‘ஸ க்ரதும் குர்வீத’ (சா². உ. 3 । 14 । 1) ‘ஆத்மேத்யேவோபாஸீத’ (ப்³ரு. உ. 1 । 4 । 7) இத்யாதி³ஶ்ருதிப்⁴ய꞉, கர்மாணி சாக்³நிஹோத்ராதீ³நி ?

शृणु तत्र कारणम् ।ஶ்ருணு தத்ர காரணம் ।

காரிகா அர்த்தம்- மண், லோஹபிண்டம், விஸ்புலிங்கம் (நெருப்பு பொறி) முதலிய திருஷ்டாந்தங்களால் வெவ்வேறு விதமாய் சிருஷ்டி நிரூபணம் செய்யப்பட்டது. அது புத்தியை செழுத்துவதற்கான உபாயமாகும் உண்மையில் அதில் சிறிதும் பேதம் இல்லை.

(ச.பா) (அ.கை) உத்பத்திக்கு முன்பே எல்லாம் பிறப்பற்றதாயும் அத்விதீயமாய் இருந்தாலும் அதன் பின் எல்லாம் உண்டாயிற்று. மேலும் அப்பொழுது ஜீவன் பின்னமாய் இருக்கிறது என்று கூறுதல் சரியாகாது. ஏனெனில் உத்பத்தியை கூறும் சுருதிகளுக்கு வேறு அபிப்பிராயமாகும். தேஹ முதலிய சங்காதம் ஸ்வப்னத்தைப் போல் ஆத்மாவின் மாயையால் உண்டானது. எவ்வாறு எனில் கடாகாசத்தின் உத்பத்தியினால் தோன்றும் பேதம் போல் ஜீவர்களின் உத்பத்தியின் பேதம் என்று வாக்கியங்கள் மூலமாய் முன்பே இந்த தோஷங்கள் பரிகாரம் செய்யப்பட்டதாகிறது ஆகையால் முன்பு கூறிய உத்பத்தி, பேதங்களைக் கூறும் சுருதிகளால் அந்த பேத முதலியவைகளின் நிஷ்கர்ஷ (நீக்கத்தை)க் கொண்டு அந்த உத்பத்தி சுருதிகளின் பிரஹ்மாத்மைக்கிய பரத்துவத்தை பிரதிபாதனம் செய்வதற்கு இச்சையினால் உபந்நியாசம் செய்யப்படுகிறது.

(ச.பா) - மண், லோகபிண்டம். தீப்பொறி முதலிய திருஷ்ட்டாந்தங்களால் உபந்நியாசம் செய்து வேறு வேறு விதமாய் ஸ்ருஷ்ட்டியானது கல்பிக்கப்பட்டது. சிருஷ்ட்டியின் எல்லா விதமாகவும் நாம் ஜீவன் பரமார்த்மாவின் ஏகத்துவத்தின் நிச்சயத்தை செய்யும் புத்தியை அடைவதற்காக ஆகும். அது எவ்வாறு எனில் பிராண சம்வாதத்தில் பிராணனின் மேன்மையைக் காட்டுவதற்காக வாக் முதலிய இந்திரியங்களுக்கு அசுரர் மூலமாக பாபங்கள் இருப்பதாக இந்த கதை கல்பிக்கப்பட்டதாகும்.

(ச.பா) (பூர்வ) - ஆனாலும் இது பொருந்தாது எனில்.

(ச.பா) (சித்தாந்தி) - அவ்வாறு அல்ல. வெவ்வேறு சாஸ்திரங்களில் வெவ்வேறு பிரகாரமாய் பிராண சம்வாதத்தைக் கேட்டதினால் அந்த சம்வாதம் உண்மையில் எல்லா சாகைகளிலும் ஒரே சம்வாதம் தான் கேட்கப்படுகிறது. பரஸ்பரம் விருத்தமாக வெவ்வேறு பிரகாரமாக அல்ல. ஆகையால் சம்வாத சுருதிகளின் தாத்பர்யம் கேட்டவாறு (यथाश्रुत) அர்த்தத்தில் இல்லை. இவ்வாறு உத்பத்தி வாக்கியத்தையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

(ச.பா) (பூர்வ) - கல்பத்தின் சிருஷ்டி பேதத்தால் ஒவ்வொரு சர்க்கத்திற்கு தக்கவாறு பேதம் இருக்கிறது என்றால்?

(ச.பா) (சித்தாந்தி) - அவ்வாறு அல்ல, ஏனெனில் சுருதிக்கு முன்பு கூறப்பட்ட (பிரஹ்மாத்மா ஏகத்துவத்தில்) புத்தியை பிரவேசிக்கச் செய்வதாகிய பிரயோஜனத்தைத் தவிர வேறு பிரயோஜனம் இல்லை. பிராணசம்வாதம், உத்பத்தி சுருதிகளுக்கு இதைத் தவிரவேறு பிரயோஜனத்தைக் கல்பிக்க முடியாது. ருமலும் அந்த ரூபத்தை அடைவதற்கான தியானத்தின் பொருட்டாகும் என்று கூறினாலும் அதுவும் பொருந்தாது. ஏனெனில் கலகம், உத்பத்தி, பிரளயம் இவைகளில் ஒருவருக்கும் இஷ்டம் கிடையாது. ஆகையால் உத்பத்தி முதலியவைகளை பிரதிபாதனம் செய்யும் சுருதிகள் ஆத்ம ஏகத்துவ ரூபத்தை புத்தி அடைவதற்காகவே ஆகும். அதைத்தவிர வேறு பிரயோஜனத்தைக் கொள்வது உசிதமல்ல. ஆகையால் உத்பத்தி முதலியவைகளுக்குக் காரணமான பேதம் சிறிதும் இல்லை என்பதாகும்.

(ச.பா) (அ.கை) (சங்கை)- “एकमेवाद्वितीयम्” (ஏகமேவாத்விதீயம்= ஒன்றே அத்விதியம்) என்ற இந்த சுருதி வாக்கியத்தை அனுசரித்து பரமார்த்தமாய் (உண்மையில்) ஒன்றாய், நித்திய, சுத்த, புத்த, முக்தஸ்வபாவ பரமார்த்மாவே சத்தியம், மற்றவை எல்லாம் மித்தை என்று இவ்வாறு இருக்கும்பொழுது “आत्मा वा अरे द्रष्टव्यः” (ஆத்மாவா அரே திரஷ்ட்டவ்ய-: = ஆத்மா பார்க்கப்பட வேண்டியது) “य आत्माऽपहतपाप्मा” (ய ஆத்மா அபஹதபாப்மா (அந்த ஆத்மா பாபமற்றது) “स क्रतुं कुर्वीत” (ச க்ரதும்குர்வீத = அவன் (உபாசனாசம்பந்தி) கிரதுவை செய்யட்டும்) “आत्मेत्येवोपासीत” (ஆத்மேத்யே வோபாசீத) ஆத்மாவை இவ்வாறு உபாசனை செய்) என்று இவ்வாறு உபாசனை எதற்காக சுருதிகளில் உபதேசிக்கப்பட்டுள்ளது. அவ்வாறே அக்னிஹோத்திராதி கர்மங்களும் ஏன் கூறப்பட்டுள்ளது.?

(ச.பா) (சமாதானம்) - அதற்கான காரணத்தைக்கேள்-