मूलमात्रम् · The Advaitabharati files do not have this introduction yet; the Sanskrit is from Advaita Sharada, and there is no translation.
संस्कृतम्
தமிழ்
यत् केवलं कर्मनिरपेक्षम् अमृतत्वसाधनम् , तद्वक्तव्यमिति मैत्रेयीब्राह्मणमारब्धम् ; तच्च आत्मज्ञानं सर्वसन्न्यासाङ्गविशिष्टम् ; आत्मनि च विज्ञाते सर्वमिदं विज्ञातं भवति ; आत्मा च प्रियः सर्वस्मात् ; तस्मात् आत्मा द्रष्टव्यः ; स च श्रोतव्यो मन्तव्यो निदिध्यासितव्य इति च दर्शनप्रकारा उक्ताः ; तत्र श्रोतव्यः, आचार्यागमाभ्याम् ; मन्तव्यः तर्कतः ; तत्र च तर्क उक्तः — ‘आत्मैवेदं सर्वम्’ (छा. उ. ७ । २५ । २) इति प्रतिज्ञातस्य हेतुवचनम् आत्मैकसामान्यत्वम् आत्मैकोद्भवत्वम् आत्मैकप्रलयत्वं च ; तत्र अयं हेतुः असिद्ध इत्याशङ्क्यते आत्मैकसामान्योद्भवप्रलयाख्यः ; तदाशङ्कानिवृत्त्यर्थमेतद्ब्राह्मणमारभ्यते । यस्मात् परस्परोपकार्योपकारकभूतं जगत्सर्वं पृथिव्यादि, यच्च लोके परस्परोपकार्योपकारकभूतं तत् एककारणपूर्वकम् एकसामान्यात्मकम् एकप्रलयं च दृष्टम् , तस्मात् इदमपि पृथिव्यादिलक्षणं जगत् परस्परोपकार्योपकारकत्वात् तथाभूतं भवितुमर्हति — एष ह्यर्थ अस्मिन्ब्राह्मणे प्रकाश्यते । अथवा ‘आत्मैवेदं सर्वम्’ (छा. उ. ७ । २५ । २) इति प्रतिज्ञातस्य आत्मोत्पत्तिस्थितिलयत्वं हेतुमुक्त्वा, पुनः आगमप्रधानेन मधुब्राह्मणेन प्रतिज्ञातस्य अर्थस्य निगमनं क्रियते ; तथाहि नैयायिकैरुक्तम् — ‘हेत्वपदेशात्प्रतिज्ञायाः पुनर्वचनं निगमनम्’ इति । अन्यैर्व्याख्यातम् — आ दुन्दुभिदृष्टान्तात् श्रोतव्यार्थमागमवचनम् , प्राङ्मधुब्राह्मणात् मन्तव्यार्थम् उपपत्तिप्रदर्शनेन, मधुब्राह्मणेन तु निदिध्यासनविधिरुच्यत इति । सर्वथापि तु यथा आगमेनावधारितम् , तर्कतस्तथैव मन्तव्यम् ; यथा तर्कतो मतम् , तस्य तर्कागमाभ्यां निश्चितस्य तथैव निदिध्यासनं क्रियत इति पृथक् निदिध्यासनविधिरनर्थक एव ; तस्मात् पृथक् प्रकरणविभाग अनर्थक इत्यस्मदभिप्रायः श्रवणमनननिदिध्यासनानामिति । सर्वथापि तु अध्यायद्वयस्यार्थः अस्मिन्ब्राह्मणे उपसंह्रियते ॥யத் கேவலம் கர்மநிரபேக்ஷம் அம்ருதத்வஸாத4நம் , தத்3வக்தவ்யமிதி மைத்ரேயீப்3ராஹ்மணமாரப்3த4ம் ; தச்ச ஆத்மஜ்ஞாநம் ஸர்வஸந்ந்யாஸாங்க3விஶிஷ்டம் ; ஆத்மநி ச விஜ்ஞாதே ஸர்வமித3ம் விஜ்ஞாதம் ப4வதி ; ஆத்மா ச ப்ரிய꞉ ஸர்வஸ்மாத் ; தஸ்மாத் ஆத்மா த்3ரஷ்டவ்ய꞉ ; ஸ ச ஶ்ரோதவ்யோ மந்தவ்யோ நிதி3த்4யாஸிதவ்ய இதி ச த3ர்ஶநப்ரகாரா உக்தா꞉ ; தத்ர ஶ்ரோதவ்ய꞉, ஆசார்யாக3மாப்4யாம் ; மந்தவ்ய꞉ தர்கத꞉ ; தத்ர ச தர்க உக்த꞉ — ‘ஆத்மைவேத3ம் ஸர்வம்’ (சா2. உ. 7 । 25 । 2) இதி ப்ரதிஜ்ஞாதஸ்ய ஹேதுவசநம் ஆத்மைகஸாமாந்யத்வம் ஆத்மைகோத்3ப4வத்வம் ஆத்மைகப்ரலயத்வம் ச ; தத்ர அயம் ஹேது꞉ அஸித்3த4 இத்யாஶங்க்யதே ஆத்மைகஸாமாந்யோத்3ப4வப்ரலயாக்2ய꞉ ; ததா3ஶங்காநிவ்ருத்த்யர்த2மேதத்3ப்3ராஹ்மணமாரப்4யதே । யஸ்மாத் பரஸ்பரோபகார்யோபகாரகபூ4தம் ஜக3த்ஸர்வம் ப்ருதி2வ்யாதி3, யச்ச லோகே பரஸ்பரோபகார்யோபகாரகபூ4தம் தத் ஏககாரணபூர்வகம் ஏகஸாமாந்யாத்மகம் ஏகப்ரலயம் ச த்3ருஷ்டம் , தஸ்மாத் இத3மபி ப்ருதி2வ்யாதி3லக்ஷணம் ஜக3த் பரஸ்பரோபகார்யோபகாரகத்வாத் ததா2பூ4தம் ப4விதுமர்ஹதி — ஏஷ ஹ்யர்த2 அஸ்மிந்ப்3ராஹ்மணே ப்ரகாஶ்யதே । அத2வா ‘ஆத்மைவேத3ம் ஸர்வம்’ (சா2. உ. 7 । 25 । 2) இதி ப்ரதிஜ்ஞாதஸ்ய ஆத்மோத்பத்திஸ்தி2திலயத்வம் ஹேதுமுக்த்வா, புந꞉ ஆக3மப்ரதா4நேந மது4ப்3ராஹ்மணேந ப்ரதிஜ்ஞாதஸ்ய அர்த2ஸ்ய நிக3மநம் க்ரியதே ; ததா2ஹி நையாயிகைருக்தம் — ‘ஹேத்வபதே3ஶாத்ப்ரதிஜ்ஞாயா꞉ புநர்வசநம் நிக3மநம்’ இதி । அந்யைர்வ்யாக்2யாதம் — ஆ து3ந்து3பி4த்3ருஷ்டாந்தாத் ஶ்ரோதவ்யார்த2மாக3மவசநம் , ப்ராங்மது4ப்3ராஹ்மணாத் மந்தவ்யார்த2ம் உபபத்திப்ரத3ர்ஶநேந, மது4ப்3ராஹ்மணேந து நிதி3த்4யாஸநவிதி4ருச்யத இதி । ஸர்வதா2பி து யதா2 ஆக3மேநாவதா4ரிதம் , தர்கதஸ்ததை2வ மந்தவ்யம் ; யதா2 தர்கதோ மதம் , தஸ்ய தர்காக3மாப்4யாம் நிஶ்சிதஸ்ய ததை2வ நிதி3த்4யாஸநம் க்ரியத இதி ப்ருத2க் நிதி3த்4யாஸநவிதி4ரநர்த2க ஏவ ; தஸ்மாத் ப்ருத2க் ப்ரகரணவிபா4க3 அநர்த2க இத்யஸ்மத3பி4ப்ராய꞉ ஶ்ரவணமநநநிதி3த்4யாஸநாநாமிதி । ஸர்வதா2பி து அத்4யாயத்3வயஸ்யார்த2꞉ அஸ்மிந்ப்3ராஹ்மணே உபஸம்ஹ்ரியதே ॥
இப்பகுதிக்கு மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் இல்லை.