अद्वैतभारती

चतुर्थं ब्राह्मणम्சதுர்த2ம் ப்3ராஹ்மணம்

अवतारिकाஅவதாரிகா · Śaṅkara’s introduction to this section. There is no mantra here; the mantras begin at २.४.१2.4.1 →.

मूलमात्रम् · The Advaitabharati files do not have this introduction yet; the Sanskrit is from Advaita Sharada, and there is no translation.

संस्कृतम्
தமிழ்
आत्मेत्येवोपासीत ; तदेव एतस्मिन् सर्वस्मिन् पदनीयम् आत्मतत्त्वम् , यस्मात् प्रेयः पुत्रादेः — इत्युपन्यस्तस्य वाक्यस्य व्याख्यानविषये सम्बन्धप्रयोजने अभिहिते — ‘तदात्मानमेवावेदहं ब्रह्मास्मीति तस्मात्तत्सर्वमभवत्’ (बृ. उ. १ । ४ । १०) इति ; एवं प्रत्यगात्मा ब्रह्मविद्याया विषय इत्येतत् उपन्यस्तम् । अविद्यायाश्च विषयः — ‘अन्योऽसावन्योऽहमस्मीति न स वेद’ (बृ. उ. १ । ४ । १०) इत्यारभ्य चातुर्वर्ण्यप्रविभागादिनिमित्तपाङ्क्तकर्मसाध्यसाधनलक्षणः बीजाङ्कुरवत् व्याकृताव्याकृतस्वभावः नामरूपकर्मात्मकः संसारः ‘त्रयं वा इदं नाम रूपं कर्म’ (बृ. उ. १ । ६ । १) इत्युपसंहृतः शास्त्रीय उत्कर्षलक्षणो ब्रह्मलोकान्तः अधोभावश्च स्थावरान्तोऽशास्त्रीयः, पूर्वमेव प्रदर्शितः — ‘द्वया ह’ (बृ. उ. १ । ३ । १) इत्यादिना । एतस्मादविद्याविषयाद्विरक्तस्य प्रत्यगात्मविषयब्रह्मविद्यायाम् अधिकारः कथं नाम स्यादिति — तृतीयेऽध्याये उपसंहृतः समस्तोऽविद्याविषयः । चतुर्थे तु ब्रह्मविद्याविषयं प्रत्यगात्मानम् ‘ब्रह्म ते ब्रवाणि’ (बृ. उ. २ । १ । १) इति ‘ब्रह्म ज्ञपयिष्यामि’ (बृ. उ. २ । १ । १) इति च प्रस्तुत्य, तत् ब्रह्म एकम् अद्वयं सर्वविशेषशून्यं क्रियाकारकफलस्वभावसत्यशब्दवाच्याशेषभूतधर्मप्रतिषेधद्वारेण ‘नेति नेति’ (बृ. उ. २ । ३ । ६) इति ज्ञापितम् । अस्या ब्रह्मविद्याया अङ्गत्वेन सन्न्यासो विधित्सितः, जायापुत्रवित्तादिलक्षणं पाङ्क्तं कर्म अविद्याविषयं यस्मात् न आत्मप्राप्तिसाधनम् ; अन्यसाधनं हि अन्यस्मै फलसाधनाय प्रयुज्यमानं प्रतिकूलं भवति ; न हि बुभुक्षापिपासानिवृत्त्यर्थं धावनं गमनं वा साधनम् ; मनुष्यलोकपितृलोकदेवलोकसाधनत्वेन हि पुत्रादिसाधनानि श्रुतानि, न आत्मप्राप्तिसाधनत्वेन, विशेषितत्वाच्च ; न च ब्रह्मविदो विहितानि, काम्यत्वश्रवणात् — ‘एतावान्वै कामः’ (बृ. उ. १ । ४ । १७) इति, ब्रह्मविदश्च आप्तकामत्वात् आप्तकामस्य कामानुपपत्तेः, ‘येषां नोऽयमात्मायं लोकः’ (बृ. उ. ४ । ४ । २२) इति च श्रुतेः । केचित्तु ब्रह्मविदोऽप्येषणासम्बन्धं वर्णयन्ति ; तैर्बृहदारण्यकं न श्रुतम् ; पुत्राद्येषणानामविद्वद्विषयत्वम् , विद्याविषये च — ‘येषां नोऽयमात्मायं लोकः’ (बृ. उ. ४ । ४ । २२) इत्यतः ‘किं प्रजया करिष्यामः’ इति — एष विभागः तैर्न श्रुतः श्रुत्या कृतः ; सर्वक्रियाकारकफलोपमर्दस्वरूपायां च विद्यायां सत्याम् , सह कार्येण अविद्याया अनुपपत्तिलक्षणश्च विरोधः तैर्न विज्ञातः ; व्यासवाक्यं च तैर्न श्रुतम् । कर्मविद्यास्वरूपयोः विद्याविद्यात्मकयोः प्रतिकूलवर्तनं विरोधः । ‘यदिदं वेदवचनं कुरु कर्म त्यजेति च । कां गतिं विद्यया यान्ति कां च गच्छन्ति कर्मणा’ (मो. ध. २४१ । १ । २) ॥ एतद्वै श्रोतुमिच्छामि तद्भवान्प्रब्रवीतु मे । एतावन्योन्यवैरुप्ये वर्तेते प्रतिकूलतः’ इत्येवं पृष्टस्य प्रतिवचनेन — ‘कर्मणा बध्यते जन्तुर्विद्यया च विमुच्यते । तस्मात्कर्म न कुर्वन्ति यतयः पारदर्शिनः’ (मो. ध. २४१ । ७) इत्येवमादि — विरोधः प्रदर्शितः । तस्मात् न साधनान्तरसहिता ब्रह्मविद्या पुरुषार्थसाधनम् , सर्वविरोधात् , साधननिरपेक्षैव पुरुषार्थसाधनम् — इति पारिव्राज्यं सर्वसाधनसन्न्यासलक्षणम् अङ्गत्वेन विधित्स्यते ; एतावदेवामृतत्वसाधनमित्यवधारणात् , षष्ठसमाप्तौ, लिङ्गाच्च — कर्मी सन्याज्ञवल्क्यः प्रवव्राजेति । मैत्रेय्यै च कर्मसाधनरहितायै साधनत्वेनामृतत्वस्य ब्रह्मविद्योपदेशात् , वित्तनिन्दावचनाच्च ; यदि हि अमृतत्वसाधनं कर्म स्यात् , वित्तसाध्यं पाङ्क्तं कर्मेति — तन्निन्दावचनमनिष्टं स्यात् ; यदि तु परितित्याजयिषितं कर्म, ततो युक्ता तत्साधननिन्दा । कर्माधिकारनिमित्तवर्णाश्रमादिप्रत्ययोपमर्दाच्च — ‘ब्रह्म तं परादात्’ (बृ. उ. २ । ४ । ६) ‘क्षत्रं तं परादात्’ (बृ. उ. २ । ४ । ६) इत्यादेः ; न हि ब्रह्मक्षत्राद्यात्मप्रत्ययोपमर्दे, ब्राह्मणेनेदं कर्तव्यं क्षत्रियेणेदं कर्तव्यमिति विषयाभावात् आत्मानं लभते विधिः ; यस्यैव पुरुषस्य उपमर्दितः प्रत्ययः ब्रह्मक्षत्राद्यात्मविषयः, तस्य तत्प्रत्ययसन्न्यासात् तत्कार्याणां कर्मणां कर्मसाधनानां च अर्थप्राप्तश्च सन्न्यासः । तस्मात् आत्मज्ञानाङ्गत्वेन सन्न्यासविधित्सयैव आख्यायिकेयमारभ्यते ॥ஆத்மேத்யேவோபாஸீத ; ததே3வ ஏதஸ்மிந் ஸர்வஸ்மிந் பத3நீயம் ஆத்மதத்த்வம் , யஸ்மாத் ப்ரேய꞉ புத்ராதே3꞉ — இத்யுபந்யஸ்தஸ்ய வாக்யஸ்ய வ்யாக்2யாநவிஷயே ஸம்ப3ந்த4ப்ரயோஜநே அபி4ஹிதே — ‘ததா3த்மாநமேவாவேத3ஹம் ப்3ரஹ்மாஸ்மீதி தஸ்மாத்தத்ஸர்வமப4வத்’ (ப்3ரு. உ. 1 । 4 । 10) இதி ; ஏவம் ப்ரத்யகா3த்மா ப்3ரஹ்மவித்3யாயா விஷய இத்யேதத் உபந்யஸ்தம் । அவித்3யாயாஶ்ச விஷய꞉ — ‘அந்யோ(அ)ஸாவந்யோ(அ)ஹமஸ்மீதி ந ஸ வேத3’ (ப்3ரு. உ. 1 । 4 । 10) இத்யாரப்4ய சாதுர்வர்ண்யப்ரவிபா4கா3தி3நிமித்தபாங்க்தகர்மஸாத்4யஸாத4நலக்ஷண꞉ பீ3ஜாங்குரவத் வ்யாக்ருதாவ்யாக்ருதஸ்வபா4வ꞉ நாமரூபகர்மாத்மக꞉ ஸம்ஸார꞉ ‘த்ரயம் வா இத3ம் நாம ரூபம் கர்ம’ (ப்3ரு. உ. 1 । 6 । 1) இத்யுபஸம்ஹ்ருத꞉ ஶாஸ்த்ரீய உத்கர்ஷலக்ஷணோ ப்3ரஹ்மலோகாந்த꞉ அதோ4பா4வஶ்ச ஸ்தா2வராந்தோ(அ)ஶாஸ்த்ரீய꞉, பூர்வமேவ ப்ரத3ர்ஶித꞉ — ‘த்3வயா ஹ’ (ப்3ரு. உ. 1 । 3 । 1) இத்யாதி3நா । ஏதஸ்மாத3வித்3யாவிஷயாத்3விரக்தஸ்ய ப்ரத்யகா3த்மவிஷயப்3ரஹ்மவித்3யாயாம் அதி4கார꞉ கத2ம் நாம ஸ்யாதி3தி — த்ருதீயே(அ)த்4யாயே உபஸம்ஹ்ருத꞉ ஸமஸ்தோ(அ)வித்3யாவிஷய꞉ । சதுர்தே2 து ப்3ரஹ்மவித்3யாவிஷயம் ப்ரத்யகா3த்மாநம் ‘ப்3ரஹ்ம தே ப்3ரவாணி’ (ப்3ரு. உ. 2 । 1 । 1) இதி ‘ப்3ரஹ்ம ஜ்ஞபயிஷ்யாமி’ (ப்3ரு. உ. 2 । 1 । 1) இதி ச ப்ரஸ்துத்ய, தத் ப்3ரஹ்ம ஏகம் அத்3வயம் ஸர்வவிஶேஷஶூந்யம் க்ரியாகாரகப2லஸ்வபா4வஸத்யஶப்3த3வாச்யாஶேஷபூ4தத4ர்மப்ரதிஷேத4த்3வாரேண ‘நேதி நேதி’ (ப்3ரு. உ. 2 । 3 । 6) இதி ஜ்ஞாபிதம் । அஸ்யா ப்3ரஹ்மவித்3யாயா அங்க3த்வேந ஸந்ந்யாஸோ விதி4த்ஸித꞉, ஜாயாபுத்ரவித்தாதி3லக்ஷணம் பாங்க்தம் கர்ம அவித்3யாவிஷயம் யஸ்மாத் ந ஆத்மப்ராப்திஸாத4நம் ; அந்யஸாத4நம் ஹி அந்யஸ்மை ப2லஸாத4நாய ப்ரயுஜ்யமாநம் ப்ரதிகூலம் ப4வதி ; ந ஹி பு3பு4க்ஷாபிபாஸாநிவ்ருத்த்யர்த2ம் தா4வநம் க3மநம் வா ஸாத4நம் ; மநுஷ்யலோகபித்ருலோகதே3வலோகஸாத4நத்வேந ஹி புத்ராதி3ஸாத4நாநி ஶ்ருதாநி, ந ஆத்மப்ராப்திஸாத4நத்வேந, விஶேஷிதத்வாச்ச ; ந ச ப்3ரஹ்மவிதோ3 விஹிதாநி, காம்யத்வஶ்ரவணாத் — ‘ஏதாவாந்வை காம꞉’ (ப்3ரு. உ. 1 । 4 । 17) இதி, ப்3ரஹ்மவித3ஶ்ச ஆப்தகாமத்வாத் ஆப்தகாமஸ்ய காமாநுபபத்தே꞉, ‘யேஷாம் நோ(அ)யமாத்மாயம் லோக꞉’ (ப்3ரு. உ. 4 । 4 । 22) இதி ச ஶ்ருதே꞉ । கேசித்து ப்3ரஹ்மவிதோ3(அ)ப்யேஷணாஸம்ப3ந்த4ம் வர்ணயந்தி ; தைர்ப்3ருஹதா3ரண்யகம் ந ஶ்ருதம் ; புத்ராத்3யேஷணாநாமவித்3வத்3விஷயத்வம் , வித்3யாவிஷயே ச — ‘யேஷாம் நோ(அ)யமாத்மாயம் லோக꞉’ (ப்3ரு. உ. 4 । 4 । 22) இத்யத꞉ ‘கிம் ப்ரஜயா கரிஷ்யாம꞉’ இதி — ஏஷ விபா4க3꞉ தைர்ந ஶ்ருத꞉ ஶ்ருத்யா க்ருத꞉ ; ஸர்வக்ரியாகாரகப2லோபமர்த3ஸ்வரூபாயாம் ச வித்3யாயாம் ஸத்யாம் , ஸஹ கார்யேண அவித்3யாயா அநுபபத்திலக்ஷணஶ்ச விரோத4꞉ தைர்ந விஜ்ஞாத꞉ ; வ்யாஸவாக்யம் ச தைர்ந ஶ்ருதம் । கர்மவித்3யாஸ்வரூபயோ꞉ வித்3யாவித்3யாத்மகயோ꞉ ப்ரதிகூலவர்தநம் விரோத4꞉ । ‘யதி3த3ம் வேத3வசநம் குரு கர்ம த்யஜேதி ச । காம் க3திம் வித்3யயா யாந்தி காம் ச க3ச்ச2ந்தி கர்மணா’ (மோ. த4. 241 । 1 । 2) ॥ ஏதத்3வை ஶ்ரோதுமிச்சா2மி தத்3ப4வாந்ப்ரப்3ரவீது மே । ஏதாவந்யோந்யவைருப்யே வர்தேதே ப்ரதிகூலத꞉’ இத்யேவம் ப்ருஷ்டஸ்ய ப்ரதிவசநேந — ‘கர்மணா ப3த்4யதே ஜந்துர்வித்3யயா ச விமுச்யதே । தஸ்மாத்கர்ம ந குர்வந்தி யதய꞉ பாரத3ர்ஶிந꞉’ (மோ. த4. 241 । 7) இத்யேவமாதி3 — விரோத4꞉ ப்ரத3ர்ஶித꞉ । தஸ்மாத் ந ஸாத4நாந்தரஸஹிதா ப்3ரஹ்மவித்3யா புருஷார்த2ஸாத4நம் , ஸர்வவிரோதா4த் , ஸாத4நநிரபேக்ஷைவ புருஷார்த2ஸாத4நம் — இதி பாரிவ்ராஜ்யம் ஸர்வஸாத4நஸந்ந்யாஸலக்ஷணம் அங்க3த்வேந விதி4த்ஸ்யதே ; ஏதாவதே3வாம்ருதத்வஸாத4நமித்யவதா4ரணாத் , ஷஷ்ட2ஸமாப்தௌ, லிங்கா3ச்ச — கர்மீ ஸந்யாஜ்ஞவல்க்ய꞉ ப்ரவவ்ராஜேதி । மைத்ரேய்யை ச கர்மஸாத4நரஹிதாயை ஸாத4நத்வேநாம்ருதத்வஸ்ய ப்3ரஹ்மவித்3யோபதே3ஶாத் , வித்தநிந்தா3வசநாச்ச ; யதி3 ஹி அம்ருதத்வஸாத4நம் கர்ம ஸ்யாத் , வித்தஸாத்4யம் பாங்க்தம் கர்மேதி — தந்நிந்தா3வசநமநிஷ்டம் ஸ்யாத் ; யதி3 து பரிதித்யாஜயிஷிதம் கர்ம, ததோ யுக்தா தத்ஸாத4நநிந்தா3 । கர்மாதி4காரநிமித்தவர்ணாஶ்ரமாதி3ப்ரத்யயோபமர்தா3ச்ச — ‘ப்3ரஹ்ம தம் பராதா3த்’ (ப்3ரு. உ. 2 । 4 । 6) ‘க்ஷத்ரம் தம் பராதா3த்’ (ப்3ரு. உ. 2 । 4 । 6) இத்யாதே3꞉ ; ந ஹி ப்3ரஹ்மக்ஷத்ராத்3யாத்மப்ரத்யயோபமர்தே3, ப்3ராஹ்மணேநேத3ம் கர்தவ்யம் க்ஷத்ரியேணேத3ம் கர்தவ்யமிதி விஷயாபா4வாத் ஆத்மாநம் லப4தே விதி4꞉ ; யஸ்யைவ புருஷஸ்ய உபமர்தி3த꞉ ப்ரத்யய꞉ ப்3ரஹ்மக்ஷத்ராத்3யாத்மவிஷய꞉, தஸ்ய தத்ப்ரத்யயஸந்ந்யாஸாத் தத்கார்யாணாம் கர்மணாம் கர்மஸாத4நாநாம் ச அர்த2ப்ராப்தஶ்ச ஸந்ந்யாஸ꞉ । தஸ்மாத் ஆத்மஜ்ஞாநாங்க3த்வேந ஸந்ந்யாஸவிதி4த்ஸயைவ ஆக்2யாயிகேயமாரப்4யதே ॥
இப்பகுதிக்கு மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் இல்லை.