मूलमात्रम् · The Advaitabharati files do not have this introduction yet; the Sanskrit is from Advaita Sharada, and there is no translation.
संस्कृतम्
தமிழ்
आत्मेत्येवोपासीत ; तदन्वेषणे च सर्वमन्विष्टं स्यात् ; तदेव च आत्मतत्त्वं सर्वस्मात् प्रेयस्त्वादन्वेष्टव्यम् — आत्मानमेवावेदहं ब्रह्मास्मीति — आत्मतत्त्वमेकं विद्याविषयः । यस्तु भेददृष्टिविषयः सः — अन्योऽसावन्योऽहमस्मीति न स वेदेति — अविद्याविषयः । ‘एकधैवानुद्रष्टव्यम्’ (बृ. उ. ४ । ४ । २०) ‘मृत्योः स मृत्युमाप्नोति य इह नानेव पश्यति’ (बृ. उ. ४ । ४ । १९) इत्येवमादिभिः प्रविभक्तौ विद्याविद्याविषयौ सर्वोपनिषत्सु । तत्र च अविद्याविषयः सर्व एव साध्यसाधनादिभेदविशेषविनियोगेन व्याख्यातः आ तृतीयाध्यायपरिसमाप्तेः । स च व्याख्यातोऽविद्याविषयः सर्व एव द्विप्रकारः — अन्तःप्राण उपष्टम्भको गृहस्येव स्तम्भादिलक्षणः प्रकाशकोऽमृतः, बाह्यश्च कार्यलक्षणोऽप्रकाशक उपजनापायधर्मकः तृणकुशमृत्तिकासमो गृहस्येव सत्यशब्दवाच्यो मर्त्यः ; तेन अमृतशब्दवाच्यः प्राणः छन्न इति च उपसंहृतम् । स एव च प्राणो बाह्याधारभेदेष्वनेकधा विस्तृतः । प्राण एको वेद इत्युच्यते । तस्यैव बाह्यः पिण्ड एकः साधारणः — विराट् वैश्वानरः आत्मा पुरुषविधः प्रजापतिः कः हिरण्यगर्भः — इत्यादिभिः पिण्डप्रधानैः शब्दैराख्यायते सूर्यादिप्रविभक्तकरणः । एकं च अनेकं च ब्रह्म एतावदेव, नातः परमस्ति प्रत्येकं च शरीरभेदेषु परिसमाप्तं चेतनावत् कर्तृ भोक्तृ च — इति अविद्याविषयमेव आत्मत्वेनोपगतो गार्ग्यो ब्राह्मणो वक्ता उपस्थाप्यते । तद्विपरीतात्मदृक् अजातशत्रुः श्रोता । एवं हि यतः पूर्वपक्षसिद्धान्ताख्यायिकारूपेण समर्प्यमाणोऽर्थः श्रोतुश्चित्तस्य वशमेति ; विपर्यये हि तर्कशास्त्रवत्केवलार्थानुगमवाक्यैः समर्प्यमाणो दुर्विज्ञेयः स्यात् अत्यन्तसूक्ष्मत्वाद्वस्तुनः ; तथा च काठके — ‘श्रवणायापि बहुभिर्यो न लभ्यः’ (क. उ. १ । २ । ७) इत्यादिवाक्यैः सुसंस्कृतदेवबुद्धिगम्यत्वं सामान्यमात्रबुद्ध्यगम्यत्वं च सप्रपञ्चं दर्शितम् ; ‘आचार्यवान्पुरुषो वेद’ (छा. उ. ६ । १४ । २) ‘आचार्याद्धैव विद्या’ (छा. उ. ४ । ४ । ३) इति च च्छान्दोग्ये ; ‘उपदेक्ष्यन्ति ते ज्ञानं ज्ञानिनस्तत्त्वदर्शिनः’ (भ. गी. ४ । ३७) इति च गीतासु ; इहापि च शाकल्ययाज्ञवल्क्यसंवादेनातिगह्वरत्वं महता संरम्भेण ब्रह्मणो वक्ष्यति — तस्मात् श्लिष्ट एव आख्यायिकारूपेण पूर्वपक्षसिद्धान्तरूपमापाद्य वस्तुसमर्पणार्थ आरम्भः । आचारविध्युपदेशार्थश्च — एवमाचारवतोर्वक्तृश्रोत्रोराख्यायिकानुगतोऽर्थोऽवगम्यते । केवलतर्कबुद्धिनिषेधार्था च आख्यायिका — ‘नैषा तर्केण मतिरापनेया’ (क. उ. १ । २ । ९) ‘न तर्कशास्त्रदग्धाय’ (मो. ध. २४७ । १८) इति श्रुतिस्मृतिभ्याम् । श्रद्धा च ब्रह्मविज्ञाने परमं साधनमित्याख्यायिकार्थः ; तथा हि गार्ग्याजातशत्र्वोरतीव श्रद्धालुता दृश्यत आख्यायिकायाम् ; ‘श्रद्धावांल्लभते ज्ञानम्’ (भ. गी. ४ । ३०) इति च स्मृतिः ॥ஆத்மேத்யேவோபாஸீத ; தத3ந்வேஷணே ச ஸர்வமந்விஷ்டம் ஸ்யாத் ; ததே3வ ச ஆத்மதத்த்வம் ஸர்வஸ்மாத் ப்ரேயஸ்த்வாத3ந்வேஷ்டவ்யம் — ஆத்மாநமேவாவேத3ஹம் ப்3ரஹ்மாஸ்மீதி — ஆத்மதத்த்வமேகம் வித்3யாவிஷய꞉ । யஸ்து பே4த3த்3ருஷ்டிவிஷய꞉ ஸ꞉ — அந்யோ(அ)ஸாவந்யோ(அ)ஹமஸ்மீதி ந ஸ வேதே3தி — அவித்3யாவிஷய꞉ । ‘ஏகதை4வாநுத்3ரஷ்டவ்யம்’ (ப்3ரு. உ. 4 । 4 । 20) ‘ம்ருத்யோ꞉ ஸ ம்ருத்யுமாப்நோதி ய இஹ நாநேவ பஶ்யதி’ (ப்3ரு. உ. 4 । 4 । 19) இத்யேவமாதி3பி4꞉ ப்ரவிப4க்தௌ வித்3யாவித்3யாவிஷயௌ ஸர்வோபநிஷத்ஸு । தத்ர ச அவித்3யாவிஷய꞉ ஸர்வ ஏவ ஸாத்4யஸாத4நாதி3பே4த3விஶேஷவிநியோகே3ந வ்யாக்2யாத꞉ ஆ த்ருதீயாத்4யாயபரிஸமாப்தே꞉ । ஸ ச வ்யாக்2யாதோ(அ)வித்3யாவிஷய꞉ ஸர்வ ஏவ த்3விப்ரகார꞉ — அந்த꞉ப்ராண உபஷ்டம்ப4கோ க்3ருஹஸ்யேவ ஸ்தம்பா4தி3லக்ஷண꞉ ப்ரகாஶகோ(அ)ம்ருத꞉, பா3ஹ்யஶ்ச கார்யலக்ஷணோ(அ)ப்ரகாஶக உபஜநாபாயத4ர்மக꞉ த்ருணகுஶம்ருத்திகாஸமோ க்3ருஹஸ்யேவ ஸத்யஶப்3த3வாச்யோ மர்த்ய꞉ ; தேந அம்ருதஶப்3த3வாச்ய꞉ ப்ராண꞉ ச2ந்ந இதி ச உபஸம்ஹ்ருதம் । ஸ ஏவ ச ப்ராணோ பா3ஹ்யாதா4ரபே4தே3ஷ்வநேகதா4 விஸ்த்ருத꞉ । ப்ராண ஏகோ வேத3 இத்யுச்யதே । தஸ்யைவ பா3ஹ்ய꞉ பிண்ட3 ஏக꞉ ஸாதா4ரண꞉ — விராட் வைஶ்வாநர꞉ ஆத்மா புருஷவித4꞉ ப்ரஜாபதி꞉ க꞉ ஹிரண்யக3ர்ப4꞉ — இத்யாதி3பி4꞉ பிண்ட3ப்ரதா4நை꞉ ஶப்3தை3ராக்2யாயதே ஸூர்யாதி3ப்ரவிப4க்தகரண꞉ । ஏகம் ச அநேகம் ச ப்3ரஹ்ம ஏதாவதே3வ, நாத꞉ பரமஸ்தி ப்ரத்யேகம் ச ஶரீரபே4தே3ஷு பரிஸமாப்தம் சேதநாவத் கர்த்ரு போ4க்த்ரு ச — இதி அவித்3யாவிஷயமேவ ஆத்மத்வேநோபக3தோ கா3ர்க்3யோ ப்3ராஹ்மணோ வக்தா உபஸ்தா2ப்யதே । தத்3விபரீதாத்மத்3ருக் அஜாதஶத்ரு꞉ ஶ்ரோதா । ஏவம் ஹி யத꞉ பூர்வபக்ஷஸித்3தா4ந்தாக்2யாயிகாரூபேண ஸமர்ப்யமாணோ(அ)ர்த2꞉ ஶ்ரோதுஶ்சித்தஸ்ய வஶமேதி ; விபர்யயே ஹி தர்கஶாஸ்த்ரவத்கேவலார்தா2நுக3மவாக்யை꞉ ஸமர்ப்யமாணோ து3ர்விஜ்ஞேய꞉ ஸ்யாத் அத்யந்தஸூக்ஷ்மத்வாத்3வஸ்துந꞉ ; ததா2 ச காட2கே — ‘ஶ்ரவணாயாபி ப3ஹுபி4ர்யோ ந லப்4ய꞉’ (க. உ. 1 । 2 । 7) இத்யாதி3வாக்யை꞉ ஸுஸம்ஸ்க்ருததே3வபு3த்3தி4க3ம்யத்வம் ஸாமாந்யமாத்ரபு3த்3த்4யக3ம்யத்வம் ச ஸப்ரபஞ்சம் த3ர்ஶிதம் ; ‘ஆசார்யவாந்புருஷோ வேத3’ (சா2. உ. 6 । 14 । 2) ‘ஆசார்யாத்3தை4வ வித்3யா’ (சா2. உ. 4 । 4 । 3) இதி ச ச்சா2ந்தோ3க்3யே ; ‘உபதே3க்ஷ்யந்தி தே ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞாநிநஸ்தத்த்வத3ர்ஶிந꞉’ (ப4. கீ3. 4 । 37) இதி ச கீ3தாஸு ; இஹாபி ச ஶாகல்யயாஜ்ஞவல்க்யஸம்வாதே3நாதிக3ஹ்வரத்வம் மஹதா ஸம்ரம்பே4ண ப்3ரஹ்மணோ வக்ஷ்யதி — தஸ்மாத் ஶ்லிஷ்ட ஏவ ஆக்2யாயிகாரூபேண பூர்வபக்ஷஸித்3தா4ந்தரூபமாபாத்3ய வஸ்துஸமர்பணார்த2 ஆரம்ப4꞉ । ஆசாரவித்4யுபதே3ஶார்த2ஶ்ச — ஏவமாசாரவதோர்வக்த்ருஶ்ரோத்ரோராக்2யாயிகாநுக3தோ(அ)ர்தோ2(அ)வக3ம்யதே । கேவலதர்கபு3த்3தி4நிஷேதா4ர்தா2 ச ஆக்2யாயிகா — ‘நைஷா தர்கேண மதிராபநேயா’ (க. உ. 1 । 2 । 9) ‘ந தர்கஶாஸ்த்ரத3க்3தா4ய’ (மோ. த4. 247 । 18) இதி ஶ்ருதிஸ்ம்ருதிப்4யாம் । ஶ்ரத்3தா4 ச ப்3ரஹ்மவிஜ்ஞாநே பரமம் ஸாத4நமித்யாக்2யாயிகார்த2꞉ ; ததா2 ஹி கா3ர்க்3யாஜாதஶத்ர்வோரதீவ ஶ்ரத்3தா4லுதா த்3ருஶ்யத ஆக்2யாயிகாயாம் ; ‘ஶ்ரத்3தா4வாம்ல்லப4தே ஜ்ஞாநம்’ (ப4. கீ3. 4 । 30) இதி ச ஸ்ம்ருதி꞉ ॥
இப்பகுதிக்கு மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் இல்லை.