श्रीमद्भगवद्गीताभाष्यम् १८.६६

अवतरणिकाஅவதரணிகா · Śaṅkara leading into the śloka; the śloka follows.

संस्कृतम्

தமிழ்

कर्मयोगनिष्ठायाः परमरहस्यम् ईश्वरशरणताम् उपसंहृत्य, अथ इदानीं कर्मयोगनिष्ठाफलं सम्यग्दर्शनं सर्ववेदान्तसारविहितं वक्तव्यमिति आह —கர்மயோக³நிஷ்டா²யா꞉ பரமரஹஸ்யம் ஈஶ்வரஶரணதாம் உபஸம்ஹ்ருத்ய, அத² இதா³நீம் கர்மயோக³நிஷ்டா²ப²லம் ஸம்யக்³த³ர்ஶநம் ஸர்வவேதா³ந்தஸாரவிஹிதம் வக்தவ்யமிதி ஆஹ —

கர்மயோக நிஷ்ட்டையின் பரமரஹஸ்யமான ஈஸ்வர சரணா கதியை முடித்தபின் இப்பொழுது கர்மயோகநிஷ்டையின் பல ரூபமாகிய எல்லா வேதாந்தங்களிலும் உணர்த்தப்பட்ட சம்யக் தர் சனத்தை (யதார்த்த ஞானத்தை) விளக்கவேண்டும் என்பதற்காக பகவான் கூறுகிறார்-

श्लोकः ६६ஶ்லோக꞉ 66 / ७८78

सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज ।
अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुचः ॥ ६६ ॥ஸர்வத⁴ர்மாந்பரித்யஜ்ய மாமேகம் ஶரணம் வ்ரஜ ।
அஹம் த்வா ஸர்வபாபேப்⁴யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஶுச꞉ ॥ 66 ॥

தமிழ்இம்மந்திரத்தின் தமிழ்ப் பொருள் மூலத்தில் இல்லை.

संस्कृतम्

தமிழ்

सर्वधर्मान् सर्वे च ते धर्माश्च सर्वधर्माः तान् — धर्मशब्देन अत्र अधर्मोऽपि गृह्यते, नैष्कर्म्यस्य विवक्षितत्वात् , ‘नाविरतो दुश्चरितात्’ (क. उ. १ । २ । २४) ‘त्यज धर्ममधर्मं च’ (मो. ध. ३२९ । ४०) इत्यादिश्रुतिस्मृतिभ्यः ।ஸர்வத⁴ர்மாந் ஸர்வே ச தே த⁴ர்மாஶ்ச ஸர்வத⁴ர்மா꞉ தாந் — த⁴ர்மஶப்³தே³ந அத்ர அத⁴ர்மோ(அ)பி க்³ருஹ்யதே, நைஷ்கர்ம்யஸ்ய விவக்ஷிதத்வாத் , ‘நாவிரதோ து³ஶ்சரிதாத்’ (க. உ. 1 । 2 । 24) ‘த்யஜ த⁴ர்மமத⁴ர்மம் ச’ (மோ. த⁴. 329 । 40) இத்யாதி³ஶ்ருதிஸ்ம்ருதிப்⁴ய꞉ ।

सर्वधर्मान् परित्यज्य संन्यस्य सर्वकर्माणि इत्येतत् । माम् एकं सर्वात्मानं समं सर्वभूतस्थितम् ईश्वरम् अच्युतं गर्भजन्मजरामरणवर्जितम् ‘अहमेव’ इत्येवं शरणं व्रज, न मत्तः अन्यत् अस्ति इति अवधारय इत्यर्थः ।ஸர்வத⁴ர்மாந் பரித்யஜ்ய ஸம்ந்யஸ்ய ஸர்வகர்மாணி இத்யேதத் । மாம் ஏகம் ஸர்வாத்மாநம் ஸமம் ஸர்வபூ⁴தஸ்தி²தம் ஈஶ்வரம் அச்யுதம் க³ர்ப⁴ஜந்மஜராமரணவர்ஜிதம் ‘அஹமேவ’ இத்யேவம் ஶரணம் வ்ரஜ, ந மத்த꞉ அந்யத் அஸ்தி இதி அவதா⁴ரய இத்யர்த²꞉ ।

अहं त्वा त्वाम् एवं निश्चितबुद्धिं सर्वपापेभ्यः सर्वधर्माधर्मबन्धनरूपेभ्यः मोक्षयिष्यामि स्वात्मभावप्रकाशीकरणेन । उक्तं च ‘नाशयाम्यात्मभावस्थो ज्ञानदीपेन भास्वता’ (भ. गी. १० । ११) इति । अतः मा शुचः शोकं मा कार्षीः इत्यर्थः ॥ ६६ ॥அஹம் த்வா த்வாம் ஏவம் நிஶ்சிதபு³த்³தி⁴ம் ஸர்வபாபேப்⁴ய꞉ ஸர்வத⁴ர்மாத⁴ர்மப³ந்த⁴நரூபேப்⁴ய꞉ மோக்ஷயிஷ்யாமி ஸ்வாத்மபா⁴வப்ரகாஶீகரணேந । உக்தம் ச ‘நாஶயாம்யாத்மபா⁴வஸ்தோ² ஜ்ஞாநதீ³பேந பா⁴ஸ்வதா’ (ப⁴. கீ³. 10 । 11) இதி । அத꞉ மா ஶுச꞉ ஶோகம் மா கார்ஷீ꞉ இத்யர்த²꞉ ॥ 66 ॥

“शास्त्रस्य उपसंहारप्रकरणम्”“ஶாஸ்த்ரஸ்ய உபஸம்ஹாரப்ரகரணம்”

अस्मिन्गीताशास्त्रे परमनिःश्रेयससाधनं निश्चितं किं ज्ञानम् , कर्म वा, आहोस्वित् उभयम् ? इति ।அஸ்மிந்கீ³தாஶாஸ்த்ரே பரமநி꞉ஶ்ரேயஸஸாத⁴நம் நிஶ்சிதம் கிம் ஜ்ஞாநம் , கர்ம வா, ஆஹோஸ்வித் உப⁴யம் ? இதி ।

कुतः संशयः ?குத꞉ ஸம்ஶய꞉ ?

‘यज्ज्ञात्वामृतमश्नुते’ (भ. गी. १३ । १२) ‘ततो मां तत्त्वतो ज्ञात्वा विशते तदनन्तरम्’ (भ. गी. १८ । ५५) इत्यादीनि वाक्यानि केवलाज्ज्ञानात् निःश्रेयसप्राप्तिं दर्शयन्ति । ‘कर्मण्येवाधिकारस्ते’ (भ. गी. २ । ४७) ‘कुरु कर्मैव’ (भ. गी. ४ । १५) इत्येवमादीनि कर्मणामवश्यकर्तव्यतां दर्शयन्ति ।‘யஜ்ஜ்ஞாத்வாம்ருதமஶ்நுதே’ (ப⁴. கீ³. 13 । 12) ‘ததோ மாம் தத்த்வதோ ஜ்ஞாத்வா விஶதே தத³நந்தரம்’ (ப⁴. கீ³. 18 । 55) இத்யாதீ³நி வாக்யாநி கேவலாஜ்ஜ்ஞாநாத் நி꞉ஶ்ரேயஸப்ராப்திம் த³ர்ஶயந்தி । ‘கர்மண்யேவாதி⁴காரஸ்தே’ (ப⁴. கீ³. 2 । 47) ‘குரு கர்மைவ’ (ப⁴. கீ³. 4 । 15) இத்யேவமாதீ³நி கர்மணாமவஶ்யகர்தவ்யதாம் த³ர்ஶயந்தி ।

एवं ज्ञानकर्मणोः कर्तव्यत्वोपदेशात् समुच्चितयोरपि निःश्रेयसहेतुत्वं स्यात् इति भवेत् संशयः।ஏவம் ஜ்ஞாநகர்மணோ꞉ கர்தவ்யத்வோபதே³ஶாத் ஸமுச்சிதயோரபி நி꞉ஶ்ரேயஸஹேதுத்வம் ஸ்யாத் இதி ப⁴வேத் ஸம்ஶய꞉।

कस्यचित् । किं पुनरत्र मीमांसाफलम् ।கஸ்யசித் । கிம் புநரத்ர மீமாம்ஸாப²லம் ।

ननु एतदेव — एषामन्यतमस्य परमनिःश्रेयससाधनत्वावधारणम् ; अतः विस्तीर्णतरं मीमांस्यम् एतत् ॥நநு ஏததே³வ — ஏஷாமந்யதமஸ்ய பரமநி꞉ஶ்ரேயஸஸாத⁴நத்வாவதா⁴ரணம் ; அத꞉ விஸ்தீர்ணதரம் மீமாம்ஸ்யம் ஏதத் ॥

“सिद्धान्तप्रतिपादनम्”“ஸித்³தா⁴ந்தப்ரதிபாத³நம்”

आत्मज्ञानस्य तु केवलस्य निःश्रेयसहेतुत्वम् , भेदप्रत्ययनिवर्तकत्वेन कैवल्यफलावसायित्वात् ।ஆத்மஜ்ஞாநஸ்ய து கேவலஸ்ய நி꞉ஶ்ரேயஸஹேதுத்வம் , பே⁴த³ப்ரத்யயநிவர்தகத்வேந கைவல்யப²லாவஸாயித்வாத் ।

क्रियाकारकफलभेदबुद्धिः अविद्यया आत्मनि नित्यप्रवृत्ता — ‘मम कर्म, अहं कर्तामुष्मै फलायेदं कर्म करिष्यामि’ इति इयम् अविद्या अनादिकालप्रवृत्ता ।க்ரியாகாரகப²லபே⁴த³பு³த்³தி⁴꞉ அவித்³யயா ஆத்மநி நித்யப்ரவ்ருத்தா — ‘மம கர்ம, அஹம் கர்தாமுஷ்மை ப²லாயேத³ம் கர்ம கரிஷ்யாமி’ இதி இயம் அவித்³யா அநாதி³காலப்ரவ்ருத்தா ।

अस्या अविद्यायाः निवर्तकम् ‘अयमहमस्मि केवलोऽकर्ता अक्रियोऽफलः ; न मत्तोऽन्योऽस्ति कश्चित्’ इत्येवंरूपम् आत्मविषयं ज्ञानम् उत्पद्यमानम् , कर्मप्रवृत्तिहेतुभूतायाः भेदबुद्धेः निवर्तकत्वात् ।அஸ்யா அவித்³யாயா꞉ நிவர்தகம் ‘அயமஹமஸ்மி கேவலோ(அ)கர்தா அக்ரியோ(அ)ப²ல꞉ ; ந மத்தோ(அ)ந்யோ(அ)ஸ்தி கஶ்சித்’ இத்யேவம்ரூபம் ஆத்மவிஷயம் ஜ்ஞாநம் உத்பத்³யமாநம் , கர்மப்ரவ்ருத்திஹேதுபூ⁴தாயா꞉ பே⁴த³பு³த்³தே⁴꞉ நிவர்தகத்வாத் ।

तु - शब्दः पक्षव्यावृत्त्यर्थः — न केवलेभ्यः कर्मभ्यः, न च ज्ञानकर्मभ्यां समुच्चिताभ्यां निःश्रेयसप्राप्तिः इति पक्षद्वयं निवर्तयति ।து - ஶப்³த³꞉ பக்ஷவ்யாவ்ருத்த்யர்த²꞉ — ந கேவலேப்⁴ய꞉ கர்மப்⁴ய꞉, ந ச ஜ்ஞாநகர்மப்⁴யாம் ஸமுச்சிதாப்⁴யாம் நி꞉ஶ்ரேயஸப்ராப்தி꞉ இதி பக்ஷத்³வயம் நிவர்தயதி ।

अकार्यत्वाच्च निःश्रेयसस्य कर्मसाधनत्वानुपपत्तिः । न हि नित्यं वस्तु कर्मणा ज्ञानेन वा क्रियते ।அகார்யத்வாச்ச நி꞉ஶ்ரேயஸஸ்ய கர்மஸாத⁴நத்வாநுபபத்தி꞉ । ந ஹி நித்யம் வஸ்து கர்மணா ஜ்ஞாநேந வா க்ரியதே ।

केवलं ज्ञानमपि अनर्थकं तर्हि ?கேவலம் ஜ்ஞாநமபி அநர்த²கம் தர்ஹி ?

न, अविद्यानिवर्तकत्वे सति दृष्टकैवल्यफलावसानत्वात् । अविद्यातमोनिवर्तकस्य ज्ञानस्य दृष्टं कैवल्यफलावसानत्वम् , रज्ज्वादिविषये सर्पाद्यज्ञानतमोनिवर्तकप्रदीपप्रकाशफलवत् । विनिवृत्तसर्पादिविकल्परज्जुकैवल्यावसानं हि प्रकाशफलम् ; तथा ज्ञानम् ।ந, அவித்³யாநிவர்தகத்வே ஸதி த்³ருஷ்டகைவல்யப²லாவஸாநத்வாத் । அவித்³யாதமோநிவர்தகஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்ய த்³ருஷ்டம் கைவல்யப²லாவஸாநத்வம் , ரஜ்ஜ்வாதி³விஷயே ஸர்பாத்³யஜ்ஞாநதமோநிவர்தகப்ரதீ³பப்ரகாஶப²லவத் । விநிவ்ருத்தஸர்பாதி³விகல்பரஜ்ஜுகைவல்யாவஸாநம் ஹி ப்ரகாஶப²லம் ; ததா² ஜ்ஞாநம் ।

दृष्टार्थानां च च्छिदिक्रियाग्निमन्थनादीनां व्यापृतकर्त्रादिकारकाणां द्वैधीभावाग्निदर्शनादिफलात् अन्यफले कर्मान्तरे वा व्यापारानुपपत्तिः यथा, तथा दृष्टार्थायां ज्ञाननिष्ठाक्रियायां व्यापृतस्य ज्ञात्रादिकारकस्य आत्मकैवल्यफलात् कर्मान्तरे प्रवृत्तिः अनुपपन्ना इति न ज्ञाननिष्ठा कर्मसहिता उपपद्यते ।த்³ருஷ்டார்தா²நாம் ச ச்சி²தி³க்ரியாக்³நிமந்த²நாதீ³நாம் வ்யாப்ருதகர்த்ராதி³காரகாணாம் த்³வைதீ⁴பா⁴வாக்³நித³ர்ஶநாதி³ப²லாத் அந்யப²லே கர்மாந்தரே வா வ்யாபாராநுபபத்தி꞉ யதா², ததா² த்³ருஷ்டார்தா²யாம் ஜ்ஞாநநிஷ்டா²க்ரியாயாம் வ்யாப்ருதஸ்ய ஜ்ஞாத்ராதி³காரகஸ்ய ஆத்மகைவல்யப²லாத் கர்மாந்தரே ப்ரவ்ருத்தி꞉ அநுபபந்நா இதி ந ஜ்ஞாநநிஷ்டா² கர்மஸஹிதா உபபத்³யதே ।

भुज्यग्निहोत्रादिक्रियावत्स्यात् इति चेत् , न ; कैवल्यफले ज्ञाने क्रियाफलार्थित्वानुपपत्तेः । कैवल्यफले हि ज्ञाने प्राप्ते, सर्वतःसम्प्लुतोदकफले कूपतटाकादिक्रियाफलार्थित्वाभाववत् , फलान्तरे तत्साधनभूतायां वा क्रियायाम् अर्थित्वानुपपत्तिः ।பு⁴ஜ்யக்³நிஹோத்ராதி³க்ரியாவத்ஸ்யாத் இதி சேத் , ந ; கைவல்யப²லே ஜ்ஞாநே க்ரியாப²லார்தி²த்வாநுபபத்தே꞉ । கைவல்யப²லே ஹி ஜ்ஞாநே ப்ராப்தே, ஸர்வத꞉ஸம்ப்லுதோத³கப²லே கூபதடாகாதி³க்ரியாப²லார்தி²த்வாபா⁴வவத் , ப²லாந்தரே தத்ஸாத⁴நபூ⁴தாயாம் வா க்ரியாயாம் அர்தி²த்வாநுபபத்தி꞉ ।

न हि राज्यप्राप्तिफले कर्मणि व्यापृतस्य क्षेत्रमात्रप्राप्तिफले व्यापारः उपपद्यते, तद्विषयं वा अर्थित्वम् ।ந ஹி ராஜ்யப்ராப்திப²லே கர்மணி வ்யாப்ருதஸ்ய க்ஷேத்ரமாத்ரப்ராப்திப²லே வ்யாபார꞉ உபபத்³யதே, தத்³விஷயம் வா அர்தி²த்வம் ।

तस्मात् न कर्मणोऽस्ति निःश्रेयससाधनत्वम् । न च ज्ञानकर्मणोः समुच्चितयोः । नापि ज्ञानस्य कैवल्यफलस्य कर्मसाहाय्यापेक्षा, अविद्यानिवर्तकत्वेन विरोधात् ।தஸ்மாத் ந கர்மணோ(அ)ஸ்தி நி꞉ஶ்ரேயஸஸாத⁴நத்வம் । ந ச ஜ்ஞாநகர்மணோ꞉ ஸமுச்சிதயோ꞉ । நாபி ஜ்ஞாநஸ்ய கைவல்யப²லஸ்ய கர்மஸாஹாய்யாபேக்ஷா, அவித்³யாநிவர்தகத்வேந விரோதா⁴த் ।

न हि तमः तमसः निवर्तकम् । अतः केवलमेव ज्ञानं निःश्रेयससाधनम् इति ।ந ஹி தம꞉ தமஸ꞉ நிவர்தகம் । அத꞉ கேவலமேவ ஜ்ஞாநம் நி꞉ஶ்ரேயஸஸாத⁴நம் இதி ।

न ; नित्याकरणे प्रत्यवायप्राप्तेः, कैवल्यस्य च नित्यत्वात् । यत् तावत् केवलाज्ज्ञानात् कैवल्यप्राप्तिः इत्येतत् , तत् असत् ; यतः नित्यानां कर्मणां श्रुत्युक्तानाम् अकरणे प्रत्यवायः नरकादिप्राप्तिलक्षणः स्यात् ।ந ; நித்யாகரணே ப்ரத்யவாயப்ராப்தே꞉, கைவல்யஸ்ய ச நித்யத்வாத் । யத் தாவத் கேவலாஜ்ஜ்ஞாநாத் கைவல்யப்ராப்தி꞉ இத்யேதத் , தத் அஸத் ; யத꞉ நித்யாநாம் கர்மணாம் ஶ்ருத்யுக்தாநாம் அகரணே ப்ரத்யவாய꞉ நரகாதி³ப்ராப்திலக்ஷண꞉ ஸ்யாத் ।

ननु एवं तर्हि कर्मभ्यो मोक्षो नास्ति इति अनिर्मोक्ष एव । नैष दोषः ; नित्यत्वात् मोक्षस्य । नित्यानां कर्मणाम् अनुष्ठानात् प्रत्यवायस्य अप्राप्तिः, प्रतिषिद्धस्य च अकरणात् अनिष्टशरीरानुपपत्तिः, काम्यानां च वर्जनात् इष्टशरीरानुपपत्तिः, वर्तमानशरीरारम्भकस्य च कर्मणः फलोपभोगक्षये पतिते अस्मिन् शरीरे देहान्तरोत्पत्तौ च कारणाभावात् आत्मनः रागादीनां च अकरणे स्वरूपावस्थानमेव कैवल्यमिति अयत्नसिद्धं कैवल्यम् इति ।நநு ஏவம் தர்ஹி கர்மப்⁴யோ மோக்ஷோ நாஸ்தி இதி அநிர்மோக்ஷ ஏவ । நைஷ தோ³ஷ꞉ ; நித்யத்வாத் மோக்ஷஸ்ய । நித்யாநாம் கர்மணாம் அநுஷ்டா²நாத் ப்ரத்யவாயஸ்ய அப்ராப்தி꞉, ப்ரதிஷித்³த⁴ஸ்ய ச அகரணாத் அநிஷ்டஶரீராநுபபத்தி꞉, காம்யாநாம் ச வர்ஜநாத் இஷ்டஶரீராநுபபத்தி꞉, வர்தமாநஶரீராரம்ப⁴கஸ்ய ச கர்மண꞉ ப²லோபபோ⁴க³க்ஷயே பதிதே அஸ்மிந் ஶரீரே தே³ஹாந்தரோத்பத்தௌ ச காரணாபா⁴வாத் ஆத்மந꞉ ராகா³தீ³நாம் ச அகரணே ஸ்வரூபாவஸ்தா²நமேவ கைவல்யமிதி அயத்நஸித்³த⁴ம் கைவல்யம் இதி ।

अतिक्रान्तानेकजन्मान्तरकृतस्य स्वर्गनरकादिप्राप्तिफलस्य अनारब्धकार्यस्य उपभोगानुपपत्तेः क्षयाभावः इति चेत् ,அதிக்ராந்தாநேகஜந்மாந்தரக்ருதஸ்ய ஸ்வர்க³நரகாதி³ப்ராப்திப²லஸ்ய அநாரப்³த⁴கார்யஸ்ய உபபோ⁴கா³நுபபத்தே꞉ க்ஷயாபா⁴வ꞉ இதி சேத் ,

न ; नित्यकर्मानुष्ठानायासदुःखोपभोगस्य तत्फलोपभोगत्वोपपत्तेः । प्रायश्चित्तवद्वा पूर्वोपात्तदुरितक्षयार्थं नित्यं कर्म । आरब्धानां च कर्मणाम् उपभोगेनैव क्षीणत्वात् अपूर्वाणां च कर्मणाम् अनारम्भे अयत्नसिद्धं कैवल्यमिति ।ந ; நித்யகர்மாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉கோ²பபோ⁴க³ஸ்ய தத்ப²லோபபோ⁴க³த்வோபபத்தே꞉ । ப்ராயஶ்சித்தவத்³வா பூர்வோபாத்தது³ரிதக்ஷயார்த²ம் நித்யம் கர்ம । ஆரப்³தா⁴நாம் ச கர்மணாம் உபபோ⁴கே³நைவ க்ஷீணத்வாத் அபூர்வாணாம் ச கர்மணாம் அநாரம்பே⁴ அயத்நஸித்³த⁴ம் கைவல்யமிதி ।

न ; ‘तमेव विदित्वातिमृत्युमेति नान्यः पन्था विद्यतेऽयनाय’ (श्वे. उ. ३ । ८) इति विद्याया अन्यः पन्थाः मोक्षाय न विद्यते इति श्रुतेः, चर्मवदाकाशवेष्टनासम्भववत् अविदुषः मोक्षासम्भवश्रुतेः, ‘ज्ञानात्कैवल्यमाप्नोति’ ( ? ) इति च पुराणस्मृतेः ;ந ; ‘தமேவ விதி³த்வாதிம்ருத்யுமேதி நாந்ய꞉ பந்தா² வித்³யதே(அ)யநாய’ (ஶ்வே. உ. 3 । 8) இதி வித்³யாயா அந்ய꞉ பந்தா²꞉ மோக்ஷாய ந வித்³யதே இதி ஶ்ருதே꞉, சர்மவதா³காஶவேஷ்டநாஸம்ப⁴வவத் அவிது³ஷ꞉ மோக்ஷாஸம்ப⁴வஶ்ருதே꞉, ‘ஜ்ஞாநாத்கைவல்யமாப்நோதி’ ( ? ) இதி ச புராணஸ்ம்ருதே꞉ ;

अनारब्धफलानां पुण्यानां कर्मणां क्षयानुपपत्तेश्च । यथा पूर्वोपात्तानां दुरितानाम् अनारब्धफलानां सम्भवः, तथा पुण्यानाम् अनारब्धफलानां स्यात्सम्भवः । तेषां च देहान्तरम् अकृत्वा क्षयानुपपत्तौ मोक्षानुपपत्तिः ।அநாரப்³த⁴ப²லாநாம் புண்யாநாம் கர்மணாம் க்ஷயாநுபபத்தேஶ்ச । யதா² பூர்வோபாத்தாநாம் து³ரிதாநாம் அநாரப்³த⁴ப²லாநாம் ஸம்ப⁴வ꞉, ததா² புண்யாநாம் அநாரப்³த⁴ப²லாநாம் ஸ்யாத்ஸம்ப⁴வ꞉ । தேஷாம் ச தே³ஹாந்தரம் அக்ருத்வா க்ஷயாநுபபத்தௌ மோக்ஷாநுபபத்தி꞉ ।

धर्माधर्महेतूनां च रागद्वेषमोहानाम् अन्यत्र आत्मज्ञानात् उच्छेदानुपपत्तेः धर्माधर्मोच्छेदानुपपत्तिः ।த⁴ர்மாத⁴ர்மஹேதூநாம் ச ராக³த்³வேஷமோஹாநாம் அந்யத்ர ஆத்மஜ்ஞாநாத் உச்சே²தா³நுபபத்தே꞉ த⁴ர்மாத⁴ர்மோச்சே²தா³நுபபத்தி꞉ ।

नित्यानां च कर्मणां पुण्यफलत्वश्रुतेः, ‘वर्णा आश्रमाश्च स्वकर्मनिष्ठाः’ (गौ. ध. सू. २ । २ । २९) इत्यादिस्मृतेश्च कर्मक्षयानुपपत्तिः ॥நித்யாநாம் ச கர்மணாம் புண்யப²லத்வஶ்ருதே꞉, ‘வர்ணா ஆஶ்ரமாஶ்ச ஸ்வகர்மநிஷ்டா²꞉’ (கௌ³. த⁴. ஸூ. 2 । 2 । 29) இத்யாதி³ஸ்ம்ருதேஶ்ச கர்மக்ஷயாநுபபத்தி꞉ ॥

ये तु आहुः — नित्यानि कर्माणि दुःखरूपत्वात् पूर्वकृतदुरितकर्मणां फलमेव, न तु तेषां स्वरूपव्यतिरेकेण अन्यत् फलम् अस्ति, अश्रुतत्वात् , जीवनादिनिमित्ते च विधानात् इति । न अप्रवृत्तानां कर्मणां फलदानासम्भवात् ; दुःखफलविशेषानुपपत्तिश्च स्यात् ।யே து ஆஹு꞉ — நித்யாநி கர்மாணி து³꞉க²ரூபத்வாத் பூர்வக்ருதது³ரிதகர்மணாம் ப²லமேவ, ந து தேஷாம் ஸ்வரூபவ்யதிரேகேண அந்யத் ப²லம் அஸ்தி, அஶ்ருதத்வாத் , ஜீவநாதி³நிமித்தே ச விதா⁴நாத் இதி । ந அப்ரவ்ருத்தாநாம் கர்மணாம் ப²லதா³நாஸம்ப⁴வாத் ; து³꞉க²ப²லவிஶேஷாநுபபத்திஶ்ச ஸ்யாத் ।

यदुक्तं पूर्वजन्मकृतदुरितानां कर्मणां फलं नित्यकर्मानुष्ठानायासदुःखं भुज्यत इति, तदसत् । न हि मरणकाले फलदानाय अनङ्कुरीभूतस्य कर्मणः फलम् अन्यकर्मारब्धे जन्मनि उपभुज्यते इति उपपत्तिः ।யது³க்தம் பூர்வஜந்மக்ருதது³ரிதாநாம் கர்மணாம் ப²லம் நித்யகர்மாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²ம் பு⁴ஜ்யத இதி, தத³ஸத் । ந ஹி மரணகாலே ப²லதா³நாய அநங்குரீபூ⁴தஸ்ய கர்மண꞉ ப²லம் அந்யகர்மாரப்³தே⁴ ஜந்மநி உபபு⁴ஜ்யதே இதி உபபத்தி꞉ ।

अन्यथा स्वर्गफलोपभोगाय अग्निहोत्रादिकर्मारब्धे जन्मनि नरकफलोपभोगानुपपत्तिः न स्यात् ।அந்யதா² ஸ்வர்க³ப²லோபபோ⁴கா³ய அக்³நிஹோத்ராதி³கர்மாரப்³தே⁴ ஜந்மநி நரகப²லோபபோ⁴கா³நுபபத்தி꞉ ந ஸ்யாத் ।

तस्य दुरितस्य दुःखविशेषफलत्वानुपपत्तेश्च — अनेकेषु हि दुरितेषु सम्भवत्सु भिन्नदुःखसाधनफलेषु नित्यकर्मानुष्ठानायासदुःखमात्रफलेषु कल्प्यमानेषु द्वन्द्वरोगादिबाधनं निर्निमित्तं न हि शक्यते कल्पयितुम् , नित्यकर्मानुष्ठानायासदुःखमेव पूर्वोपात्तदुरितफलं न शिरसा पाषाणवहनादिदुःखमिति ।தஸ்ய து³ரிதஸ்ய து³꞉க²விஶேஷப²லத்வாநுபபத்தேஶ்ச — அநேகேஷு ஹி து³ரிதேஷு ஸம்ப⁴வத்ஸு பி⁴ந்நது³꞉க²ஸாத⁴நப²லேஷு நித்யகர்மாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²மாத்ரப²லேஷு கல்ப்யமாநேஷு த்³வந்த்³வரோகா³தி³பா³த⁴நம் நிர்நிமித்தம் ந ஹி ஶக்யதே கல்பயிதும் , நித்யகர்மாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²மேவ பூர்வோபாத்தது³ரிதப²லம் ந ஶிரஸா பாஷாணவஹநாதி³து³꞉க²மிதி ।

अप्रकृतं च इदम् उच्यते — नित्यकर्मानुष्ठानायासदुःखं पूर्वकृतदुरितकर्मफलम् इति ।அப்ரக்ருதம் ச இத³ம் உச்யதே — நித்யகர்மாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²ம் பூர்வக்ருதது³ரிதகர்மப²லம் இதி ।

कथम् ?கத²ம் ?

अप्रसूतफलस्य हि पूर्वकृतदुरितस्य क्षयः न उपपद्यत इति प्रकृतम् । तत्र प्रसूतफलस्य कर्मणः फलं नित्यकर्मानुष्ठानायासदुःखम् आह भवान् , न अप्रसूतफलस्येति ।அப்ரஸூதப²லஸ்ய ஹி பூர்வக்ருதது³ரிதஸ்ய க்ஷய꞉ ந உபபத்³யத இதி ப்ரக்ருதம் । தத்ர ப்ரஸூதப²லஸ்ய கர்மண꞉ ப²லம் நித்யகர்மாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²ம் ஆஹ ப⁴வாந் , ந அப்ரஸூதப²லஸ்யேதி ।

अथ सर्वमेव पूर्वकृतं दुरितं प्रसूतफलमेव इति मन्यते भवान् , ततः नित्यकर्मानुष्ठानायासदुःखमेव फलम् इति विशेषणम् अयुक्तम् । नित्यकर्मविध्यानर्थक्यप्रसङ्गश्च, उपभोगेनैव प्रसूतफलस्य दुरितकर्मणः क्षयोपपत्तेः ।அத² ஸர்வமேவ பூர்வக்ருதம் து³ரிதம் ப்ரஸூதப²லமேவ இதி மந்யதே ப⁴வாந் , தத꞉ நித்யகர்மாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²மேவ ப²லம் இதி விஶேஷணம் அயுக்தம் । நித்யகர்மவித்⁴யாநர்த²க்யப்ரஸங்க³ஶ்ச, உபபோ⁴கே³நைவ ப்ரஸூதப²லஸ்ய து³ரிதகர்மண꞉ க்ஷயோபபத்தே꞉ ।

किञ्च, श्रुतस्य नित्यस्य कर्मणः दुःखं चेत् फलम् , नित्यकर्मानुष्ठानायासादेव तत् दृश्यते व्यायामादिवत् ; तत् अन्यस्य इति कल्पनानुपपत्तिः ।கிஞ்ச, ஶ்ருதஸ்ய நித்யஸ்ய கர்மண꞉ து³꞉க²ம் சேத் ப²லம் , நித்யகர்மாநுஷ்டா²நாயாஸாதே³வ தத் த்³ருஶ்யதே வ்யாயாமாதி³வத் ; தத் அந்யஸ்ய இதி கல்பநாநுபபத்தி꞉ ।

जीवनादिनिमित्ते च विधानात् , नित्यानां कर्मणां प्रायश्चित्तवत् पूर्वकृतदुरितफलत्वानुपपत्तिः । यस्मिन् पापकर्मणि निमित्ते यत् विहितं प्रायश्चित्तम् न तु तस्य पापस्य तत् फलम् । अथ तस्यैव पापस्य निमित्तस्य प्रायश्चित्तदुःखं फलम् , जीवनादिनिमित्तेऽपि नित्यकर्मानुष्ठानायासदुःखं जीवनादिनिमित्तस्यैव फलं प्रसज्येत, नित्यप्रायश्चित्तयोः नैमित्तिकत्वाविशेषात् ।ஜீவநாதி³நிமித்தே ச விதா⁴நாத் , நித்யாநாம் கர்மணாம் ப்ராயஶ்சித்தவத் பூர்வக்ருதது³ரிதப²லத்வாநுபபத்தி꞉ । யஸ்மிந் பாபகர்மணி நிமித்தே யத் விஹிதம் ப்ராயஶ்சித்தம் ந து தஸ்ய பாபஸ்ய தத் ப²லம் । அத² தஸ்யைவ பாபஸ்ய நிமித்தஸ்ய ப்ராயஶ்சித்தது³꞉க²ம் ப²லம் , ஜீவநாதி³நிமித்தே(அ)பி நித்யகர்மாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²ம் ஜீவநாதி³நிமித்தஸ்யைவ ப²லம் ப்ரஸஜ்யேத, நித்யப்ராயஶ்சித்தயோ꞉ நைமித்திகத்வாவிஶேஷாத் ।

किञ्च अन्यत् — नित्यस्य काम्यस्य च अग्निहोत्रादेः अनुष्ठानायासदुःखस्य तुल्यत्वात् नित्यानुष्ठानायासदुःखमेव पूर्वकृतदुरितस्य फलम् , न तु काम्यानुष्ठानायासदुःखम् इति विशेषो नास्तीति तदपि पूर्वकृतदुरितफलं प्रसज्येत ।கிஞ்ச அந்யத் — நித்யஸ்ய காம்யஸ்ய ச அக்³நிஹோத்ராதே³꞉ அநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²ஸ்ய துல்யத்வாத் நித்யாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²மேவ பூர்வக்ருதது³ரிதஸ்ய ப²லம் , ந து காம்யாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²ம் இதி விஶேஷோ நாஸ்தீதி தத³பி பூர்வக்ருதது³ரிதப²லம் ப்ரஸஜ்யேத ।

तथा च सति नित्यानां फलाश्रवणात् तद्विधानान्यथानुपपत्तेश्च नित्यानुष्ठानायासदुःखं पूर्वकृतदुरितफलम् इति अर्थापत्तिकल्पना च अनुपपन्ना,ததா² ச ஸதி நித்யாநாம் ப²லாஶ்ரவணாத் தத்³விதா⁴நாந்யதா²நுபபத்தேஶ்ச நித்யாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²ம் பூர்வக்ருதது³ரிதப²லம் இதி அர்தா²பத்திகல்பநா ச அநுபபந்நா,

एवं विधानान्यथानुपपत्तेः अनुष्ठानायासदुःखव्यतिरिक्तफलत्वानुमानाच्च नित्यानाम् ।ஏவம் விதா⁴நாந்யதா²நுபபத்தே꞉ அநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²வ்யதிரிக்தப²லத்வாநுமாநாச்ச நித்யாநாம் ।

विरोधाच्च ; विरुद्धं च इदम् उच्यते — नित्यकर्मणा अनुष्टीयमानेन अन्यस्य कर्मणः फलं भुज्यते इति अभ्युपगम्यमाने स एव उपभोगः नित्यस्य कर्मणः फलम् इति, नित्यस्य कर्मणः फलाभाव इति च विरुद्धम् उच्यते ।விரோதா⁴ச்ச ; விருத்³த⁴ம் ச இத³ம் உச்யதே — நித்யகர்மணா அநுஷ்டீயமாநேந அந்யஸ்ய கர்மண꞉ ப²லம் பு⁴ஜ்யதே இதி அப்⁴யுபக³ம்யமாநே ஸ ஏவ உபபோ⁴க³꞉ நித்யஸ்ய கர்மண꞉ ப²லம் இதி, நித்யஸ்ய கர்மண꞉ ப²லாபா⁴வ இதி ச விருத்³த⁴ம் உச்யதே ।

किञ्च, काम्याग्निहोत्रादौ अनुष्ठीयमाने नित्यमपि अग्निहोत्रादि तन्त्रेणैव अनुष्ठितं भवतीति तदायासदुःखेनैव काम्याग्निहोत्रादिफलम् उपक्षीणं स्यात् , तत्तन्त्रत्वात् ।கிஞ்ச, காம்யாக்³நிஹோத்ராதௌ³ அநுஷ்டீ²யமாநே நித்யமபி அக்³நிஹோத்ராதி³ தந்த்ரேணைவ அநுஷ்டி²தம் ப⁴வதீதி ததா³யாஸது³꞉கே²நைவ காம்யாக்³நிஹோத்ராதி³ப²லம் உபக்ஷீணம் ஸ்யாத் , தத்தந்த்ரத்வாத் ।

अथ काम्याग्निहोत्रादिफलम् अन्यदेव स्वर्गादि, तदनुष्ठानायासदुःखमपि भिन्नं प्रसज्येत । न च तदस्ति, दृष्टविरोधात् ; न हि काम्यानुष्ठानायासदुःखात् केवलनित्यानुष्ठानायासदुःखं भिन्नं दृश्यते ।அத² காம்யாக்³நிஹோத்ராதி³ப²லம் அந்யதே³வ ஸ்வர்கா³தி³, தத³நுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²மபி பி⁴ந்நம் ப்ரஸஜ்யேத । ந ச தத³ஸ்தி, த்³ருஷ்டவிரோதா⁴த் ; ந ஹி காம்யாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉கா²த் கேவலநித்யாநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²ம் பி⁴ந்நம் த்³ருஶ்யதே ।

किञ्च अन्यत् — अविहितमप्रतिषिद्धं च कर्म तत्कालफलम् , न तु शास्त्रचोदितं प्रतिषिद्धं वा तत्कालफलं भवेत् । तदा स्वर्गादिष्वपि अदृष्टफलाशासनेन उद्यमो न स्यात् ।கிஞ்ச அந்யத் — அவிஹிதமப்ரதிஷித்³த⁴ம் ச கர்ம தத்காலப²லம் , ந து ஶாஸ்த்ரசோதி³தம் ப்ரதிஷித்³த⁴ம் வா தத்காலப²லம் ப⁴வேத் । ததா³ ஸ்வர்கா³தி³ஷ்வபி அத்³ருஷ்டப²லாஶாஸநேந உத்³யமோ ந ஸ்யாத் ।

अग्निहोत्रादीनामेव कर्मस्वरूपाविशेषे अनुष्ठानायासदुःखमात्रेण उपक्षयः नित्यानाम् ; स्वर्गादिमहाफलत्वं काम्यानाम् , अङ्गेतिकर्तव्यताद्याधिक्ये तु असति, फलकामित्वमात्रेणेति ।அக்³நிஹோத்ராதீ³நாமேவ கர்மஸ்வரூபாவிஶேஷே அநுஷ்டா²நாயாஸது³꞉க²மாத்ரேண உபக்ஷய꞉ நித்யாநாம் ; ஸ்வர்கா³தி³மஹாப²லத்வம் காம்யாநாம் , அங்கே³திகர்தவ்யதாத்³யாதி⁴க்யே து அஸதி, ப²லகாமித்வமாத்ரேணேதி ।

तस्माच्च न नित्यानां कर्मणाम् अदृष्टफलाभावः कदाचिदपि उपपद्यते । अतश्च अविद्यापूर्वकस्य कर्मणः विद्यैव शुभस्य अशुभस्य वा क्षयकारणम् अशेषतः, न नित्यकर्मानुष्ठानम् ।தஸ்மாச்ச ந நித்யாநாம் கர்மணாம் அத்³ருஷ்டப²லாபா⁴வ꞉ கதா³சித³பி உபபத்³யதே । அதஶ்ச அவித்³யாபூர்வகஸ்ய கர்மண꞉ வித்³யைவ ஶுப⁴ஸ்ய அஶுப⁴ஸ்ய வா க்ஷயகாரணம் அஶேஷத꞉, ந நித்யகர்மாநுஷ்டா²நம் ।

अविद्याकामबीजं हि सर्वमेव कर्म । तथा च उपपादितमविद्वद्विषयं कर्म, विद्वद्विषया च सर्वकर्मसंन्यासपूर्विका ज्ञाननिष्ठा —அவித்³யாகாமபீ³ஜம் ஹி ஸர்வமேவ கர்ம । ததா² ச உபபாதி³தமவித்³வத்³விஷயம் கர்ம, வித்³வத்³விஷயா ச ஸர்வகர்மஸம்ந்யாஸபூர்விகா ஜ்ஞாநநிஷ்டா² —

‘उभौ तौ न विजानीतः’ (भ. गी. २ । १९) ‘वेदाविनाशिनं नित्यम्’ (भ. गी. २ । २१) ‘ज्ञानयोगेन साङ्ख्यानां कर्मयोगेन योगिनाम्’ (भ. गी. ३ । ३) ‘अज्ञानां कर्मसङ्गिनाम्’ (भ. गी. ३ । २६) ‘तत्त्ववित्तु महाबाहो गुणा गुणेषु वर्तन्ते इति मत्वा न सज्जते’ (भ. गी. ३ । २८) ‘सर्वकर्माणि मनसा संन्यस्यास्ते’ (भ. गी. ५ । १३) ‘नैव किञ्चित् करोमीति युक्तो मन्येत तत्त्ववित्’ (भ. गी. ५ । ८), अर्थात् अज्ञः करोमि इति ;‘உபௌ⁴ தௌ ந விஜாநீத꞉’ (ப⁴. கீ³. 2 । 19) ‘வேதா³விநாஶிநம் நித்யம்’ (ப⁴. கீ³. 2 । 21) ‘ஜ்ஞாநயோகே³ந ஸாங்க்²யாநாம் கர்மயோகே³ந யோகி³நாம்’ (ப⁴. கீ³. 3 । 3) ‘அஜ்ஞாநாம் கர்மஸங்கி³நாம்’ (ப⁴. கீ³. 3 । 26) ‘தத்த்வவித்து மஹாபா³ஹோ கு³ணா கு³ணேஷு வர்தந்தே இதி மத்வா ந ஸஜ்ஜதே’ (ப⁴. கீ³. 3 । 28) ‘ஸர்வகர்மாணி மநஸா ஸம்ந்யஸ்யாஸ்தே’ (ப⁴. கீ³. 5 । 13) ‘நைவ கிஞ்சித் கரோமீதி யுக்தோ மந்யேத தத்த்வவித்’ (ப⁴. கீ³. 5 । 8), அர்தா²த் அஜ்ஞ꞉ கரோமி இதி ;

आरुरुक्षोः कर्म कारणम् , आरूढस्य योगस्थस्य शम एव कारणम् ; उदाराः त्रयोऽपि अज्ञाः, ‘ज्ञानी त्वात्मैव मे मतम्’ (भ. गी. ७ । १८)ஆருருக்ஷோ꞉ கர்ம காரணம் , ஆரூட⁴ஸ்ய யோக³ஸ்த²ஸ்ய ஶம ஏவ காரணம் ; உதா³ரா꞉ த்ரயோ(அ)பி அஜ்ஞா꞉, ‘ஜ்ஞாநீ த்வாத்மைவ மே மதம்’ (ப⁴. கீ³. 7 । 18)

‘अज्ञाः कर्मिणः गतागतं कामकामाः लभन्ते’ ; अनन्याश्चिन्तयन्तो मां नित्ययुक्ताः यथोक्तम् आत्मानम् आकाशकल्पम् उपासते ।‘அஜ்ஞா꞉ கர்மிண꞉ க³தாக³தம் காமகாமா꞉ லப⁴ந்தே’ ; அநந்யாஶ்சிந்தயந்தோ மாம் நித்யயுக்தா꞉ யதோ²க்தம் ஆத்மாநம் ஆகாஶகல்பம் உபாஸதே ।

‘ददामि बुद्धियोगं तं येन मामुपयान्ति ते’, अर्थात् न कर्मिणः अज्ञाः उपयान्ति ।‘த³தா³மி பு³த்³தி⁴யோக³ம் தம் யேந மாமுபயாந்தி தே’, அர்தா²த் ந கர்மிண꞉ அஜ்ஞா꞉ உபயாந்தி ।

भगवत्कर्मकारिणः ये युक्ततमा अपि कर्मिणः अज्ञाः, ते उत्तरोत्तरहीनफलत्यागावसानसाधनाः ;ப⁴க³வத்கர்மகாரிண꞉ யே யுக்ததமா அபி கர்மிண꞉ அஜ்ஞா꞉, தே உத்தரோத்தரஹீநப²லத்யாகா³வஸாநஸாத⁴நா꞉ ;

अनिर्देश्याक्षरोपासकास्तु ‘अद्वेष्टा सर्वभूतानाम्’ (भ. गी. १२ । १३) इति आध्यायपरिसमाप्ति उक्तसाधनाः क्षेत्राध्यायाद्यध्यायत्रयोक्तज्ञानसाधनाश्च ।அநிர்தே³ஶ்யாக்ஷரோபாஸகாஸ்து ‘அத்³வேஷ்டா ஸர்வபூ⁴தாநாம்’ (ப⁴. கீ³. 12 । 13) இதி ஆத்⁴யாயபரிஸமாப்தி உக்தஸாத⁴நா꞉ க்ஷேத்ராத்⁴யாயாத்³யத்⁴யாயத்ரயோக்தஜ்ஞாநஸாத⁴நாஶ்ச ।

अधिष्ठानादिपञ्चकहेतुकसर्वकर्मसंन्यासिनां आत्मैकत्वाकर्तृत्वज्ञानवतां परस्यां ज्ञाननिष्ठायां वर्तमानानां भगवत्तत्त्वविदाम् अनिष्टादिकर्मफलत्रयं परमहंसपरिव्राजकानामेव लब्धभगवत्स्वरूपात्मैकत्वशरणानां न भवति ; भवत्येव अन्येषामज्ञानां कर्मिणामसंन्यासिनाम् इत्येषः गीताशास्त्रोक्तकर्तव्यार्थस्य विभागः ॥அதி⁴ஷ்டா²நாதி³பஞ்சகஹேதுகஸர்வகர்மஸம்ந்யாஸிநாம் ஆத்மைகத்வாகர்த்ருத்வஜ்ஞாநவதாம் பரஸ்யாம் ஜ்ஞாநநிஷ்டா²யாம் வர்தமாநாநாம் ப⁴க³வத்தத்த்வவிதா³ம் அநிஷ்டாதி³கர்மப²லத்ரயம் பரமஹம்ஸபரிவ்ராஜகாநாமேவ லப்³த⁴ப⁴க³வத்ஸ்வரூபாத்மைகத்வஶரணாநாம் ந ப⁴வதி ; ப⁴வத்யேவ அந்யேஷாமஜ்ஞாநாம் கர்மிணாமஸம்ந்யாஸிநாம் இத்யேஷ꞉ கீ³தாஶாஸ்த்ரோக்தகர்தவ்யார்த²ஸ்ய விபா⁴க³꞉ ॥

अविद्यापूर्वकत्वं सर्वस्य कर्मणः असिद्धमिति चेत् ,அவித்³யாபூர்வகத்வம் ஸர்வஸ்ய கர்மண꞉ அஸித்³த⁴மிதி சேத் ,

न ; ब्रह्महत्यादिवत् । यद्यपि शास्त्रावगतं नित्यं कर्म, तथापि अविद्यावत एव भवति ।ந ; ப்³ரஹ்மஹத்யாதி³வத் । யத்³யபி ஶாஸ்த்ராவக³தம் நித்யம் கர்ம, ததா²பி அவித்³யாவத ஏவ ப⁴வதி ।

यथा प्रतिषेधशास्त्रावगतमपि ब्रह्महत्यादिलक्षणं कर्म अनर्थकारणम् अविद्याकामादिदोषवतः भवति, अन्यथा प्रवृत्त्यनुपपत्तेः, तथा नित्यनैमित्तिककाम्यान्यपीति ।யதா² ப்ரதிஷேத⁴ஶாஸ்த்ராவக³தமபி ப்³ரஹ்மஹத்யாதி³லக்ஷணம் கர்ம அநர்த²காரணம் அவித்³யாகாமாதி³தோ³ஷவத꞉ ப⁴வதி, அந்யதா² ப்ரவ்ருத்த்யநுபபத்தே꞉, ததா² நித்யநைமித்திககாம்யாந்யபீதி ।

देहव्यतिरिक्तात्मनि अज्ञाते प्रवृत्तिः नित्यादिकर्मसु अनुपपन्ना इति चेत् ।தே³ஹவ்யதிரிக்தாத்மநி அஜ்ஞாதே ப்ரவ்ருத்தி꞉ நித்யாதி³கர்மஸு அநுபபந்நா இதி சேத் ।

न ; चलनात्मकस्य कर्मणः अनात्मकर्तृकस्य ‘अहं करोमि’ इति प्रवृत्तिदर्शनात् ।ந ; சலநாத்மகஸ்ய கர்மண꞉ அநாத்மகர்த்ருகஸ்ய ‘அஹம் கரோமி’ இதி ப்ரவ்ருத்தித³ர்ஶநாத் ।

देहादिसङ्घाते अहंप्रत्ययः गौणः, न मिथ्या इति चेत् , न ; तत्कार्येष्वपि गौणत्वोपपत्तेः ।தே³ஹாதி³ஸங்கா⁴தே அஹம்ப்ரத்யய꞉ கௌ³ண꞉, ந மித்²யா இதி சேத் , ந ; தத்கார்யேஷ்வபி கௌ³ணத்வோபபத்தே꞉ ।

आत्मीये देहादिसङ्घाते अहंप्रत्ययः गौणः ; यथा आत्मीये पुत्रे ‘आत्मा वै पुत्रनामासि’ (तै. आ. एका. २ । ११) इति, लोके च ‘मम प्राण एव अयं गौः’ इति, तद्वत् । नैवायं मिथ्याप्रत्ययः । मिथ्याप्रत्ययस्तु स्थाणुपुरुषयोः अगृह्यमाणविशेषयोः ।ஆத்மீயே தே³ஹாதி³ஸங்கா⁴தே அஹம்ப்ரத்யய꞉ கௌ³ண꞉ ; யதா² ஆத்மீயே புத்ரே ‘ஆத்மா வை புத்ரநாமாஸி’ (தை. ஆ. ஏகா. 2 । 11) இதி, லோகே ச ‘மம ப்ராண ஏவ அயம் கௌ³꞉’ இதி, தத்³வத் । நைவாயம் மித்²யாப்ரத்யய꞉ । மித்²யாப்ரத்யயஸ்து ஸ்தா²ணுபுருஷயோ꞉ அக்³ருஹ்யமாணவிஶேஷயோ꞉ ।

न गौणप्रत्ययस्य मुख्यकार्यार्थता, अधिकरणस्तुत्यर्थत्वात् लुप्तोपमाशब्देन ।ந கௌ³ணப்ரத்யயஸ்ய முக்²யகார்யார்த²தா, அதி⁴கரணஸ்துத்யர்த²த்வாத் லுப்தோபமாஶப்³தே³ந ।

यथा ‘सिंहो देवदत्तः’ ‘अग्निर्माणवकः’ इति सिंह इव अग्निरिव क्रौर्यपैङ्गल्यादिसामान्यवत्त्वात् देवदत्तमाणवकाधिकरणस्तुत्यर्थमेव, न तु सिंहकार्यम् अग्निकार्यं वा गौणशब्दप्रत्ययनिमित्तं किञ्चित्साध्यते ; मिथ्याप्रत्ययकार्यं तु अनर्थमनुभवति इति ।யதா² ‘ஸிம்ஹோ தே³வத³த்த꞉’ ‘அக்³நிர்மாணவக꞉’ இதி ஸிம்ஹ இவ அக்³நிரிவ க்ரௌர்யபைங்க³ல்யாதி³ஸாமாந்யவத்த்வாத் தே³வத³த்தமாணவகாதி⁴கரணஸ்துத்யர்த²மேவ, ந து ஸிம்ஹகார்யம் அக்³நிகார்யம் வா கௌ³ணஶப்³த³ப்ரத்யயநிமித்தம் கிஞ்சித்ஸாத்⁴யதே ; மித்²யாப்ரத்யயகார்யம் து அநர்த²மநுப⁴வதி இதி ।

गौणप्रत्ययविषयं जानाति ‘नैष सिंहः देवदत्तः’, तथा ‘नायमग्निर्माणवकः’ इति । तथा गौणेन देहादिसङ्घातेन आत्मना कृतं कर्म न मुख्येन अहंप्रत्ययविषयेण आत्मना कृतं स्यात् । न हि गौणसिंहाग्निभ्यां कृतं कर्म मुख्यसिंहाग्निभ्यां कृतं स्यात् । न च क्रौर्येण पैङ्गल्येन वा मुख्यसिंहाग्न्योः कार्यं किञ्चित् क्रियते, स्तुत्यर्थत्वेन उपक्षीणत्वात् ।கௌ³ணப்ரத்யயவிஷயம் ஜாநாதி ‘நைஷ ஸிம்ஹ꞉ தே³வத³த்த꞉’, ததா² ‘நாயமக்³நிர்மாணவக꞉’ இதி । ததா² கௌ³ணேந தே³ஹாதி³ஸங்கா⁴தேந ஆத்மநா க்ருதம் கர்ம ந முக்²யேந அஹம்ப்ரத்யயவிஷயேண ஆத்மநா க்ருதம் ஸ்யாத் । ந ஹி கௌ³ணஸிம்ஹாக்³நிப்⁴யாம் க்ருதம் கர்ம முக்²யஸிம்ஹாக்³நிப்⁴யாம் க்ருதம் ஸ்யாத் । ந ச க்ரௌர்யேண பைங்க³ல்யேந வா முக்²யஸிம்ஹாக்³ந்யோ꞉ கார்யம் கிஞ்சித் க்ரியதே, ஸ்துத்யர்த²த்வேந உபக்ஷீணத்வாத் ।

स्तूयमानौ च जानीतः ‘न अहं सिंहः’ ‘न अहम् अग्निः’ इति ; न हि ‘सिंहस्य कर्म मम अग्नेश्च’ इति । तथा ‘न सङ्घातस्य कर्म मम मुख्यस्य आत्मनः’ इति प्रत्ययः युक्ततरः स्यात् ; न पुनः ‘अहं कर्ता मम कर्म’ इति ।ஸ்தூயமாநௌ ச ஜாநீத꞉ ‘ந அஹம் ஸிம்ஹ꞉’ ‘ந அஹம் அக்³நி꞉’ இதி ; ந ஹி ‘ஸிம்ஹஸ்ய கர்ம மம அக்³நேஶ்ச’ இதி । ததா² ‘ந ஸங்கா⁴தஸ்ய கர்ம மம முக்²யஸ்ய ஆத்மந꞉’ இதி ப்ரத்யய꞉ யுக்ததர꞉ ஸ்யாத் ; ந புந꞉ ‘அஹம் கர்தா மம கர்ம’ இதி ।

यच्च आहुः ‘आत्मीयैः स्मृतीच्छाप्रयत्नैः कर्महेतुभिरात्मा कर्म करोति’ इति, न ; तेषां मिथ्याप्रत्ययपूर्वकत्वात् । मिथ्याप्रत्ययनिमित्तेष्टानिष्टानुभूतक्रियाफलजनितसंस्कारपूर्वकाः हि स्मृतीच्छाप्रयत्नादयः ।யச்ச ஆஹு꞉ ‘ஆத்மீயை꞉ ஸ்ம்ருதீச்சா²ப்ரயத்நை꞉ கர்மஹேதுபி⁴ராத்மா கர்ம கரோதி’ இதி, ந ; தேஷாம் மித்²யாப்ரத்யயபூர்வகத்வாத் । மித்²யாப்ரத்யயநிமித்தேஷ்டாநிஷ்டாநுபூ⁴தக்ரியாப²லஜநிதஸம்ஸ்காரபூர்வகா꞉ ஹி ஸ்ம்ருதீச்சா²ப்ரயத்நாத³ய꞉ ।

यथा अस्मिन् जन्मनि देहादिसङ्घाताभिमानरागद्वेषादिकृतौ धर्माधर्मौ तत्फलानुभवश्च, तथा अतीते अतीततरेऽपि जन्मनि इति अनादिरविद्याकृतः संसारः अतीतोऽनागतश्च अनुमेयः ।யதா² அஸ்மிந் ஜந்மநி தே³ஹாதி³ஸங்கா⁴தாபி⁴மாநராக³த்³வேஷாதி³க்ருதௌ த⁴ர்மாத⁴ர்மௌ தத்ப²லாநுப⁴வஶ்ச, ததா² அதீதே அதீததரே(அ)பி ஜந்மநி இதி அநாதி³ரவித்³யாக்ருத꞉ ஸம்ஸார꞉ அதீதோ(அ)நாக³தஶ்ச அநுமேய꞉ ।

ततश्च सर्वकर्मसंन्याससहितज्ञाननिष्ठया आत्यन्तिकः संसारोपरम इति सिद्धम् । अविद्यात्मकत्वाच्च देहाभिमानस्य, तन्निवृत्तौ देहानुपपत्तेः संसारानुपपत्तिः ।ததஶ்ச ஸர்வகர்மஸம்ந்யாஸஸஹிதஜ்ஞாநநிஷ்ட²யா ஆத்யந்திக꞉ ஸம்ஸாரோபரம இதி ஸித்³த⁴ம் । அவித்³யாத்மகத்வாச்ச தே³ஹாபி⁴மாநஸ்ய, தந்நிவ்ருத்தௌ தே³ஹாநுபபத்தே꞉ ஸம்ஸாராநுபபத்தி꞉ ।

देहादिसङ्घाते आत्माभिमानः अविद्यात्मकः । न हि लोके ‘गवादिभ्योऽन्योऽहम् , मत्तश्चान्ये गवादयः’ इति जानन् तान् ‘अहम्’ इति मन्यते कश्चित् ।தே³ஹாதி³ஸங்கா⁴தே ஆத்மாபி⁴மாந꞉ அவித்³யாத்மக꞉ । ந ஹி லோகே ‘க³வாதி³ப்⁴யோ(அ)ந்யோ(அ)ஹம் , மத்தஶ்சாந்யே க³வாத³ய꞉’ இதி ஜாநந் தாந் ‘அஹம்’ இதி மந்யதே கஶ்சித் ।

अजानंस्तु स्थाणौ पुरुषविज्ञानवत् अविवेकतः देहादिसङ्घाते कुर्यात् ‘अहम्’ इति प्रत्ययम् , न विवेकतः जानन् । यस्तु ‘आत्मा वै पुत्र नामासि’ (तै. आ. एका. २ । ११) इति पुत्रे अहंप्रत्ययः, स तु जन्यजनकसम्बन्धनिमित्तः गौणः । गौणेन च आत्मना भोजनादिवत् परमार्थकार्यं न शक्यते कर्तुम् , गौणसिंहाग्निभ्यां मुख्यसिंहाग्निकार्यवत् ॥அஜாநம்ஸ்து ஸ்தா²ணௌ புருஷவிஜ்ஞாநவத் அவிவேகத꞉ தே³ஹாதி³ஸங்கா⁴தே குர்யாத் ‘அஹம்’ இதி ப்ரத்யயம் , ந விவேகத꞉ ஜாநந் । யஸ்து ‘ஆத்மா வை புத்ர நாமாஸி’ (தை. ஆ. ஏகா. 2 । 11) இதி புத்ரே அஹம்ப்ரத்யய꞉, ஸ து ஜந்யஜநகஸம்ப³ந்த⁴நிமித்த꞉ கௌ³ண꞉ । கௌ³ணேந ச ஆத்மநா போ⁴ஜநாதி³வத் பரமார்த²கார்யம் ந ஶக்யதே கர்தும் , கௌ³ணஸிம்ஹாக்³நிப்⁴யாம் முக்²யஸிம்ஹாக்³நிகார்யவத் ॥

अदृष्टविषयचोदनाप्रामाण्यात् आत्मकर्तव्यं गौणैः देहेन्द्रियात्मभिः क्रियत एव इति चेत् ,அத்³ருஷ்டவிஷயசோத³நாப்ராமாண்யாத் ஆத்மகர்தவ்யம் கௌ³ணை꞉ தே³ஹேந்த்³ரியாத்மபி⁴꞉ க்ரியத ஏவ இதி சேத் ,

न ; अविद्याकृतात्मत्वात्तेषाम् । न च गौणाः आत्मानः देहेन्द्रियादयः ;ந ; அவித்³யாக்ருதாத்மத்வாத்தேஷாம் । ந ச கௌ³ணா꞉ ஆத்மாந꞉ தே³ஹேந்த்³ரியாத³ய꞉ ;

किं तर्हि ?கிம் தர்ஹி ?

मिथ्याप्रत्ययेनैव अनात्मानः सन्तः आत्मत्वमापाद्यन्ते, तद्भावे भावात् , तदभावे च अभावात् ।மித்²யாப்ரத்யயேநைவ அநாத்மாந꞉ ஸந்த꞉ ஆத்மத்வமாபாத்³யந்தே, தத்³பா⁴வே பா⁴வாத் , தத³பா⁴வே ச அபா⁴வாத் ।

अविवेकिनां हि अज्ञानकाले बालानां दृश्यते ‘दीर्घोऽहम्’ ‘गौरोऽहम्’ इति देहादिसङ्घाते अहंप्रत्ययः । न तु विवेकिनाम् ‘अन्योऽहं देहादिसङ्घातात्’ इति जानतां तत्काले देहादिसङ्घाते अहंप्रत्ययः भवति ।அவிவேகிநாம் ஹி அஜ்ஞாநகாலே பா³லாநாம் த்³ருஶ்யதே ‘தீ³ர்கோ⁴(அ)ஹம்’ ‘கௌ³ரோ(அ)ஹம்’ இதி தே³ஹாதி³ஸங்கா⁴தே அஹம்ப்ரத்யய꞉ । ந து விவேகிநாம் ‘அந்யோ(அ)ஹம் தே³ஹாதி³ஸங்கா⁴தாத்’ இதி ஜாநதாம் தத்காலே தே³ஹாதி³ஸங்கா⁴தே அஹம்ப்ரத்யய꞉ ப⁴வதி ।

तस्मात् मिथ्याप्रत्ययाभावे अभावात् तत्कृत एव, न गौणः ।தஸ்மாத் மித்²யாப்ரத்யயாபா⁴வே அபா⁴வாத் தத்க்ருத ஏவ, ந கௌ³ண꞉ ।

पृथग्गृह्यमाणविशेषसामान्ययोर्हि सिंहदेवदत्तयोः अग्निमाणवकयोर्वा गौणः प्रत्ययः शब्दप्रयोगो वा स्यात् , न अगृह्यमाणविशेषसामान्ययोः ।ப்ருத²க்³க்³ருஹ்யமாணவிஶேஷஸாமாந்யயோர்ஹி ஸிம்ஹதே³வத³த்தயோ꞉ அக்³நிமாணவகயோர்வா கௌ³ண꞉ ப்ரத்யய꞉ ஶப்³த³ப்ரயோகோ³ வா ஸ்யாத் , ந அக்³ருஹ்யமாணவிஶேஷஸாமாந்யயோ꞉ ।

यत्तु उक्तम् ‘श्रुतिप्रामाण्यात्’ इति, तत् न ; तत्प्रामाण्यस्य अदृष्टविषयत्वात् । प्रत्यक्षादिप्रमाणानुपलब्धे हि विषये अग्निहोत्रादिसाध्यसाधनसम्बन्धे श्रुतेः प्रामाण्यम् , न प्रत्यक्षादिविषये, अदृष्टदर्शनार्थविषयत्वात् प्रामाण्यस्य ।யத்து உக்தம் ‘ஶ்ருதிப்ராமாண்யாத்’ இதி, தத் ந ; தத்ப்ராமாண்யஸ்ய அத்³ருஷ்டவிஷயத்வாத் । ப்ரத்யக்ஷாதி³ப்ரமாணாநுபலப்³தே⁴ ஹி விஷயே அக்³நிஹோத்ராதி³ஸாத்⁴யஸாத⁴நஸம்ப³ந்தே⁴ ஶ்ருதே꞉ ப்ராமாண்யம் , ந ப்ரத்யக்ஷாதி³விஷயே, அத்³ருஷ்டத³ர்ஶநார்த²விஷயத்வாத் ப்ராமாண்யஸ்ய ।

तस्मात् न दृष्टमिथ्याज्ञाननिमित्तस्य अहंप्रत्ययस्य देहादिसङ्घाते गौणत्वं कल्पयितुं शक्यम् ।தஸ்மாத் ந த்³ருஷ்டமித்²யாஜ்ஞாநநிமித்தஸ்ய அஹம்ப்ரத்யயஸ்ய தே³ஹாதி³ஸங்கா⁴தே கௌ³ணத்வம் கல்பயிதும் ஶக்யம் ।

न हि श्रुतिशतमपि ‘शीतोऽग्निरप्रकाशो वा’ इति ब्रुवत् प्रामाण्यमुपैति । यदि ब्रूयात् ‘शीतोऽग्निरप्रकाशो वा’ इति, तथापि अर्थान्तरं श्रुतेः विवक्षितं कल्प्यम् , प्रामाण्यान्यथानुपपत्तेः, न तु प्रमाणान्तरविरुद्धं स्ववचनविरुद्धं वा ।ந ஹி ஶ்ருதிஶதமபி ‘ஶீதோ(அ)க்³நிரப்ரகாஶோ வா’ இதி ப்³ருவத் ப்ராமாண்யமுபைதி । யதி³ ப்³ரூயாத் ‘ஶீதோ(அ)க்³நிரப்ரகாஶோ வா’ இதி, ததா²பி அர்தா²ந்தரம் ஶ்ருதே꞉ விவக்ஷிதம் கல்ப்யம் , ப்ராமாண்யாந்யதா²நுபபத்தே꞉, ந து ப்ரமாணாந்தரவிருத்³த⁴ம் ஸ்வவசநவிருத்³த⁴ம் வா ।

कर्मणः मिथ्याप्रत्ययवत्कर्तृकत्वात् कर्तुरभावे श्रुतेरप्रामाण्यमिति चेत् ,கர்மண꞉ மித்²யாப்ரத்யயவத்கர்த்ருகத்வாத் கர்துரபா⁴வே ஶ்ருதேரப்ராமாண்யமிதி சேத் ,

न ; ब्रह्मविद्यायामर्थवत्त्वोपपत्तेः ॥ந ; ப்³ரஹ்மவித்³யாயாமர்த²வத்த்வோபபத்தே꞉ ॥

कर्मविधिश्रुतिवत् ब्रह्मविद्याविधिश्रुतेरपि अप्रामाण्यप्रसङ्ग इति चेत् ,கர்மவிதி⁴ஶ்ருதிவத் ப்³ரஹ்மவித்³யாவிதி⁴ஶ்ருதேரபி அப்ராமாண்யப்ரஸங்க³ இதி சேத் ,

न ; बाधकप्रत्ययानुपपत्तेः । यथा ब्रह्मविद्याविधिश्रुत्या आत्मनि अवगते देहादिसङ्घाते अहंप्रत्ययः बाध्यते, तथा आत्मन्येव आत्मावगतिः न कदाचित् केनचित् कथञ्चिदपि बाधितुं शक्या, फलाव्यतिरेकादवगतेः, यथा अग्निः उष्णः प्रकाशश्च इति ।ந ; பா³த⁴கப்ரத்யயாநுபபத்தே꞉ । யதா² ப்³ரஹ்மவித்³யாவிதி⁴ஶ்ருத்யா ஆத்மநி அவக³தே தே³ஹாதி³ஸங்கா⁴தே அஹம்ப்ரத்யய꞉ பா³த்⁴யதே, ததா² ஆத்மந்யேவ ஆத்மாவக³தி꞉ ந கதா³சித் கேநசித் கத²ஞ்சித³பி பா³தி⁴தும் ஶக்யா, ப²லாவ்யதிரேகாத³வக³தே꞉, யதா² அக்³நி꞉ உஷ்ண꞉ ப்ரகாஶஶ்ச இதி ।

न च एवं कर्मविधिश्रुतेरप्रामाण्यम् , पूर्वपूर्वप्रवृत्तिनिरोधेन उत्तरोत्तरापूर्वप्रवृत्तिजननस्य प्रत्यगात्माभिमुख्येन प्रवृत्त्युत्पादनार्थत्वात् । मिथ्यात्वेऽपि उपायस्य उपेयसत्यतया सत्यत्वमेव स्यात् , यथा अर्थवादानां विधिशेषाणाम् ;ந ச ஏவம் கர்மவிதி⁴ஶ்ருதேரப்ராமாண்யம் , பூர்வபூர்வப்ரவ்ருத்திநிரோதே⁴ந உத்தரோத்தராபூர்வப்ரவ்ருத்திஜநநஸ்ய ப்ரத்யகா³த்மாபி⁴முக்²யேந ப்ரவ்ருத்த்யுத்பாத³நார்த²த்வாத் । மித்²யாத்வே(அ)பி உபாயஸ்ய உபேயஸத்யதயா ஸத்யத்வமேவ ஸ்யாத் , யதா² அர்த²வாதா³நாம் விதி⁴ஶேஷாணாம் ;

लोकेऽपि बालोन्मत्तादीनां पयआदौ पाययितव्ये चूडावर्धनादिवचनम् ।லோகே(அ)பி பா³லோந்மத்தாதீ³நாம் பயஆதௌ³ பாயயிதவ்யே சூடா³வர்த⁴நாதி³வசநம் ।

प्रकारान्तरस्थानां च साक्षादेव वा प्रामाण्यं सिद्धम् , प्रागात्मज्ञानात् देहाभिमाननिमित्तप्रत्यक्षादिप्रामाण्यवत् ।ப்ரகாராந்தரஸ்தா²நாம் ச ஸாக்ஷாதே³வ வா ப்ராமாண்யம் ஸித்³த⁴ம் , ப்ராகா³த்மஜ்ஞாநாத் தே³ஹாபி⁴மாநநிமித்தப்ரத்யக்ஷாதி³ப்ராமாண்யவத் ।

यत्तु मन्यसे — स्वयमव्याप्रियमाणोऽपि आत्मा संनिधिमात्रेण करोति, तदेव मुख्यं कर्तृत्वमात्मनः ; यथा राजा युध्यमानेषु योधेषु युध्यत इति प्रसिद्धं स्वयमयुध्यमानोऽपि संनिधानादेव जितः पराजितश्चेति, तथा सेनापतिः वाचैव करोति ; क्रियाफलसम्बन्धश्च राज्ञः सेनापतेश्च दृष्टः । यथा च ऋत्विक्कर्म यजमानस्य, तथा देहादीनां कर्म आत्मकृतं स्यात् , फलस्य आत्मगामित्वात् ।யத்து மந்யஸே — ஸ்வயமவ்யாப்ரியமாணோ(அ)பி ஆத்மா ஸம்நிதி⁴மாத்ரேண கரோதி, ததே³வ முக்²யம் கர்த்ருத்வமாத்மந꞉ ; யதா² ராஜா யுத்⁴யமாநேஷு யோதே⁴ஷு யுத்⁴யத இதி ப்ரஸித்³த⁴ம் ஸ்வயமயுத்⁴யமாநோ(அ)பி ஸம்நிதா⁴நாதே³வ ஜித꞉ பராஜிதஶ்சேதி, ததா² ஸேநாபதி꞉ வாசைவ கரோதி ; க்ரியாப²லஸம்ப³ந்த⁴ஶ்ச ராஜ்ஞ꞉ ஸேநாபதேஶ்ச த்³ருஷ்ட꞉ । யதா² ச ருத்விக்கர்ம யஜமாநஸ்ய, ததா² தே³ஹாதீ³நாம் கர்ம ஆத்மக்ருதம் ஸ்யாத் , ப²லஸ்ய ஆத்மகா³மித்வாத் ।

यथा वा भ्रामकस्य लोहभ्रामयितृत्वात् अव्यापृतस्यैव मुख्यमेव कर्तृत्वम् , तथा च आत्मनः इति ।யதா² வா ப்⁴ராமகஸ்ய லோஹப்⁴ராமயித்ருத்வாத் அவ்யாப்ருதஸ்யைவ முக்²யமேவ கர்த்ருத்வம் , ததா² ச ஆத்மந꞉ இதி ।

तत् असत् ; अकुर्वतः कारकत्वप्रसङ्गात् ।தத் அஸத் ; அகுர்வத꞉ காரகத்வப்ரஸங்கா³த் ।

कारकमनेकप्रकारमिति चेत् , न ; राजप्रभृतीनां मुख्यस्यापि कर्तृत्वस्य दर्शनात् । राजा तावत् स्वव्यापारेणापि युध्यते ; योधानां च योधयितृत्वे धनदाने च मुख्यमेव कर्तृत्वम् , तथा जयपराजयफलोपभोगे ।காரகமநேகப்ரகாரமிதி சேத் , ந ; ராஜப்ரப்⁴ருதீநாம் முக்²யஸ்யாபி கர்த்ருத்வஸ்ய த³ர்ஶநாத் । ராஜா தாவத் ஸ்வவ்யாபாரேணாபி யுத்⁴யதே ; யோதா⁴நாம் ச யோத⁴யித்ருத்வே த⁴நதா³நே ச முக்²யமேவ கர்த்ருத்வம் , ததா² ஜயபராஜயப²லோபபோ⁴கே³ ।

यजमानस्यापि प्रधानत्यागे दक्षिणादाने च मुख्यमेव कर्तृत्वम् ।யஜமாநஸ்யாபி ப்ரதா⁴நத்யாகே³ த³க்ஷிணாதா³நே ச முக்²யமேவ கர்த்ருத்வம் ।

तस्मात् अव्यापृतस्य कर्तृत्वोपचारो यः, सः गौणः इति अवगम्यते । यदि मुख्यं कर्तृत्वं स्वव्यापारलक्षणं नोपलभ्यते राजयजमानप्रभृतीनाम् , तदा संनिधिमात्रेणापि कर्तृत्वं मुख्यं परिकल्प्येत ; यथा भ्रामकस्य लोहभ्रमणेन, न तथा राजयजमानादीनां स्वव्यापारो नोपलभ्यते । तस्मात् संनिधिमात्रेण कर्तृत्वं गौणमेव ।தஸ்மாத் அவ்யாப்ருதஸ்ய கர்த்ருத்வோபசாரோ ய꞉, ஸ꞉ கௌ³ண꞉ இதி அவக³ம்யதே । யதி³ முக்²யம் கர்த்ருத்வம் ஸ்வவ்யாபாரலக்ஷணம் நோபலப்⁴யதே ராஜயஜமாநப்ரப்⁴ருதீநாம் , ததா³ ஸம்நிதி⁴மாத்ரேணாபி கர்த்ருத்வம் முக்²யம் பரிகல்ப்யேத ; யதா² ப்⁴ராமகஸ்ய லோஹப்⁴ரமணேந, ந ததா² ராஜயஜமாநாதீ³நாம் ஸ்வவ்யாபாரோ நோபலப்⁴யதே । தஸ்மாத் ஸம்நிதி⁴மாத்ரேண கர்த்ருத்வம் கௌ³ணமேவ ।

तथा च सति तत्फलसम्बन्धोऽपि गौण एव स्यात् । न गौणेन मुख्यं कार्यं निर्वर्त्यते । तस्मात् असदेव एतत् गीयते ‘देहादीनां व्यापारेण अव्यापृतः आत्मा कर्ता भोक्ता च स्यात्’ इति ।ததா² ச ஸதி தத்ப²லஸம்ப³ந்தோ⁴(அ)பி கௌ³ண ஏவ ஸ்யாத் । ந கௌ³ணேந முக்²யம் கார்யம் நிர்வர்த்யதே । தஸ்மாத் அஸதே³வ ஏதத் கீ³யதே ‘தே³ஹாதீ³நாம் வ்யாபாரேண அவ்யாப்ருத꞉ ஆத்மா கர்தா போ⁴க்தா ச ஸ்யாத்’ இதி ।

भ्रान्तिनिमित्तं तु सर्वम् उपपद्यते, यथा स्वप्ने ; मायायां च एवम् । न च देहाद्यात्मप्रत्ययभ्रान्तिसन्तानविच्छेदेषु सुषुप्तिसमाध्यादिषु कर्तृत्वभोक्तृत्वाद्यनर्थः उपलभ्यते ।ப்⁴ராந்திநிமித்தம் து ஸர்வம் உபபத்³யதே, யதா² ஸ்வப்நே ; மாயாயாம் ச ஏவம் । ந ச தே³ஹாத்³யாத்மப்ரத்யயப்⁴ராந்திஸந்தாநவிச்சே²தே³ஷு ஸுஷுப்திஸமாத்⁴யாதி³ஷு கர்த்ருத்வபோ⁴க்த்ருத்வாத்³யநர்த²꞉ உபலப்⁴யதே ।

तस्मात् भ्रान्तिप्रत्ययनिमित्तः एव अयं संसारभ्रमः, न तु परमार्थः ; इति सम्यग्दर्शनात् अत्यन्त एवोपरम इति सिद्धम् ॥ ६६ ॥தஸ்மாத் ப்⁴ராந்திப்ரத்யயநிமித்த꞉ ஏவ அயம் ஸம்ஸாரப்⁴ரம꞉, ந து பரமார்த²꞉ ; இதி ஸம்யக்³த³ர்ஶநாத் அத்யந்த ஏவோபரம இதி ஸித்³த⁴ம் ॥ 66 ॥

எல்லா தர்மங்களையும் என்கின்றபொழுது அதர்மத்தையும் கொள்ளவேண்டும். ஏன் எனில் நைஷ்கர்ம்யம் = கர்மமற்ற தன்மை, விளக்கப்பட்டுள்ளதால் (நாவிரதோ துச்சரிதாத் = எவன் கெட்ட நடத்தைகளிலிருந்து விரக்தி அடையவில்லையோ, த்யஜ தர்மமதர்மம் ச = தர்மத்தையும் அதர்மத்தையும் விட்டுவிடு என்று சுருதி ஸ்மிருதிகளிலும் கூறப்பட்டுள்ளது.

எல்லா தர்மங்களையும் தியாகம் செய் என்றால் எல்லா கர்மங் களையும் தியாகம் செய் என்று அர்த்தம் செய்யவேண்டும். எல்லா வற்றிற்கும் ஆத்மாவாயும், சமமாயும், எல்லா பூதங்களிடத்தும் நிலை பெற்றிருக்கும் ஈஸ்வரனாயும், நழுவுதல் அற்றவனாயும், கர்ப்பத்தில் இருத்தல், பிறப்பு, மூப்பு, மரணம் ஆகியவைகள் அற்றநானே என்று இவ்வாறு என் ஒருவனையே சரணம் அடை. என்னைத் தவிறவேறு ஒன்றுமில்லை என்று அறிந்துகொள் என்று பொருள்.

நான் இவ்வாறு நிச்சய புத்தியுள்ள உன்னை எல்லா தர்மாதர் மங்களினால் பந்த ரூபமான எல்லா பாபங்களில் இருந்தும் ஸ்வாத்ம பாவத்தை பிரகாசிக்கச் செய்து விடுவிப்பேன். நாசயாம் யாத்மபாவஸ்தோ ஞானதீபேன பாஸ்வதா = நான் இதயத்தில் இருக்கின்றபிரகாச மயமான ஞான தீபத்தினால் நாசம் செய்வேன், என்று கூறப்பட்டது ஆகையால் சோகம் (வருத்தம்) கொள்ளாதே என்பது பொருள்.

இந்த BG_C18_V66_B04_TA முடிக்கின்றபிரகரணம்

இந்த கீதா சாஸ்திரத்தில் நிச்ரேயஸ்ஸிற்கான அதாவது மோக்ஷத்திற்கான சாதனம் ஞானமா? கர்மமா? அல்லது இரண்டுமா?

எதற்காக ௪ந்தேகம் ?

யஜ்ஞாத்வா அம்ருதமச்னுதே = எதை அறிந்து அமிருதத்தை அடைகிறான், ததோ மாம் தத்வதோ ஞாத்வா விசதே ததனந்தரம் = பிறகு என்னை உள்ளவாறு அறிந்து அதன்பின் அடைகிறான், என்பது முதலிய வாக்கியங்களால் ஞானத்தினால் மட்டுமே மோக்ஷத்தை அடைய முடியும் என்று காண்பிக்கிறார். அவ்வாறே கர்மண்யேவாதிகாரஸ்தே, குரு கர்மைவ, முதலிய வாக்கியங்க ளால் கர்மங்களை அவசியம் கடைபிடிக்கவேண்டியதை உபதே சிக்கிறார்.

இவ்வாறு ஞானம் கர்மம் இவைகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அவசியத்தைப் போதிப்பதால் இரண்டையும் சேர்த்தே (சமுச்சயம் செய்து) கடைபிடிப்பதே மோக்ஷத்திற்கு சாதனம் ஆகலாம் என்ற சந்தேகம் உண்டாகலாம்.

இங்கு இந்த விசாரத்தின் (மீமாம்சையின்) பலன்தான் என்ன?

அதனால் இவைகள் மூன்றினுள் ஏதாவது ஒன்றே மோக்ஷத் திற்கு சாதனமாகும். ஆகையால் இதற்கு விஸ்தாரமாக விசாரம் செய்ய வேண்டியது ஆகும்.

(சித்தாந்தத்தின் BG_C18_V66_B11_TA)

ஆத்மக்ஞானமே மோக்ஷத்திற்கு பரம சாதனமாகும். ஏன்எனில் பேதக்ஞானத்தை நிவர்த்தி செய்து கைவல்ய பதத்தில் முடிவதாய் இருப்பதால்.

கிரியா காரக பலபேத புத்தி அவித்யையினால் ஆத்மாவிடத் தில் எப்பொழுதும் பிரவிர்த்திக்கின்றது. ஏனெனில் இது என்னு டைய கர்மா அதற்கு நான் கர்த்தாவாக இருக்கிறேன். நான் இந்த பலனுக்காக கர்மம் செய்யப்போகிறேன் என்று அவித்யையினால் அநாதிகாலமாக பிரவிருத்திக்கிறது.

நான் ஒன்றே, அகர்த்தா கிரியை அற்றவன், பலன் அற்றவன், என்னைக் காட்டிலும் வேறு ஒன்றுமில்லை என்ற ஆத்மவிஷய மான ஞானம் இந்த அவித்யையை நாசம் செய்யக் கூடியது. ஏனெ னில் இவ்வாறாக உண்டாகும் ஆத்மஞானம் கர்ம பிரவிர்த்திக்கு காரணமான பேதபுத்தியை நீக்குவதால் ஆகும்.

து என்ற சொல்லானது கர்மத்தினாலோ அல்லது ஞானகர்ம சமுச்சயத்தினாலோ மோக்ஷப் பிராப்தி அடைய முடியாது என்ப தால் இந்த இரண்டு பக்ஷங்களும் தள்ளப்பட்டதாகிறது.

மோக்ஷமானது காரியம் அல்ல. ஆகையால் கர்மம் அதற்கு சாதனமாகாது. மேலும் எந்த ஒரு நித்ய வஸ்துவும் (ஸ்வத: ஸித்தவஸ்துவும்) கர்மத்தினாலோ, ஞானத்தினாலோ உண்டாக்க முடியாது.

அவ்வாறானால் கேவலம் ஞானமும் அர்த்தமற்றதாகி விடுமே?

அவ்வாறு அல்ல ஏனெனில் அவித்யை ஞானத்தினால் நிவர்த்தி ஆவதினாலேயே மோக்ஷத்தின் அடைவு ஆகிய முடி வான பலன் காணப்படுகிறது. அவித்யை ஆகிய தமஸை நிவர்த்தி செய்கின்றஞானத்தினுடைய கைவல்ய பலத்தின் அடைவானது பிரத்யக்ஷமாய் இருக்கிறது. எவ்வாறு கயிறு முதலிய விஷயத்தில் சர்ப்பம் முதலிய அக்ஞானமாகிய தமசை போக்கடிக்கக் கூடிய தீப பிரகாசத்தின் பலனாகிய சர்ப்பத்தின் (ஞானத்தை) விகல் பத்தை நீக்குதலே ரஜ்ஜுவை (கயிற்றை) மாத்திரம் முடிவாகக் கொண்டதோ அவ்வாறே ஞானமாகும்.

வெட்டுதல், நெருப்பை உண்டாக்குவதற்காக கடைதல் முத லிய செய்கைகளில் கர்த்தா முதலிய காரகங்கள் செயல்படும்பொ ழுது இரண்டாக்குதல் நெருப்பை அடைதல் முதலிய பலன்களைக் காட்டிலும் வேறு பலன்களுடைய வேறு கர்மங்களில் எடுபடமுடி யாதது போல் பயனுடன் கூடிய ஞானநிஷ்ட்டையாகிய ஞாதா முத லிய காரகங்களில் ஆத்ம கைவல்யபலத்தைக் காட்டிலும் வேறு பலனுடைய வேறு கர்மங்களில் பிரவர்த்திக்கமாட்டான். ஆகை யால் ஞான நிஷ்ட்டையானது கர்மத்துடன் கூடியது ஆகாது.

சாப்பிடுதல், அக்னிஹோத்ரம் முதலிய கிரியைகளுக்கு சமா னமாகலாம் என்றால், கூறுவது சரியல்ல. ஏனெனில் கைவல்ய பலத்தை உடைய ஞானத்தில் கர்ம பலத்தில் இச்சை ஏற்படாது. எவ்வாறு பூர்ணமாக நீர் பெருகுகின்றபெரும் குளம் இருக்கையில் கிணறு, சிறு குளம் முதலியவைகளை ஏற்படுத்துவதற்கு விரும்பு வதில்லையோ அவ்வாறே வேறு பலனை அடைவதற்கான சாதனமாகிய வேறு கர்மங்களில் விருப்பமானது அமையாது.

ஒரே ராஜ்யத்தையே அடைய விருப்பமுற்று அதற்கான கர் மத்தில் ஈடுபட்டவன் சிறிய வயலை அடைவதற்காக முயற்சியும், விருப்பமும் கொள்ளமாட்டானோ அவ்வாறு ஆகும்.

ஆகையால் ஒருநாளுகமானது மோக்ஷத்திற்கு சாதன மாகாது. அவ்வாறேஞான கர்ம சமுச்சயமும் ஆகாது. மோக்ஷத் தைப் பலமாக உடைய ஞானத்திற்கு கர்மத்தினுடைய சஹாயத்தை யும் (உதவியையும்) அபேக்ஷிக்கவில்லை. ஏனெனில் ஞானம் அவித்யையை நாசம் செய்கிறது. ஆகையால் ஞானம் கர்மத்திற்கு விரோதியாகும்.

இருளை இருள் போக்காது அல்லவா. ஆகையால் ஞானமாத் திரமே மோக்ஷத்திற்கு சாதனமாகும்.

இவ்வாறு கூறுவது சரியல்ல. நித்யகர்மாவை செய்யாததினால் தீங்கு விளையும். மோக்ஷமோ நித்யமானது. இவ்வாறு இருப்பதி னால் ஞானத்தினால் மாத்திரம் மோக்ஷத்தின் அடைவு உண்டா கும் எனில், அது பொருந்தாது. ஏனெனில் சுருதியில் விதிக்கப் பட்ட நித்யகர்மங்களை அனுஷ்ட்டிக்காவிடில் நரகம் முதலிய தீமைகள் உண்டாகும்.

இவ்வாறானால் கர்மங்களினால் மோக்ஷம் கிடையாது என்ப தால் மோக்ஷமே இல்லை என்றாகிவிடும். ஆனால் மோக்ஷம் நித்தியமாய் இருப்பதால் இந்த தோஷம் ஏற்படாது. நித்ய கர்மங் களை அனுஷ்ட்டானம் செய்வதால் தீமை உண்டாகாது. நிஷித்த (தடை செய்யப்பட்ட) கர்மங்களை அனுஷ்ட்டிக்காததினால் விரும்பத்தகாத சரீரத்தின் அடைவு உண்டாவதில்லை. காமிய கர் மங்களை அனுஷ்ட்டிக்காததால் விருப்பமுள்ள சரீரத்தின் அடைவும் ஏற்படாது. அவ்வாறே இப்பொழுது உள்ள சரீரம் எடுத்ததற்கு காரணமான பிராரப்த கர்மமும் அதன் பலன் அனுபவித்து தீர்ந்த பின் இந்த சரீரம் வீழ்ந்த பின் வேறு தேஹத்தை எடுப்பதற்கான காரணம் இல்லாமையால் சரீரத்தில் உள்ள பற்றினால் ஏற்படும் நரகம் முதலியவைகள் நீங்கி தன் சுவரூபத்திலேயே நிலைத்தல் தான் மோக்ஷம் என்பதினால் பிரயத்தனம் இல்லாமலேயே மோக்ஷம் அடைய முடியும் எனில்.

கடந்த பல ஜன்மங்களில் செய்த ஸ்வர்க்கம் நரகம் முதலிய வற்றை பலனாக உடையதும் இதுவரை பயனைக் கொடுக்கத் தலைப்படாத சஞ்சித கர்மங்களை அனுபவிக்காததால் அந்த கர்மங்கள் அழிந்து போகவில்லை என்றால்?

இவ்வாறு கூறுவது சரியல்ல. ஏனெனில் நித்யகர்மானுஷ்ட்டா னம் செய்யும்பொழுது உண்டாகும் பரிசிரமாகிய துக்கானுபவமா னது, அந்த (பாப) கர்மத்தின் பலனை அனுபவித்தாகிறது. அல்லது பிராயச்சித்த கர்மா போல் நித்ய கர்மாவும் முன்பு செய்த பாபத்தை நாசம் செய்வதாய் இருக்கிறது. பிராரப்த கர்மமானது அனுபவிப்ப தாலேயே நாசம் அடைகிறது. அபூர்வ கர்மங்கள் (புதிய கர்மங்கள்) ஆரம்பம் ஆகாததினால் பிரயத்தனம் இல்லாமலேயே மோக்ஷம் மோஹம் அடையக்கூடியதாகிறது.

நீர் கூறும் சித்தாந்தம் சரியல்ல. ஏனெனில் தமேவ விதித் துவாதிம்ருத்யுமேதி நான்ய: பந்தா வித்யதே அயனாய = அதை அறிந்து மிருத்யுவைக் கடக்கிறான். இதைத் தவிற வேறு மார்க்கம் இல்லை என்று மோக்ஷத்தை அடைவதற்கு வித்யையைத் தவிற (ஞானத்தை தவிற) வேறு வழியில்லை என்று சுருதியினாலும் உரைக்கப்பட்டுள்ளது. அவ்வாறே ஆகாசத்தை சுருட்டுவது எவ்வாறு அசாத்தியமோ அவ்வாறு மோக்ஷம் என்பது அக்ஞானிக்கு அசாத்தியம் என்று சுருதி கூறுகிறது. ஞானத்தி னாலேயே மோக்ஷத்தை அடைகிறான் என்று புராணங்களிலும் ஸ்மிருதிகளிலும் கூறப்பட்டுள்ளது.

பலனைக் கொடுக்கத் தலைபடாத புண்யகர்மங்கள் நாசம் அடையாது. எவ்வாறு முன்பு செய்த பாபகர்மங்கள் பலனைக் கொடுக்க தலைப்படவில்லையோ அவ்வாறே புண்ய கர்மங்க ளும் பலனைக் கொடுக்கத் தலைப்படாததாகிறது. அவர்களுக்கு வேறு தேஹம் எடுக்காமல் அவைகளை நாசமாக்க முடியாததால் மோக்ஷமானது கிடைக்காது.

இதைத் தவிர புண்யம் பாபங்களுக்கு காரணங்களாகிய ராகம், துவேஷம் மோஹம் இவைகளை ஆத்மக்ஞானம் இல்லா மல் வேருடன் போக்க முடியாததால் புண்ய, பாபங்களையும் போக்கமுடியாது.

மேலும் நித்ய கர்மாக்களுக்கு புண்யலோகத்தின் அடைவு ஸ்ருதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளது. அவ்வாறே வர்ணா:ஆச்ரமாச்ச ஸ்வகர்மநிஷ்ட்டா: = என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

நித்யகர்மங்கள் துக்கரூபமாய் இருப்பதால் முன்பு செய்த பாப கர்மங்களின் பலனே ஆகும். அதைத் தவிர வேறான பலன் உண்டு என்று சுருதியில் கேட்கப்படாததாலும் ஜீவித்திருப்பதற்கா கவே விதிக்கப்பட்டுள்ளது என்று எவர்கள் கூறுகிறார்களோ அந்த கொள்கை சரியானது அல்ல. ஏனெனில் கர்மபலத்தைத் தரக்கூடிய கர்மங்கள் செயல்பட துவங்கவில்லை. ஆகையால் பலன் ஏற்படாது. அவ்வாறே நித்யகர்மா அனுஷ்ட்டிப்பதில் ஏற்படும் சிரமமும் வேறு கர்மத்தின் பலனேயாகும்.

முன் ஜன்மங்களில் செய்த பாபகர்மங்களின் பலனால் தான் நித்யகர்மானுஷ்ட்டானத்தால் ஏற்படும் சிரமமாகிய துக்கத்தை அனுபவிக்கின்றான் என்று நீ கூறினாயாகில் அது சரியல்ல. அவ்வாறே மரணகாலத்தில் பலனைக் கொடுக்கக்கூடிய கர்மத்தின் முனையே கிளம்பாத கர்மத்தினால் வேறு கர்மத்தினால் ஆரம்பிக் கப்படும் ஜன்மத்தில் அனுபவிப்பது என்பது பொருந்தாது.

அவ்வாறெனில் ஸ்வர்க்க பல போகத்தின் பொருட்டு அக்னிஹோத்ராதி கர்மங்களால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஜன்மத்திலேயே நரகத்தைத் தோற்றுவிக்கக்கூடிய கர்மபலனை அனுபவித்தல் பொருந்தாமை ஆகாது (பொருந்தும்)

மேலும் நித்திய கர்மாநுஷ்ட்டானத்தினால் ஏற்படும் சிரம மாகிய துக்கம் பாபங்களின் பல ரூப துக்கமாக ஆகாததால் கூறுவது பொருந்தாது. ஏனெனில் மேலும் அநேக துக்க ரூப பலன்களை மாத்திரமே உண்டாக்கும் அநேக விதமாகக் கல்பிக் கப்படுகின்ற துக்க பலனைக் கொடுக்கக்கூடிய சாதனங்களில் த்வந்துவங்கள், வியாதி முதலியவைகளுக்கு காரணமாக கூற முடியாது. அவ்வாறே நித்ய கர்மானுஷ்ட்டானத்தினால் ஏற்படும் ஆயாச துக்கம் முன் செய்த பாபகர்மங்களின் பலன் இல்லை யென்றால் தலையில் கல்லை சுமத்தல் அதன் பலனாகாதா?

அன்றியும் நித்யகர்மங்களை அநுஷ்டிப்பதிலேயுள்ள சிரமமும், துக்கமும் முன்செய்த பாப கர்மத்தின் பயன் என்பது பிரகரணத்தின் கருத்தல்லாததாக இது கூறப்படுகின்றது.

எவ்வாறு?

முன் செய்த பாப கர்மத்தின் பலன் கொடுக்கத் தலைப்படாத பொழுது அந்த பலத்திற்கு நாசம் ஏற்படாது என்பது பிரகரணத் தின் கருத்து. அந்த இடத்தில் வெளிப்பட்ட கர்மத்தின் பலன் நித்ய கர்மானுஷ்ட்டானத்தினால் உண்டாகும் ஆயாச துக்கம் என்று பக வான் கூறினார். ஆனால் அது வெளிப்படாத பாப கர்மத்தின் பல னைக் கூறவில்லை.

ஆகையால் முன்பு செய்த எல்லா பாபகர்மங்கள், பலனை கொடுக்கத் தலைப்பட்டது என்று நீங்கள் கருதினால் நித்யகர்மா னுஷ்டானத்தினால் ஏற்படும் ஆயாச துக்கமே பலம் என்பது பொருந்தாது. அவ்வாறே அனுபவித்துத்தான் பலனைக் கொடுக் கத் தலைப்பட்ட பாபகர்மங்களின் வினை தீரும் என்று நித்யகர் மங்களை விதிக்கும் சாஸ்திரம் வீண் ஆகிவிடும்.

மேலும் வேதத்தில் விதிக்கப்பட்ட நித்யகர்மத்தை அனுஷ்ட் டானம் செய்வதால் உண்டாகும் ஆயாச துக்கமே தேஹ பயிற்சி செய்யும் பொழுது உண்டாகும் சிரமம் போல் கர்மத்தின் பலன் என்றால் அதை வேறு கர்மத்தின் பலன் என்று கொள்ளக்கூடாது.

ஜீவித்தல் முதலியவற்றிற்காக விதிக்கப்பட்ட நித்யகர்மங்கள் பிராயச்சித்த கர்மங்களைப் போல் முன்பு செய்த பாபகர்மங்களின் பலனாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. எப்பொழுது பாப கர்மங்க ளுக்கு பிராயச்சித்த கர்மம் விதிக்கப்பட்டதோ அப்பொழுது அது பாபத்தின் பலனாகாது. ஆகையால் அந்த பாப கர்மத்தின் கார ணத்திற்குத்தான் பிராயச்சித்த கர்மத்தை அனுஷ்ட்டிப்பதினால் ஏற்படும் ஆயாச துக்கம் பலன் எனில் ஜீவித்தல் முதலியவற்றின் காரணத்திற்கும் நித்யகர்மானுஷ்ட்டானத்தால் ஏற்படும் ஆயாச துக்கம் பலனாகும். ஆகையால் நித்ய கர்மமும், பிராயச் சித்தகர்ம மும் ஒரே வகைதான்.

மேலும் வேறு ஒரு தோஷம் உள்ளது. அது என்னவெனில் நித்யகர்மாவை அனுஷ்ட்டிப்பதால் உண்டாகும் துக்கமும், காமியகர்மங்களாகிய அக்னி ஹோத்திராதிகள் செய்யும்பொழுது ஏற்படும் சிரமமும் ஒன்றேயாகும். ஆதலால் நித்யகர்மாவினால் உண்டாகும் சிரமம் முன்பு செய்த பாப கர்மத்தின் பலன் என்றும், காமிய கர்ம அனுஷ்ட்டானத்தினால் ஏற்படும் சிரமமாகிய துக்கம் அதன் பலனாகாது என்று இவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்வதற்கு விசேஷ காரணம் ஒன்றுமில்லை. ஆகையால் காமிய கர்மங்களை அனுஷ்ட்டித்தால் உண்டாகும் ஆயாச துக்கமும் முன்பு செய்த பாபகர்மத்தின் பலனே ஆகும் என்று ஆகிவிடும்.

அவ்வாறு இருக்கையில் வேதத்தில் நித்யகர்மாக்களுக்கு பலன் கூறாமையால் அவற்றைவிதித்தல் என்பது பொருந்தாததாய் இருப்பதால் நித்ய அனுஷ்ட்டான ஆயாச துக்கம் முன்பு செய்த பாபத்தின் பலனே என்றஅர்த்தா பத்தி பிரமாணம் பொருந்தாது.

இவ்வாறாக நித்ய கர்மவிதியானது பொருந்தாததால் நித்யகர் மங்களை அனுஷ்ட்டித்தலால் உண்டாகும் ஆயாச துக்கங்களைக் காட்டிலும் வேறு பயன் இருக்கிறது என்று அனுமானிக்க வேண்டிவரும்.

அது விரோதமாய் இருப்பதால் நித்ய கர்மாவை அனுஷ்ட்டித்த லால் வேறு கர்மாவின் பலனை அனுபவிக்கிறான் என்று கூறுதல் பொருத்தமாகாது. ஏனெனில் அவ்வாறு எடுத்துக்கொண்டால் அந்த அனுபவிக்கப்பட்ட பலனும் நித்ய கர்மாவின் பலனாகும் என்பதும் நித்யகர்மாவிற்கு பலனில்லை என்று கூறுவதும் விரோதமாகும்.

மேலும் காமிய அக்கினிஹோத்திரம் முதலியவைகள் அனுஷ்ட்டிக்கும்பொழுது நித்ய அக்னி ஹோத்திராதிகளும் ஒரே முறையிலேயே அனுஷ்ட்டிக்கப்படுகின்றன. ஆகையால் அந்த ஆயாச துக்கத்தை அனுபவிப்பதாலேயே காம்ய அக்னி ஹோத்திராதிகளின் பலனும் நாசமாகிவிடும். ஏனெனில் பலன் அதனுடைய அதீனமாய் இருப்பதால் ஆகும்.

இவ்வாறு கருதினால் காமிய அக்னிஹோத்திரம் முதலியவற் றின் பலனாகிய சுவர்க்கம் முதலியவைகள் வேறு அதை அனுஷ்ட்டிப்பதில் உள்ள ஆயாச துக்கபலன் வேறு என்று ஆகி விடும். இதில் விரோதம் காணப்படுவதால், அவ்வாறு அல்ல. காமிய கர்மாக்கள் அனுஷ்ட்டிக்கப்படும் ஆயாச துக்கத்தைக் காட்டிலும் கேவல நித்யகர்மாவை அனுஷ்ட்டித்தலால் ஏற்படும் ஆயாச துக்கம் வேறு அல்ல.

மேலும் விதிக்கப்பட்ட, விலக்கப்பட்ட கர்மங்களைக் காட்டி லும் வேறு கர்மா அதை அனுஷ்ட்டிக்கும் சமயத்திலேயே பல னைக் கொடுப்பதாய் இருக்கிறது. சாஸ்திரத்தில் விதிக்கப்பட்ட, விலக்கப்பட்ட கர்மமோ அந்த சமயத்திலேயே பலனைக் கொடுப் பதாய் இல்லை. அவ்வாறு கொடுப்பதாய் இருந்தால் அதிருஷ்ட்ட பலன்களாகிய ஸ்வர்க்கம் முதலிய பலன்களைக் குறித்து ஒருவ ரும் முயற்சி செய்யமாட்டார்கள்.

அக்னிஹோத்ரம் முதலிய இயல்பாகவே பேதம் இல்லாது இருந்தால் அந்த நித்யகர்மா அனுஷ்ட்டிக்கும்பொழுது ஏற்படும் ஆயாச துக்கத்தை அனுபவிப்பதாலேயே வேறு பலன் இல்லாமல் போவதும், காம்ய கர்மாவை அனுஷ்ட்டிப்பதற்கு நித்யகர்மாவை அனுஷ்ட்டிப்பதில் உள்ள சிரமமே இருக்கிறது. அதற்கு குறை வாக இல்லை. இருந்தபோதிலும் பலனை விரும்புவதாலேயே சுவர்க்கம் முதலிய பலன்கள் கிடைக்கும் என்று கல்பிக்கமுடியாது.

ஆகையால் எப்பொழுதும் நித்ய கர்மாவிற்கு அதிருஷ்ட்ட பலனே ஏற்படாது என்பது ஒருபொழுதும் சித்திக்காது. ஆகை யால் எல்லா சுப, அசுப கர்மங்களுக்கும் அவித்யை காரணமாய் இருப்பதால் ஞானத்தினாலேயே அவை முற்றிலும் நாசத்தை அடையும், நித்ய கர்மானுஷ்ட்டானத்தினால் அல்ல என்பது சித் திக்கிறது.

ஏனெனில் எல்லாக் கர்மங்களும் அவித்யை, காமம் இவை களை காரணமுடையதாய் இருக்கிறது. அவ்வாறேஉணர்த் தப்பட்டது. கர்மம் அவித்வான் (அக்ஞானி) விஷயமாகும். வித்வா னுடைய (ஞானியினுடைய) விஷயம் எல்லாக் கர்மங்களையும் தியாகம் செய்தலுடன் கூடிய ஞானநிஷ்ட்டையாகும்.

உபௌ தௌ ந விஜானித: = அவ்விருவரும் அறியவில்லை. வேதாவிநாசினம் நித்யம் = அழியாததாக நித்யம் அறிகிறான். ஞானயோகேன சாங்கியானாம், கர்மயோகேன யோகினாம் = ஞான யோகத்தால் சாங்கியர்களுக்கும் கர்ம யோகத்தால் கர்மயோ கிகளுக்கும், அக்ஞானாம் கர்மசங்கினாம் = கர்மத்தில் பற்றுள்ள அக்ஞானிகளுக்கு தத்வவித்து = தத்துவத்தை அறிந்தவன், குணா குணேஷு வர்தந்தே இதி மத்வா ந சஜ்ஜதே = குணங்கள் குணங்க ளிலேயே இருக்கின்றன என்று அதில் பந்தப்படுவதில்லை. சர்வ கர்மாணி மனஸா ஸந்யஸ்யாஸ்தே = எல்லாக் கர்மங்களையும் சய்து விட்டு இருக்கிறான். நைவ கிஞ்ச்சித் கரோமீதி யுக்தோ மன்யேத தத்வவித் = தத்துவத்தை அறிந்த ஞானி நான் செய்தேன் என்று சிறிதும் நினைப்பதில்லை, என்றால் அக்ஞானி தான் அவ்வாறு நினைப்பான்.

சித்த சுத்தி அடைந்து மேல் நிலையை அடைய விரும்புபவ னுக்கு கர்மம் சாதனமாகும். சித்தி அடைந்தவனாய் ஞான யோகத் தில் நிற்பதற்கு சமமே, (அகக்கரண தண்டமே) காரணமாகும். அக் ஞானிகளாகிய மூன்று வகையான பக்தர்களும் மேலானவர்களே. ஆனாலும் ஞானியே ஆத்மாவாகிய எனது சொரூபமாகும் என் பது என் கருத்தாகும்.

அக்ஞானிகளாகிய கர்மிகள் வந்து போகின்றகாமனைகளை அடைகிறார்கள். எப்பொழுதும் வேறு ஒன்றையும் நினைக்காமல் முன்பு கூறப்பட்ட லக்ஷணங்களோடு கூடிய ஆகாயத்திற்கு ஒப்பா யும், நிர்மலமாயும் உள்ள ஆத்மாவாகிய என்னையே சிந்தித்துக் கொண்டு உபாசிக்கிறார்கள்.

ததாமி புத்தியோகம் தம் தேன மாமுபயாந்தி தே = நான் அவர்களுக்கு புத்தியோகத்தைத் தருகிறேன் அதனால் அவர்கள் என்னை அடைகிறார்கள், என்பதால் கர்மிகளாகிய அக்ஞானிகள் என்னை அடையமாட்டார்கள் என்பதாகும்.

பகவானின் பொருட்டு கர்மத்தைச் செய்யும் உத்தமமான யோகிகளாயினும் கர்மிகளான அக்ஞானிகளே. அவர்கள் பலனை தியாகம் செய்கின்றவரையில் உள்ள எல்லா தாழ்ந்த சாதனங்களில் ஈடுபட்டவர்களாகிறார்கள்.

இவ்வாறுதான் இருக்கிறது என்று நிர்தேசம் செய்யமுடியாத அக்ஷரத்தை உபாசிப்பவர்கள், அத்வேஷ்ட்டா சர்வபூதானாம் = எல்லா பூதங்களிடத்தும் துவேஷம் இல்லாதவன், என்பது முதல் அத்தியாயம் முடியும் வரையிலும் கூறப்பட்ட சாதனங்களையும், பதிமூன்றாவது அத்யாயம் முதல் மூன்று அத்தியாயங்களிலும் கூறப்பட்ட சாதனங்களை உடையவர்கள்.

அதிஷ்ட்டானம் (உடம்பு) முதலிய ஐந்து காரணங்களுடன் கூடிய எல்லா கர்மங்களையும் தியாகம் செய்த, ஆத்மா ஒன்றே என்றும் கிரியை அற்றவர் என்றும் அறிந்த, மேலான ஞான நிஷ்ட்டையில் நிலைத்திருக்கின்ற பகவானுடைய தத்துவத்தை அறிந்த, பகவானுடைய ஸ்வரூபமாகிய ஆத்ம ஏகத்வத்தை சர ணடைந்த பரமஹம்ஸ பரிவ்ராஜக சந்நியாசிகளுக்கு பாவம், புண் யம், மிச்ரம் ஆகிய கர்மபலன்கள் மூன்றும் கிடையாது. மற்றவர் கள் சந்நியாசம் அற்றவர்களாகிய கர்மிகளுக்கு இந்த மூன்று பலன் களும் உண்டு என்று இந்த கீதா சாஸ்திரத்தில் கர்த்தவ்யம் (செய்ய வேண்டியது) அகர்த்தவ்யம் (செய்யவேண்டியதில்லை) என்று இரண்டு விதமாக பிரித்துக் கூறப்பட்டது.

எல்லாக் கர்மங்களும் அவித்யையை காரணமாக உடையது என்பது பொருந்தவில்லை என்றால்.

அவ்வாறு அல்ல. பிரஹ்ம்மஹத்தி முதலிய பாப கர்மங்களைப் போல் எல்லாக் கர்மங்களும் அவித்தையினால் ஏற்பட்டவையே. நித்ய கர்மா சாஸ்திரத்தில் விதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் அது அவித்யை உடைய புருஷனுக்கே அந்த கர்மா விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

எவ்வாறு விலக்கப்பட்ட சாஸ்திரத்தில் உள்ள பிரஹ்மஹத்தி முதலிய கர்மங்களை செய்வதற்கு அநர்த்தத்திற்கு காரணமாகிய அவித்யை முதலிய தோஷங்களே காரணமாகிறது. வேறு காரணமல்ல. அவ்வாறே நித்ய, நைமித்திக, காமிய கர்மங்களில் ப்ரவிர்த்திப்பதற்கும் அவித்யா, காமம் முதலிய தோஷங்களே காரணமாகும்.

ஆனால் ஆத்மாவை சரீரத்தைக் காட்டிலும் வேறு என்று அறியாமல் நித்ய நைமித்திக முதலிய கர்மங்களில் பிரவிர்த்தியா னது ஏற்படாது.

அவ்வாறு கூறுவது சரியல்ல. ஏனெனில் ஆத்மா எதற்கு கர்த்தா வாக இல்லையோ அவ்வாறே அசைதல் ரூபமான(அக்ஞானிகளின்) கர்மத்தில் நான் கர்த்தா என்றபிரவிர்த்தியானது காணப்படுகிறது.

தேஹம் முதலியவற்றின் சேர்க்கையினாலேயே நான் என்றும் எண்ணம் உபசாரமாக விளங்குகிறது. மித்தை அல்ல என்று கூறுதல் சரியல்ல. ஏனெனில் அவ்வாறு எடுத்துக்கொண்டால் அவைகளின் காரியங்களும் உபசாரமாகவே இருக்கும்.

எவ்வாறு ஆத்மாவை புத்ர நாமாஸி = ஏ புத்திரனே! நீ என்னு டைய ஆத்மா, என்ற சுருதியில் கூறி உள்ளவாறு தன்னுடைய புத்திரன் நான் என்ற பாவத்தை அடைகிறான். அவ்வாறே சம்சாரத் தில் (உலகில்) இந்த பசு என்னுடைய பிராணன் என்று தனக்குப் பிரியமான வஸ்துக்களில் நான் என்ற பாவம் ஏற்படுகிறதோ அவ்வாறே தேஹம் முதலிய சேர்க்கையிலும் நான் என்ற பாவம் விளங்குகிறது. அது மித்தை அல்ல. மித்தையாகவே தோன்றினால் அது எவ்வாறு ஸ்தாணு (கட்டை) புருஷன் என்ற பேதம் அறியா மல் ஸ்தாணுவினிடத்தில் புருஷனுடைய தோற்றம் உண்டாகிறது.

அவ்வாறு உபசாரமாக வந்த எண்ணம் முக்கியமான காரியத் திற்கு பயன்படாது. உபமை உருபு தொக்கி நிற்றலால் இந்த பிரகர ணத்தை துதிப்பதற்காக வந்ததாகும்.

எவ்வாறு தேவதத்தன் சிங்கமாயிருக்கிறான், மாணவன் நெருப்பாயிருக்கிறான் என்று சிங்கம் போல் குரூரமாயும், நெருப்பு போல் பொன்னிறமாயிருக்கிறான் என்ற ஒப்புவமையால் மாணாக்கனைப் புகழும் பொருட்டேயாம். உபசார வாசகமானது சிஹ்மத்தினுடைய கார்யம் போன்றது, அக்னியின் கார்யம் போன் றது என்று குறிப்பிடுவதற்கு சிறிதும் காரணமாக ஆகாது. ஆனால் (ஜன்ம மரணரூபமான) மித்யா கார்யமாகிய அநர்த்தம் (புருஷனால்) அனுபவிக்கப்படுகிறது.

மேலும் உபச்சார வார்த்தைகளாகும் எண்ணத்தினால் குறிக்கப்படும் (தேவதத்தனையும், மாணவணையும்) இவன் சிங்கமில்லை, இவன் நெருப்பில்லை எனன வேறு ஒருவன் அறிகிறான், அவ்வாறே உடம்பு முதலியவற்றின் சேர்க்கையாகிய கௌண (உபச்சார) ஆத்மாவினால் செய்யப்பட்ட செய்கை யானது, நான் என்னும் எண்ணத்தினால் குறிக்கப்படும் வாஸ்தவ ஆத்மாவினால் செய்யப்பட்டதாகாது. கௌண சிங்கத்தாலும் கௌண நெருப்பினாலும் செய்யப்பட்ட செய்கையானது வாஸ்தவ சிங்கத்தாலும் வாஸ்தவ நெருப்பினாலும் (மாணவனது) பொன்நிறத்தினாலும் வாஸ்தவ சிங்கத்திறற்கும், நெருப்பிற்கும் ஒரு கார்யமும் செய்யப்படுவதில்லை. ஸ்துதி செய்யும் பொருட்டாய்த் தீர்ந்து (உபக்ஷண) போனமையால்.

உபச்சார வார்த்தைகளால் புகழும்பொழுது நான் இந்த சிம்ஹம் இல்லை, நான் இந்த நெருப்பு இல்லை என்று தேவதத்த னுக்கு (அந்த மாணாக்கனுக்கு) தெரியும். அவ்வாறேசரீரம் முதலிய சேர்க்கையினால் ஆன கௌண ஆத்மாவினால் செய்யப் பட்ட கர்மங்கள் அஹம் பாவமாகிய (நான் என்றபாவமாகிய) உண்மையான முக்கிய ஆத்மாவாகிய என்னுடையது அல்ல என்ற எண்ணமானது பொருந்தும். மறுபடியும் நான் கர்த்தா, என்னுடையது கர்மா என்பது பொருந்தாததாக ஆகும்.

தன்னுடைய ஸ்மிருதி (ஞாபகம்) இச்சை மேலும் பிரயத்தினம் முதலிய கர்மங்களின் ஹேதுவினாலேயே ஆத்மா கர்மங்களை செய்கிறது என்று கூறுவதும் சரியல்ல. ஏன் எனில் அவை எல்லாம் மித்யா ஞானத்தின் காரணத்தால் தோன்றுகின்றன. மித்யா ஞானத் தினால் இஷ்ட்ட அநிஷ்ட்ட ரூபமாக அனுபவித்த கர்மபலத்தி னால் உண்டான சம்ஸ்காரத்தால் ஸ்ம்ருதி (ஞாபகம்) இச்சை, பிரயத்தனம் முதலியவைகள் உண்டா கின்றன.

எவ்வாறு இந்த ஜன்மத்தில் தேஹம் முதலியவைகளின் சேர்க் கையின் அபிமானத்தினால் ராகத்துவேஷத்தினால் செய்யப்பட்ட தர்மம், அதர்மம் கர்மாக்களின் பலனை அனுபவிக்கிறாமோ அவ்வாறே கடந்த அதற்கும் கடந்த ஜன்மங்களிலும் அவ்வாறே இருந்ததால் முன்பு அனுபவித்ததும் இனி வரப்போகிறதுமான சம்சாரமானது (ஜன்மமரணத்துடன் கூடியது) அவித்யையினால் க்கப்பட்டது என்று அனுமானம் செய்யவேண்டும்.

ஆகையால் எல்லாக் கர்மங்களையும் விடுதலாகிய ஞான நிஷ்ட்டையினால் சம்சாரமானது முற்றிலும் நிவர்த்தியாகிறது என்று சித்திக்கிறது. தேஹ அபிமானமானது அவித்யா ரூபமாய் அந்த அவித்யையை நிவர்த்தி செய்வதால் தேஹப் பிராப்தி (வேறு தேஹத்தை அடைதல்) இல்லாததால் சம்சாரத்தை அடைய மாட்டான்.

தேஹம் முதலியவையின் சேர்க்கையில் உள்ள நான் என்ற அபிமானம் அவித்யையினால் ஆனது. உலகத்தில் பசு முத லியவைகளைக் காட்டிலும் நான் வேறு. என்னைக் காட்டிலும் பசு முதலியவைகள் வேறு என்று அறிந்தவன் அவைகளில் நான் என்று ஒருநாளும் எண்ணமாட்டான். (நினைக்கமாட்டான்) அறியா மையால் ஸ்தாணுவில் புருஷனை எவ்வாறு பார்க்கிறானோ அவ்வாறே விவேகமற்றவன் தேஹ முதலிய சேர்க்கையில் நான் என்று பாவிக்கலாம். ஆனால் விவேகத்துடன் கூடியவன் அவ்வாறு செய்யமாட்டான்.

எவன் ஒருவன் ஆத்மா வை புத்ர நாமாஸி = புத்திரனே! நீ என்னுடைய ஆத்மா, என்று புத்திரனிடத்தில் உள்ள (அகம்) உபசார (கௌண) மாகும். இவ்வாறு உபசாரமாக கூறப்பட்ட ஆத்மாவினால் சாப்பிடுதல் முதலியவற்றைப் போல் உண்மை யான காரியத்தைச் செய்ய முடியாது. எவ்வாறு எனில் உபசார வாக் யங்களாகிய சிம்ஹம் அக்னி முதலியவைகள் முக்ய சிம்ஹம், நெருப்பு முதலியவைகளின் காரியத்தை செய்யாதது போலாகும்.

சுவர்க்கம் முதலிய அதிருஷ்ட்ட பலனை அடைவதற்காக கர் மங்களை விதித்த சுருதி பிரமாணமாய் இருப்பதால், சரீரம் இந்தி ரிய முதலிய கௌண ஆத்மாவைக் கொண்டு முக்ய ஆத்மா காரி யம் செய்யலாம் என்று ஏற்படுகிறது.

இவ்வாறு கூறுவது சரியல்ல. ஏன் எனில் அதனுடைய ஆத்ம பாவம் (நான் என்னும் பாவம்) அவித்யையினால் உண்டானது. சரீ ரம் இந்திரியம் கௌண ஆத்மா அல்ல. (மித்தையே)

பின் எவ்வாறு?

மித்யா ஞானத்தினாலேயே அசங்கமாகிய ஆத்மாவிற்கு சங்க ஆத்மத்துவம் ஏற்படுகிறது. ஆகையால் மித்யா ஞானம் இருக்கும் வரை (உடம்பு முதலியவை) ஆத்மாவாகக் கொள்ளப்ப டுகின்றன. மித்யா ஞானம் அழிந்துவிடில் (உடம்பு முதலியவைக ளில் உள்ள) ஆத்மா என்ற புத்தி நீங்கிவிடுகிறது.

அக்ஞான காலத்தில் விவேகமற்றமந்த புத்தி உள்ளவர்க ளுக்கு நான் பெரியவன், நான் கௌரவமானவன் என்று தேஹம் முதலியவற்றின் சேர்க்கையில் நான் என்ற எண்ணம் தோன்றும். ஆனால் நான் சரீரம் முதலிய சங்காதத்தைக் காட்டிலும் வேறு என்ற அறிவு உடைய விவேகிகளுக்கு அந்த சமயத்தில் சரீரம் முதலிய சங்காதத்தில் நான் என்ற புத்தி தோன்றாது.

ஆகையால் மித்யா புத்தி இன்மையால் தேஹாத்ம புத்தியும் நீங்கிவிடுவதால் சரீரத்தில் உள்ள நான் என்ற புத்தி அவித்யையி னால் ஏற்பட்டதே அன்றி கௌண விருத்தியினால் அல்ல என்று சித்திக்கிறது.

எதனிடத்தில் விசேஷமாகவும், சாமான்யமாகவும் தனித்தனி யாக அறியப்படுகிறதோ அப்பொழுது தான் சிம்ஹ தேவதத்தன், அக்னி மாணாக்கன் என்ற கௌண புத்தியோ அல்லது கௌண சப்த பிரயோகமோ இருக்கும். சாமானியம் என்று விசேஷம் கிரஹிக்கப்படாத போது ஏற்படாது.

சுருதி பிரமாணத்தால் இந்த பக்ஷமானது சித்திக்கிறது என்று கூறியது சரியல்ல. ஏனெனில் அந்த பிரமாணம் அதிருஷ்ட்ட விஷயத்தைக் குறித்ததாகும். பிரத்யக்ஷாதி பிரமாணங்களுக்கு எட்டாத விஷயங்களாகிய அக்னி ஹோத்திராதி சாத்ய, சாதன சம் பந்த விஷயத்திலேயே சுருதி பிரமாணமாகும். ஏனெனில் அதிருஷ்ட்ட விஷயத்தை தெரிவிப்பதற்காகவே சுருதிப் பிரமாணம் ஆகும். பிரத்யக்ஷாதி பிரமானங்களால் அறியப்படும் விஷயத்தில் இல்லை.

ஆகையால் தேஹாதி சங்காதத்தில் பிரத்யக்ஷமாகவே மித்யா ஞானத்தினால் தோன்றும் அகம் (நான்)என்ற புத்தியை கௌணம் என்று கூறுவது பொருந்தாது.

அக்னியானது குளிர்ச்சியாகவும் பிரகாசமற்றதாயும் இருக்கிறது என்று நூற்றுக்கணக்கான சுருதிகள் கூறினாலும், அந்த சுருதிகள் பிரமாணமாக ஆகாது. சுருதியில் அக்னி குளிர்ச்சி யானது, பிரகாசமற்றது என்று கூறியிருந்தாலும் அந்த சுருதிக்கு வேறு ஒரு அர்த்தத்தைக் காட்டுவதற்காக என்று எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் வேறு விதமாக அதனுடைய பிரமாணம் சித்திக்காது. பிரத்யக்ஷம் முதலிய வேறு பிரமாணத்திற்கு விரோத மாகவோ சுருதியினுடைய தனது வசனத்திற்கு விருத்தமாகவோ சுருதியினுடைய அர்த்தத்தைக் கல்பனை செய்வது உசிதமல்ல.

கர்மமானது மித்யா ஞானமுடைய புருஷனால் அல்லவா செய்யப்படுகிறது. அவ்வாறாகில் உண்மையில் கர்த்தா இல்லை என்பதால் சுருதிக்கு பிரமாண்ய தன்மை இல்லாமல் போய்விடுமே என்றால்.

அவ்வாறு அல்ல. ஏனெனில் பிரஹ்ம வித்யைக்கு பயன் படுவதால்.

கர்மத்தை விதிக்கின்ற சுருதிபோல் பிரஹ்மவித்யா சுருதியும் பிரமாணம் ஆகாமல் ஆகிவிடுமே எனில்

இவ்வாறு கூறுவது சரியல்ல. ஏன் எனில் அதை பாதிக்கும் (நீக்கும்) புத்தி இல்லாததினால். எவ்வாறு பிரஹ்ம வித்யையை விதிக்கும் சுருதியினால் ஆத்மசாக்ஷாத்காரம் அடைந்தவனுக்கு தேஹம் முதலிய சங்காதத்தில் உள்ள ஆத்மபுத்தி பாதிக்கப் படுகிறதோ அவ்வாறு ஆத்மாவில் ஏற்பட்ட ஆத்ம (நான் என்ற) பாவனை எதனாலும், எப்பொழுதும் எவ்விதமாகவும் பாதிக்க (நீக்க) முடியாது. ஆத்மக்ஞானத்திற்கு ஆத்மாவே பலனாகும். அதற்கு வேறு பலன் கிடையாது. எவ்வாறு அக்னி உஷ்ணமாயும் பிரகாசமாயும் இருப்பது போல் ஆகும்.

கர்மவிதி சுருதியும் பிரமாணமற்றதாக ஆகாது. ஏனெனில் முந்திய. முந்திய (ஸ்வாபாவிகமான) பிரவிர்த்திகளைத் தடுத்து புதிய புதிய முயற்சிகளை உண்டாக்கி (அந்தக்கரண சுத்தி வாயிலா க) அந்தராத்மாவை எதிர்நோக்கி திருப்புவதற்கான முயற்சியை யும் ஊக்கத்தையும் கொடுக்க வல்லதாய் இருக்கிறது. உபாயங்கள் (கருவிகள்) மித்தையாய் இருந்தாலும் உபாயம் அதாவது பலன் சத் யமாய் இருக்கிறது. ஆகையால் உபாயமும் சத்யமே எனப்படுகிற து.அவ்வாறே விதி வாக்கியத்தின் முடிவில் கூறப்படும் அர்த்த வாக்கியங்களும் சத்யம் என்று ஆகிறது.

உலகத்தில் சிறுவர்கள் உன்மத்தர்கள் முதலியோர்களைக் குடிக்கச் செய்வதற்கு பால் குடித்தால் முடி வளரும் போன்றவார்த் தைகள் கூறுவது போலாகும்.

ஆத்மக்ஞானம் உண்டாவதற்கு முன் தேஹ அபிமானத்தால் பிரத்யக்ஷம் முதலிய பிரமாணங்களுக்கு வேறு வகையிலே உள்ள (கர்மத்தை விதிக்கும்) சுருதிக்கு பிரமாணத் தன்மை அமைந்துள்ளது.

ஆத்மா சுயமாக கர்மா செய்யாமல் இருந்தாலும் அதன் சந்நிதி மாத்திரத்தாலேயே கர்மா செய்கிறது. ஆகையால் ஆத்மா விற்கு முக்கிய கர்த்திருத்துவம் உள்ளது என்று நீ நினைப்பது, எவ்வாறு ராஜா தான் சுயமாக யுத்தம் செய்யாவிடினும் மற்றயுத்த வீரர் யுத்தம் செய்வதை ராஜா யுத்தம் செய்கிறார் என்று உபசாரமாக கூறப்படுகிறதோ அவ்வாறே ராஜா ஜெயிக்கிறார், தோற்கிறார் என்று கூறப்படுகிறது. அவ்வாறே சேனைத்தலைவரும் வெறும் வார்த்தையினாலேயே கட்டளையிடுகிறார். அப்படி இருந்தாலும் ராஜாவும், சேனைத்தலைவரும் அந்த யுத்தத்தின் பலனில் சம்பந் தப்படுகிறார்கள். அவ்வாறே ரித்விக்குகள் செய்யும் கர்மம் எஜமா ன்னுடையதாகிறது. இதுபோல் தேஹாதி சங்காதங்களின் கர்மம் ஆத்மாவினால் செய்யப்பட்டதாக ஆகிறது. ஏனெனில் அதன் பலன் ஆத்மாவையே அடைகிறது என்பது உபசாரமாகும்.

இதற்கு மற்றுமொரு உதாரணம். காந்தக்கல்லானது தான் சுய மாக செய்கையற்று இருந்தாலும் இரும்பை ஆட்டி வைக்கிறது. ஆகையால் அது முக்கிய கர்த்தா ஆவது போல் ஆத்மாவும் முக்கிய கர்த்தாவாகிறது.

அவ்வாறு கருதுவது சரியல்ல. ஏனெனில் அவ்வாறு கருதினால் கிரியை அற்றஆத்மாவிற்கு காரகத்தை (செய்தலை) ஒப்புக்கொண்டதாகும். ஆகையால் இது உபசாரமே (கௌணமே) ஆகும்.

செயல்கள் (காரகம்) அநேகவிதமாய் இருக்கின்றது என்றால் அவ்வாறு அல்ல. ஏனெனில் ராஜா முதலியோரிடத்தும் முக்கிய செயல்பாடுகள் காணப்படுகிறது. ராஜா சுயமாகவும் யுத்தம் செய்கி றார். யுத்தவீரர்களை வைத்தும் யுத்தம் செய்கிறார். அவ்வாறே அவர்களுக்கு செல்வத்தைக் கொடுத்தும் யுத்தத்தை செய்விக்கி றார். ஆகையால் சந்தேஹமில்லாமல் அவர் முக்கிய கர்த்தாவாக இருக்கிறார். அவ்வாறேவெற்றி, தோல்வி முதலிய பலன்களை அனுபவிப்பதும் முக்ய செயலாகும்.

அவ்வாறே (கர்மாவைச் செய்யும்) எஜமானனும் பிரதானமான ஆஹூதியை தானம் கொடுப்பதாலும், அவ்வாறே தக்ஷிணைக் கொடுப்பதாலும் முக்கிய செயலாகும் அதாவது முக்கிய கர்த்தா வாகிறான்.

கிரியை அற்றவஸ்துவில் கர்த்திருத்வத்தை ஏற்றிக் கூறல் உபசாரமாகும். அதாவது கௌணம் என்று அறியப்படுகிறது. ராஜா, யஜமானன் முதலியோரிடத்து தனது சொந்த செயலாகிய முக்கிய கர்த்திருத்துவமானது காணப்படவில்லையாயின் காந்தத்தின் சந்நி தியில் இரும்பானது செயல்படுவது போல் கர்த்திருத்துவத்தை கௌணமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். ராஜா முதலியோரிடத்து அவ் வாறு காணப்படவில்லை ஆகையால் சந்நிதி மாத்திரத்தால் உள்ள கர்த்திருத்துவமும் கௌணமேயாகும்.

அவ்வாறானால் அதனுடைய பலத்தின் சம்பந்தமும் கௌண மேயாகும். ஏனெனில் கௌண கர்த்தாவால் முக்கிய (உண்மையான) காரியத்தைச் செய்யமுடியாது. இதனால் இது மித்யை ஆகும். இந்த மித்யையால் நிஷ்க்ரியமான ஆத்மா (கிரியை அற்றஆத்மா) தேஹ முதலியவைகளின் கிரியையினால் கர்த்தா, போக்தாவாகிறது.

எவ்வாறு சொப்பனத்தில் மாயையால் எல்லாம் உண்டாகி றதோ அவ்வாறே எல்லாம் பிராந்தியினால் உண்டாகின்றன.சரீரம் முதலியவைகளில் நான் என்ற புத்தி ரூப அக்ஞானத்தின் தொடர்ச்சி தடைபடும் பொழுது சுழுத்தி, சமாதி ஆகிய அவஸ்தை களில் கர்த்திருத்துவ, போக்திருத்துவ முதலிய அநர்த்தங்கள் அறியமுடியாது.

ஆகையால் பிராந்தி ஞானத்தினால்தான் இந்த சம்சார மயக் கம். உண்மையில் இல்லை. இந்த சம்சார பிரமமானது சம்யக் ஞானத்தால் முற்றிலும் சாந்தி அடைகிறது. (நீங்குகிறது)