अध्व᳚र्यवो॒ यः स्वश्नं᳚ ज॒घान॒ यः शुष्ण᳚म॒शुषं॒ यो व्यं᳚सम् ।
यः पिप्रुं॒ नमु᳚चिं॒ यो रु᳚धि॒क्रां तस्मा॒ इन्द्रा॒यान्ध᳚सो जुहोत ॥
यः पिप्रुं॒ नमु᳚चिं॒ यो रु᳚धि॒क्रां तस्मा॒ इन्द्रा॒यान्ध᳚सो जुहोत ॥
पदपाठः (Word-by-word)
अध्व᳚र्यवः । यः । सु । अश्न᳚म् । ज॒घान᳚ । यः । शुष्ण᳚म् । अ॒शुष᳚म् । यः । वि॑अं᳚सम् ।
यः । पिप्रु᳚म् । नमु᳚चिम् । यः । रु॒धि॒॑क्राम् । तस्मै᳚ । इन्द्रा᳚य । अन्ध᳚सः । जु॒हो॒त॒ ॥
यः । पिप्रु᳚म् । नमु᳚चिम् । यः । रु॒धि॒॑क्राम् । तस्मै᳚ । इन्द्रा᳚य । अन्ध᳚सः । जु॒हो॒त॒ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हेअध्वर्यवः यइन्द्रः अश्नंअश्नाति भक्षयति प्राणिजातमिति यद्वा अश्रुते स्वतेजसासर्वं व्याप्नोतीति- अश्नः कश्चिदसुरः तमसुरंसुसुष्ठुजघान यःअशुषंकेनाप्यशोषणीयंशुष्ण मसुरं यश्च तं असुरंव्यंसंअंसही- नंक्रुत्वाजघान यश्चपिप्रुंतेजसाजगद्भ्याप्यवर्तमानंएतन्नामकमसुरंनमुचिंचासुरं जघान यश्च तैत्तिरीय- के—नमुचिमासुरंनालभतेतिप्रकृत्यफेनेनशिरउदवर्तयदित्यन्तेनवाक्यसन्दर्भेणनमुचिवधःप्रपञ्चितः । तथामन्त्रश्च—अपांफेनेननमुचेः शिरइन्द्रोदवर्तयइति । रुधिक्रांएतन्नामकमसुरंयश्चजघानतस्माइन्द्रा यअन्धसोहविर्लक्षणन्यन्नानिजुहोत जुहुत ॥ ५ ॥