त्वा यु॒जा तव॒ तत्सो᳚म स॒ख्य इन्द्रो᳚ अ॒पो मन᳚वे स॒स्रुत᳚स्कः ।
अह॒न्नहि॒मरि᳚णात्स॒प्त सिन्धू॒नपा᳚वृणो॒दपि᳚हितेव॒ खानि᳚ ॥
अह॒न्नहि॒मरि᳚णात्स॒प्त सिन्धू॒नपा᳚वृणो॒दपि᳚हितेव॒ खानि᳚ ॥
पदपाठः (Word-by-word)
त्वा । यु॒जा । तव᳚ । तत् । सो॒म॒ । स॒ख्ये । इन्द्रः᳚ । अ॒पः । मन᳚वे । स॒॑स्रुतः᳚ । क॒रिति᳚ कः ।
अह᳚न् । अहि᳚म् । अरि᳚णात् । स॒प्त । सिन्धू᳚न् । अप᳚ । अ॒वृ॒णो॒त् । अपि᳚हिता॑इव । खानि᳚ ॥
अह᳚न् । अहि᳚म् । अरि᳚णात् । स॒प्त । सिन्धू᳚न् । अप᳚ । अ॒वृ॒णो॒त् । अपि᳚हिता॑इव । खानि᳚ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
त्वा युजेति पञ्चर्चं सप्तमं सूक्तं वामदेवस्यार्षं त्रैष्टुभमिन्द्रासोमदेवताकम् । अनुक्रान्तं च । त्वा युजैन्द्रासोममिति । विनियोगो लैङ्गिकः ॥
हे सोम तव त्वदीये तत्तस्मिन् सख्ये सखित्वे सति त्वा त्वया युजा सहायेनेन्द्रः सस्रुतः सरणशीला अपो वृष्तिलक्षणान्युदकानि मनवे मनुष्येभ्यः कः । अकरोत् । किञ्च अहिं व्रुत्रमसुरमहन् । हतवान् । सप्त सर्पणशीलाः सिन्धूनपोऽरिणात् । प्रैरयत् । अपिहितेवापिहितानीव वृत्रेण तिरोहितानि च । अत्रेवशब्दश्चार्थे । खानि स्रोतसां द्वाराण्यपावृणोत् । उद्घाटीतवान् ॥ १ ॥