अ॒हं भूमि᳚मददा॒मार्या᳚या॒हं वृ॒ष्टिं दा॒शुषे॒ मर्त्या᳚य ।
अ॒हम॒पो अ᳚नयं वावशा॒ना मम᳚ दे॒वासो॒ अनु॒ केत᳚मायन् ॥
अ॒हम॒पो अ᳚नयं वावशा॒ना मम᳚ दे॒वासो॒ अनु॒ केत᳚मायन् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
अ॒हम् । भूमि᳚म् । अ॒द॒दा॒म् । आर्या᳚य । अ॒हम् । वृ॒ष्टिम् । दा॒शुषे᳚ । मर्त्या᳚य ।
अ॒हम् । अ॒पः । अ॒न॒य॒म् । वा॒व॒शा॒नाः । मम᳚ । दे॒वासः᳚ । अनु᳚ । केत᳚म् । आ॒य॒न् ॥
अ॒हम् । अ॒पः । अ॒न॒य॒म् । वा॒व॒शा॒नाः । मम᳚ । दे॒वासः᳚ । अनु᳚ । केत᳚म् । आ॒य॒न् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
अहं वामदेव इन्द्रो वा आर्याय मनवे भूमिं पृथ्वीमददाम् । दत्तवानस्मि । दाशुषे हविर्दत्तवते मर्त्याय मनुष्याय यजमानाय वृष्टिं सस्याद्यभिव्रुद्ध्यर्थं वृष्टिलक्शणमुदकमहमेवाददाम् । किञ्च अहं वावशानाः शब्दायमाना अप उदकान्यनयम् । सर्वमपि प्रदेशमगमयम् । देवासो वह्न्याअदयो देवा मम केतं मदीयं सङ्कल्पमन्वायन् । अनुयन्ति ॥ २ ॥