ता वां॒ धियो॑व᳚से वाज॒यन्ती᳚रा॒जिं न ज᳚ग्मुर्युव॒यूः सु᳚दानू ।
श्रि॒ये न गाव॒ उप॒ सोम᳚मस्थु॒रिन्द्रं॒ गिरो॒ वरु᳚णं मे मनी॒षाः ॥
श्रि॒ये न गाव॒ उप॒ सोम᳚मस्थु॒रिन्द्रं॒ गिरो॒ वरु᳚णं मे मनी॒षाः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
ताः । वा॒म् । धियः᳚ । अव᳚से । वा॒ज॒॑यन्तीः᳚ । आ॒जिम् । न । ज॒ग्मुः॒ । यु॒व॒॑यूः । सु॒दा॒नू॒ इति᳚ सु॑दानू ।
श्रि॒ये । न । गावः᳚ । उप᳚ । सोम᳚म् । अ॒स्थुः॒ । इन्द्र᳚म् । गिरः᳚ । वरु᳚णम् । मे॒ । म॒नी॒षाः ॥
श्रि॒ये । न । गावः᳚ । उप᳚ । सोम᳚म् । अ॒स्थुः॒ । इन्द्र᳚म् । गिरः᳚ । वरु᳚णम् । मे॒ । म॒नी॒षाः ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
सुदानू शोभनफलदातारौ हे देवौ वां युवां वाजयन्ती रत्नमिच्छन्त्यो धियः स्तुतयो जग्मुः । गच्छन्ति । युवयूर्युवां कामयमानाः पदातय अवसे रक्षणाय आजिं न सङ्ग्राममिव । किञ्च श्रिये दध्यादिश्रयणाय गावः सोमं न सोममिवेन्द्रं वरुनं च मे मदीया मनीषा मनस ईश्वरा गिरः स्तुतय उपास्थुः । तिष्ठन्ति । प्रीणयन्तीत्यर्थः ॥ ८ ॥