ये हरी᳚ मे॒धयो॒क्था मद᳚न्त॒ इन्द्रा᳚य च॒क्रुः सु॒युजा॒ ये अश्वा᳚ ।
ते रा॒यस्पोषं॒ द्रवि᳚णान्य॒स्मे ध॒त्त ऋ᳚भवः क्षेम॒यन्तो॒ न मि॒त्रम् ॥
ते रा॒यस्पोषं॒ द्रवि᳚णान्य॒स्मे ध॒त्त ऋ᳚भवः क्षेम॒यन्तो॒ न मि॒त्रम् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
ये । हरी॒ इति᳚ । मे॒धया᳚ । उ॒क्था । मद᳚न्तः । इन्द्रा᳚य । च॒क्रुः । सु॒॑युजा᳚ । ये । अश्वा᳚ ।
ते । रा॒यः । पोष᳚म् । द्रवि᳚णानि । अ॒स्मे इति᳚ । ध॒त्त । ऋ॒भ॒वः॒ । क्षे॒म॒॑यन्तः᳚ । न । मि॒त्रम् ॥
ते । रा॒यः । पोष᳚म् । द्रवि᳚णानि । अ॒स्मे इति᳚ । ध॒त्त । ऋ॒भ॒वः॒ । क्षे॒म॒॑यन्तः᳚ । न । मि॒त्रम् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
य ऋभवो हरी अश्वौ मेधया प्रज्ञयोखा उक्थैः स्तुतिभिर्मदन्तो हर्षयन्तश्चक्रुः । ये च तौ सुयुजा सुयुजौ सुयोजनावश्वाविन्द्रायेन्द्रार्थं चक्रुः । अकुर्वन् । हे ऋबवस्ते यूयं रायस्पोषं धनपुष्तिं द्रविणानि गवादिधनानि च सुखानि वास्मे अस्मासु धत्त । धारयत । किमिव । क्षेमयन्तः क्षेममिच्छन्तो मित्रं न मित्रमिव । अत्र यद्यप्येक एव ऋभुनामा तत्सम्बन्धादितरेऽप्यृभव उच्यन्ते प्राणभृन्न्यायेन ॥ १० ॥