हे इन्द्र पूषण्वते । पूष नाम कश्चिद्देवोऽदन्तकः । तद्वते ते तुभ्यं करंभं दधिमिश्रं सक्तुं चकृम । भक्षणार्थं कुर्मः । तथा च श्रुतिः । पूशा प्रपिष्त भागोऽदन्तको हि । तै. सं. २-६-८ । इति हरिवते । हरिनामकावश्वौ । तद्वते चर्यश्वाय हरितवर्णाश्वयुक्तायेन्द्राय तुभ्यं धाना भक्षणार्थं कुर्मः । तथा च मन्त्रवर्णः । ग्रसेकामश्वावि मुचेह शोणा दिवेदिवे सदृशीरद्धि धानाः । ऋग्वे. ३-३५-३ । इति मरुद्भिः सगणस्त्वमपूपं पुरोढाशमद्धि । भक्षय । हे शूर असहाय हे इन्द्र वृत्रहा वृत्रस्य हन्ता विद्वान् सर्वं चानानस्त्वं सोमं पिब । पूशण्वते पूषब्दस्य मतुप् । अनो नुडिति नुदागमः । रषाभ्यामिति णत्वम् । चकृम । करोतेश्छान्दसे वर्तमाने लिटि क्रादित्वादिडभावः । निघातः । हरिवते । छन्दसीर इति मतुपो वत्वं ॥ ७ ॥