अव᳚ स्य शू॒राध्व᳚नो॒ नान्ते॒॑स्मिन्नो᳚ अ॒द्य सव᳚ने म॒न्दध्यै᳚ ।
शंसा᳚त्यु॒क्थमु॒शने᳚व वे॒धाश्चि᳚कि॒तुषे᳚ असु॒र्या᳚य॒ मन्म᳚ ॥
शंसा᳚त्यु॒क्थमु॒शने᳚व वे॒धाश्चि᳚कि॒तुषे᳚ असु॒र्या᳚य॒ मन्म᳚ ॥
पदपाठः (Word-by-word)
अव᳚ । स्य॒ । शू॒र॒ । अध्व᳚नः । न । अन्ते᳚ । अ॒स्मिन् । नः॒ । अ॒द्य । सव᳚ने । म॒न्दध्यै᳚ ।
शंसा᳚ति । उ॒क्थम् । उ॒शना᳚॑इव । वे॒धाः । चि॒कि॒तुषे᳚ । अ॒सु॒र्या᳚य । मन्म᳚ ॥
शंसा᳚ति । उ॒क्थम् । उ॒शना᳚॑इव । वे॒धाः । चि॒कि॒तुषे᳚ । अ॒सु॒र्या᳚य । मन्म᳚ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे शूर शत्रूणामभिभवसमर्थेन्द्र अद्येदानीमस्मिन् सवने माध्यन्दिनाख्ये मन्दध्यै त्वां मादयितुं नोऽस्मानव स्य । विमुञ्च । तत्र दृष्टान्तः । अध्वनो गन्तव्यस्य मार्गस्यान्ते समीपे नाश्वान्मनुष्या यथा मुञ्चन्ति तद्वत् । उशनेव काव्य इव वेधाः शम्सिता यजमानो हे इन्द्र चिकितुषे सर्वं जानतेऽसुर्याया सुरानां हिंसकाय तुभ्यं मन्म मननीयमुक्थं शस्त्ररूपं स्तोत्रं शंसाति शंसनं करोति ॥ २ ॥