इन्द्रस्य वृत्रघ्नः पशौ सत्राहणमिति हविषोऽनुवाक्या । सूत्रितं च । सत्राहणं दाधृषिं तुम्रमिन्द्रं सहदानुं पुरुहूत क्शियन्तं ॥ आ. ३-८ । इति ॥

सत्राहणं बहूनां शत्रूणां हन्तारं दाधृषिमत्यन्तं धर्षकं तुम्रम् । तुमिः प्रेरणकर्मा । शत्रूणां प्रेरकं महां महान्तमपारमपरिमाणम् । विनाशरहितमित्यर्थः । वृषभं कामानां वर्षितारं सुवज्रं शोभनेन वज्रेणोपेतमिन्द्रम् । वयं स्तोतारः स्तुमेति शेषः । य इन्द्रो व्रुत्रं वृत्रनामानमसुरं हन्ता हिंसिता भवति । उतापि च य इन्द्रो वाजमन्नं सनिता दाता भवति । सुराधाः शोभनधनयुक्तो यो मघवेन्द्रो मघानि धनानि दाता भवति । तमिन्द्रं स्तुमिति पुर्वेणान्वयः । अत्र सर्वत्र तृनन्तत्वान्न लोकाव्ययेति षष्ठी प्रतिषेधे सति द्वितीयैव भवति ॥ ८ ॥