न ते॒ अन्त॒ः शव᳚सो धाय्य॒स्य वि तु बा᳚बधे॒ रोद᳚सी महि॒त्वा ।
आ ता सू॒रिः पृ᳚णति॒ तूतु᳚जानो यू॒थेवा॒प्सु स॒मीज᳚मान ऊ॒ती ॥
आ ता सू॒रिः पृ᳚णति॒ तूतु᳚जानो यू॒थेवा॒प्सु स॒मीज᳚मान ऊ॒ती ॥
पदपाठः (Word-by-word)
न । ते॒ । अन्तः᳚ । शव᳚सः । धा॒यि॒ । अ॒स्य । वि । तु । बा॒ब॒धे॒ । रोद᳚सी॒ इति᳚ । म॒हि॒॑त्वा ।
आ । ता । सू॒रिः । पृ॒ण॒ति॒ । तूतु᳚जानः । यू॒था॑इ᳚व । अ॒प्॑सु । स॒म्॑ईज᳚मानः । ऊ॒ती ॥
आ । ता । सू॒रिः । पृ॒ण॒ति॒ । तूतु᳚जानः । यू॒था॑इ᳚व । अ॒प्॑सु । स॒म्॑ईज᳚मानः । ऊ॒ती ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हेइन्द्र ते तव अस्योक्तगुणस्य शवसोबलस्य अन्तः अवसानं नधायि अत्रकेवलोपि दधातिरवाट् पूर्वार्थोद्रष्टव्यः नावाधायि अस्माभि- र्नाज्ञायीत्यर्थः यद्बलं रोदसीद्यावापृथिव्यौ महित्वा महत्त्वेन तु क्षिप्रं विबाबधे यस्माद्बलात् द्यावापृथिव्यौबिभीतइत्यर्थः ता तद्बलं सूरिः स्तोता तूतुजानस्त्वरितःसन् ऊती ऊत्यातर्पकेणहविषा समीजमानः सम्यग्यजन् आपृणत्यापूरयति तत्रदृष्ठान्तः—यूथेवाप्सुउदकेषुगवां- यूथानीव यथा गोपालःअपःपाययन् अद्भिस्तर्पयति तद्वत् ॥ ५ ॥