गोम॒दश्वा᳚व॒द्रथ᳚वत्सु॒वीरं᳚ च॒न्द्रव॒द्राधो᳚ मरुतो ददा नः ।
प्रश᳚स्तिं नः कृणुत रुद्रियासो भक्षी॒य वो॑व᳚सो॒ दैव्य᳚स्य ॥
प्रश᳚स्तिं नः कृणुत रुद्रियासो भक्षी॒य वो॑व᳚सो॒ दैव्य᳚स्य ॥
पदपाठः (Word-by-word)
गो॑म᳚त् । अश्व᳚॑वत् । रथ᳚॑वत् । सु॒॑वीर᳚म् । च॒न्द्र॑व᳚त् । राधः᳚ । म॒रु॒तः॒ । द॒द॒ । नः॒ ।
प्र॑श᳚स्तिम् । नः॒ । कृ॒णु॒त॒ । रु॒द्रि॒या॒सः॒ । भ॒क्षी॒य । वः॒ । अव᳚सः । दैव्य᳚स्य ॥
प्र॑श᳚स्तिम् । नः॒ । कृ॒णु॒त॒ । रु॒द्रि॒या॒सः॒ । भ॒क्षी॒य । वः॒ । अव᳚सः । दैव्य᳚स्य ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हेमरुतः नोस्मभ्यं गोमत् बहुभिर्गोभिरुपेतं अश्वावत् बहुभिरश्वैरुपेतं रथवत् रथोपेतं सुवीरं सुष्ठु पुत्रोपेतं चंद्रवत् हिरण्योपेतं राधोन्नं दद ददत व्यत्ययेनैकवचनं अथवालोडर्थस्य लिटोमध्यमबहुवचनं हेरुद्रियासोरुद्रपुत्रामरुतः नोस्मदीयां प्रशस्तिंसमृद्धिमित्यर्थः तांकृणुत कुरुत वोयुष्माकंस्वभूतं अवसोवोरक्षणं दैव्यस्य दैव्यं देवार्हंभक्षीय भजेय ॥ ७ ॥