त्वाम᳚ग्ने समिधा॒नं य᳚विष्ठ्य दे॒वा दू॒तं च᳚क्रिरे हव्य॒वाह᳚नम् ।
उ॒रु॒ज्रय᳚सं घृ॒तयो᳚नि॒माहु᳚तं त्वे॒षं चक्षु᳚र्दधिरे चोद॒यन्म᳚ति ॥
उ॒रु॒ज्रय᳚सं घृ॒तयो᳚नि॒माहु᳚तं त्वे॒षं चक्षु᳚र्दधिरे चोद॒यन्म᳚ति ॥
पदपाठः (Word-by-word)
त्वाम् । अ॒ग्ने॒ । स॒म्॑इ॒धा॒नम् । य॒वि॒ष्ठ्य॒ । दे॒वाः । दू॒तम् । च॒क्रि॒रे॒ । ह॒व्य॒॑वाह᳚नम् ।
उ॒रु॒॑ज्रय᳚सम् । घृ॒त॑यो᳚निम् । आ॑हु᳚तम् । त्वे॒षम् । चक्षुः᳚ । द॒धि॒रे॒ । चो॒द॒यत्॑म᳚ति ॥
उ॒रु॒॑ज्रय᳚सम् । घृ॒त॑यो᳚निम् । आ॑हु᳚तम् । त्वे॒षम् । चक्षुः᳚ । द॒धि॒रे॒ । चो॒द॒यत्॑म᳚ति ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे यविष्ठ्य युवतमाग्ने समिधानं सम्यगिध्यमानं त्वां हव्यवाहनं हविषां वोढारम् दूतं चक्रिरे । कृतवन्तो देवाः । त्रयाणामग्नीनां मध्ये हव्यवाहनः खलु पूर्वं देवैर्हविर्वहनाय दूतः कृतः । हव्यवाहनो देवानाम् । तै. सं. २-५-८-६ । इति हि श्रुतिः । किञ्च उरुज्रयसं प्रभूतवेगं घृतयोनिम् । घृतं योनिः कारणं यस्य तम् । आहुतं त्वां चोदयन्मति । चोदयन्ती मतिर्यस्य तच्चोदयन्मति । त्वेषं दीप्तं चक्षुरुक्तलक्षणं सर्वप्रकाशकं चक्षुः स्थानीयं कृत्वा दधिरे देवा मनुष्याश्च । मर्त्या हि चक्शुश्चोद्यते ॥ ६ ॥